LOGBOEK 2007 April Vooral veel bezig geweest met voorbereiding van het opstarten van mijn bedrijf, administratief maar vooral ook veel gesprekken gevoerd met mogelijke opdrachtgevers. Na onze vakantie in Thailand ga ik de voorstellen verder uitwerken en uitvoeren. De 13e met mijn oud-collega gaan eten en ben dus weer helemaal bijgepraat over de ontwikkelingen in Den Haag. Ook heb ik mijn laatste column voor het blad De Leerkracht van SCO St. Lucas vandaag ingestuurd, waarmee de laatste activiteit die nog voortkwam uit mijn kamerlidmaatschap nu ook is afgerond. Eind mei gaat de website van Tobas Dienstverlening de lucht in en deze site uit de lucht. Ik wil geen vermenging hebben van mijn bedrijfsmatige activiteiten en politieke zaken. Uiteindelijk heb ik ook niet meer zoveel te melden over de politieke gebeurtenissen en mijn activiteiten in dat kader. natuurlijk bewaar ik deze site, zodat hij weer operationeel kan worden als ik de komende periode alsnog opgeroepen wordt door de Kiesraad. Maart Deze maand vooral bezig geweest met mijn toekomst. Ik ga me vanaf mei als zelfstandig ondernemer bezig houden met advies, coaching, scholing en interimmanagement. Daarbij richt ik me vooral op de gebieden jeugdzorg, onderwijs, arbeidstoeleiding en de zorg. Natuurlijk is volstrekt onbekend wannneer er verschuivingen plaats gaan vinden binnen de fractie van het CDA in de Tweede Kamer en daarom heb ik besloten om niet in de wachtkamer te blijven zitten, maar weer met actief bezig te gaan op de beleidsterreinen waar ik door kennis en ervaring een meerwaarde kan leveren. Februari Ik merk dat ik nog steeds aan het afschakelen ben. Slaap meer dat ik in de jaren als kamerlid het gedaan en zoek nog naar een vast dagritme. Ik geniet wel van tijd die ik nu heb om 's-avonds gewoon een spelletje te doen met de jongens en weer eens bij vrienden op bezoek te gaan. Ik merk nu pas hoe ik in de periode als kamerlid sociale contacten op een laag pitje heb moeten zetten. Op 6 februari ben ik met een aantal andere vrijwilligers van Pro Rege voorbereid op mijn werkzaamheden in Afganistan. Ik heb een enorme bewondering voor de vrijwilligers die voor een jaar daar naar toe gaan. Ik zou mijn mannen niet zolang kunnen missen. Inmiddels ligt het regeerakkoord er in de dagen daar aan voorafgaand merk je echt dat je er niet meer bijhoort. Je ziet of hoort niets. Natuurlijk heel logisch, maar als je thuis zit en je weet uit ervaring wat er op dat moment in Den Haag speelt dan mis ik het toch wel even. Uiteindelijk zal ik nadat het kabinet is ingevuld weten of ik binnen afzienbare tijd terugkeer in Den Haag en dan kan ik ook mijn plan gaan trekken naar de toekomst. Als er bijvoorbeeld maar vijf kamerleden zitting gaan nemen in het kabinet dan gaan het nog een aantal jaren duren, maar zijn het er acht dan kan ik heel snel terug zijn in Den Haag. Mogelijk komt die informatie ook gewoon door in Kamp Holland in Afganistan. Verslag 1 uit Uruzgan Dinsdag 13 februari vertrokken vanuit Eindhoven, via de Verenigde Arabische Emiraten, naar Kabul. De eerste dagen ben ik hier samen met het bestuur van Pro Rege, die het Echos-home in Afganistan runt. Het is in Afganistan 3,5 uur later dus in feite heb ik dus een nacht overgeslagen. Kabul is een doorgangslocatie, van waaruit mensen wachten op vluchten naar Kandahar en Uruzgan. Donderdag zouden wij rechtstreeks doorvliegen naar Tiké, zoals Tarin Kowt hier genoemd wordt, maar het Canadese toestel kon toch niet vliegen. Ik ben dus twee dagen in Kabul geweest en heb ik het Holland Huis met verschillende mensen leuke gesprekken gevoerd. Vrijdag uiteindelijk naar Kandahar gevlogen met een Transal. De basis in Kandahar is enorm groot en daarom was het fijn dat Gen. Scheffer ons met de auto de basis heeft laten zien. Een F16 zien opstijgen en in de Buchmaster gezeten en de vele winkeltjes van de Amerikane bezocht. Zaterdagochtend zijn we met een helikopter naar Tiké gevlogen, prachtig om over dat berglandschap te vliegen. De Echos-home waar ik de komende week werk is vanochtend door Gen. van Loon geopend. Dit is de enige plaats waar de militairen een kop koffie kunnen krijgen, een uitsmijter kunnen eten en een potje kunnen darten of poulen. Tot nu toe vind ik het prima hier en verwacht dat dat de komende week zo blijft. Ik krijg leuke collega's, Nederlanders en Bosniërs die hier een jaar werkzaam zijn. Dus ik ben slechts op bezoek. Ik ben wel benieuwd of ik me buiten werktijd ga vervelen. Natuurlijk heb ik een boek bij en Sudoko, maar ik voor een bezig baasje als ik ben zal het even wennen zijn. Verslag 2 uit Uruzgan Vanaf zondag ben ik aan het werk in het Echoshome. In verband met ziekte van twee medewerkers en vakantie van een ander is het flink aanpoten, maar dat vind ik ook het prettigst. Het Echoshome is druk bezocht en eigenlijk het enige vertier van de militairen, naast de fitnessruimte. Verveling ligt op de loer, zeker voor de militairen die niet houden van lezen of zo. Gelukkig is er een internetverbinding op de basis en zijn er films die ze op hun eigen laptop kunnen kijken. Via een internetverbinding is het ook mogelijk om op de TV in het Echoshome alle Nederlandse televisiezenders te ontvangen, dus het voetballen wordt hier ook gevolgd. Het weer is nu weer goed, maar één dag regen heeft van de basis een grote modderpoel gemaakt. Omdat de ondergrond zo droog is blijft het water ook een tijdje staan. Het plannen van mijn terugreis is begonnen, met daarbij vele slagen om de arm. Ik slaap inmiddels goed, maar moest wel wennen aan het dunne matras op een geperforeerde stalen bodem. We slapen in gepantserde containers, dus bij een luchtalarm hoeven we niet uit om naar de bunker te gaan. Sinds weken is blijkbaar vannacht weer sinds tijden het alarm afgegaan, maar ik heb daar niets van mee gekregen. Ik zal waarschijnlijk tot en met zondag 25 februari werken om vervolgens met "Maybe" Airlines, zoals het luchttransport hier genoemt wordt, te vertrekken richting Kabul. Woensdag vertrek ik van daaruit naar Eindhoven. Woensdag 28 februari vliegen ook de eerste militairen terug die hun vier maanden Afganistan erop hebben zitten. Zij gaan eerst twee dagen naar Kreta om even af te schakelen voordat ze naar huis gaan. Ik zal dus via een ommetje naar Eindhoven vliegen. Verslag 3 uit Uruzgan Zaterdag 24 februari heb ik mijn laatste dag gewerkt in het Echoshome en ik was eerlijk gezegd ook wel toe aan een vrije dag. De mensen daar moeten hard werken en het was voor mij maar zeven dagen. Zaterdagavond was er een feest georganiseerd onder de naam 'Proud to be Foud'. Een grote opkomst van veelal fout geklede mensen (want dat was de bedoeling) maakte het een geslaagde avond. Zo zie je maar dat ook met alcoholvrij bier een feestje te bouwen is. Zondag op mijn vrije dag even naar de Bazar geweest. Deze markt wordt sinds drie weken gehouden en lokale mensen verkopen daar net buiten het Kamp hun waar. Veelal zijn het DVD's en made in China spullen, maar natuurlijk ook echte lokale zaken. De heren probeerde me een Burka te verkopen, maar dat ik toch maar niet gedaan. Ik heb een paar Pashima's gekocht en een armbandje. Maandag vlieg ik met Maybe Airlines richting Kandahar of rechtstreeks naar Kabul, om woensdag van daaruit door te vliegen naar huis. Ik heb een geweldige week hier gehad. Ik heb met vele mensen gesproken en heb het idee een redelijk beeld gekregen te hebben van de 'temperatuur' in Kamp Holland. Ik heb en rondleiding gehad in het ziekenhuis, een gesprek gehad met de personeelsman van de basis. Deze week heb ik als medewerker van Echos het wekelijkse verslagje geschreven voor de site van Een Vandaag (www.eenvandaag.nl) en daarin aangegeven dat ik me best een volledig uitzending voor zou kunnen stellen. Weer terug uit Uruzgan De terugreis begon op maandag 26 februari met een helikoptervlucht van Tarin Kowt naar Kandahar. Daar aangekomen maar eerst even gaan slapen, want we waren vroeg vertrokken. De rest van de dag een boek gelezen dat al de hele periode onaangeroerd in mijn tas zat. Dinsdag moesten we om 4.00 uur inchecken om met een Amerikaanse C17 naar Kabul te vliegen. Uiteindelijk landden we om 10.15 weer in Kandahar om vervolgens met een Canadese Hercules weer naar Kabul te vertrekken. Woensdagochtend vertrokken we met een volle KDC10 via Abu Dabi en Kreta naar Eindhoven. In Kreta zijn de militairen afgezet die hun missie erop hadden zitten en daar nog twee dagen met elkaar gingen afschakelen. De verlofgangers en een aantal werkbezoekers landden uiteindelijk om 21.30 in Eindhoven. Mijn jongste zoon en zijn vriending haalde me op en op de weg naar huis werd ik natuurlijk bijgepraat over alles wat er thuis gebeurd was in mijn weken afwezigheid. Donderdag merkte ik dat het toch vermoeiend was, ik had moeite om weer op gang te komen. Januari Deze jaar heb ik minder nieuwjaarsrecepties bezocht, omdat ik nog flink aan het hoesten en snotteren was, maar ook omdat je op al die recepties vaak tocht steeds dezelfde mensen ontmoet. Op de nieuwjaarsreceptie van de provincie kwam ik bijna iedereen tegen. Natuurlijk veelvuldig de vraag "wat ga je nu doen", maar daar ben ik nog niet helemaal uit. In dit stadium begin ik ieder geval niet aan een vast baan, omdat ik niet na een jaar tegen een werkgever wil zeggen "sorry, zoek maar weer een ander, want ik ga terug naar Den Haag". Ik wil wat losse opdrachten doen en mogelijk een aantal uren les geven in het MBO. Verder verveel ik me nog geen moment en blijf ik een aantal zaken gewoon doen. Ik blijf voor de regio de CDA-contactpersoon en blijf op verzoek ook spreekbeurten houden. Ook de contacten met Defensie blijven in tact. Zo was ik op 9 januari bij de beëdiging van de Limburgse Jagers en ben ik nog steeds welkom op het corpsdiner van het regiment. Op 18 januari het afscheid van de oud CDA kamerleden. Het was rustig vanwege de extreme weersomstandigheden. Achteraf bijzonder dat wij met de auto zonder problemen van Kerkrade naar Den Haag en terug hebben kunnen reizen. Gerda Verburg sprak namens de fractie enkele woorden tot de scheidende kamerleden en in mijn richting sprak ze over die onderwerpen die voor mij ook zeer belangrijk waren en zijn, het personeel defensie en de jongeren met een vlekje. Ik dank Gerda voor de mooie woorden als afscheid. Nu maar eens bezig gaan met de toekomst. Ik heb wat verkennende gesprekken gevoerd die mogelijk tot een nieuwe uitdaging kunnen leiden. Maar in februari ga ik eerst twee weken als vrijwilliger van Pro Rege werken in het Holland Huis, de huiskamer van de militairen in het Afgaanse Tarin Kowt. naar logboek archief