Mijn verhaal is niets nieuws. Wil je het toch horen?
Nou vooruit, dan zal ik het vertellen.
Ik ben een zwerver, moet elke dag m'n kostje bij elkaar schrapen. Hoe ik heet? Weet ik niet. Wanneer ik ben geboren? Geen idee, ik schat zo'n jaar of 3 geleden. Misschien wel 4 jaar.
Altijd moet ik zorgen dat ik uit de buurt van mensen blijf omdat ze me schoppen en met stokken slaan.
Kinderen gooien me met stenen. Maar ik weet intussen hoe ik ze allemaal moet ontwijken.
Ik wacht op de nacht want de nacht is voor de zwervers. Dan zijn we even vrij en verlost van onze angsten.
Maar de nacht levert ook nieuwe problemen op; we hunkeren allemaal naar liefde en daar moet ik uiteindelijk een hoge prijs voor betalen.
Mijn buik begon te groeien en m'n honger verdubbelde. Al gauw wist ik wat er met me aan de hand was: ik zou weer snel moeder worden.
Nog meer zorgen! Honger, een buik met ongewenste kinderen en geen onderdak. Steeds zwakker werd ik en steeds trager zodat ik een makkelijke prooi was voor stenen gooiers en stokslagen. Ik had het opgegeven en in die wanhoop stond ik op punt van bevallen.
Mensen die me al dagen hadden gevolgd, naderden me en ik kon niet meer vluchten. Waarheen?
Zo werd ik meegenomen in een auto. Ik was bang, vreselijk bang. Ik was op m'n hoede, vertrouwde het niet.
Na een kort ritje mocht ik uitstappen en werd ik naar een ruimte gebracht waar eten en drinken stond! Heel veel eten!
Ik wist bijna zeker dat ik nu eindelijk dood was en in de hondenhemel was gearriveerd! Maar nee, dat kon niet want ik hoorde lieve woordjes en ik werd door zachte handen geaaid.
Kort daarna begon het: weeën die de geboorte van m'n kinderen aankondigden. Na uren hard werken had ik een gezin van 10 kinderen!
En dat zijn er 10 teveel want ik ben te zwak om voor ze te zorgen, mijn melkfabriek produceert onvoldoende omdat ik te mager ben.
Daar heb ik veel verdriet van want elke moeder vindt haar kinderen het meest belangrijke wat er is op de hele wereld. Moeders willen niet dat hun kinderen honger lijden en uiteindelijk zullen sterven. Stomverbaasd was ik toen ik door dezelfde mensen van de lieve woordjes en de knuffels werd geholpen met het voeden van m'n kroost.
Langzaamaan durfde ik te vertrouwen dat ze goede bedoelingen met mij en m'n kinders hebben.
Dankzij deze kraamverpleegsters groeien mijn kinderen voorspoedig en krijg ik de kans om weer op krachten te komen.
Intussen heb ik ook een naam gekregen! En als je van niemand iemand wordt, dan betekent dat dat je belangrijk bent voor mensen.
Met trots zeg ik dan ook hoe ik heet: Alisa!
En ik, Alisa, heb besloten dat ik weg wil uit Spanje. Als galgo heb ik hier niets goeds te verwachten. Dat geldt ook voor mijn kinderen.
Aan mij is verteld dat Holland een betere plek is om te wonen.
Nou, dat was mijn verhaal. Ik hoor graag wat uw reactie is nadat u alles heeft gelezen.
Heel hartelijke groetjes van mij en m'n kinders!
Alisa