Het verhaal van Ronda. Het verhaal van het afscheidskado dat ze kreeg in Spanje na jaren trouwe dienst.
Ronda, mijn eigen lieve galgo die in maart 6 geworden zou zijn, was nu ruim 1,5 jaar bij ons in Nederland. Haar leven in Nederland was kort, maar gelukkig.
 

Ongeveer 4 jaar heeft ze in Spanje haar baas gediend. Hoe ik dat weet? Ronda wilde maar één ding, een baas dienen, een baas gelukkig maken. De aard van het beestje zullen we maar zeggen.

Toch werd Ronda na 4 jaar trouwe dienst aan haar baas schijnbaar niet meer goed genoeg gevonden, en zwierf ze vol wonden en broodmager in de streek Andalusië, om precies te zijn, in het stadje Ronda.
Ze had het geluk gevonden te worden. Haar geluk werd compleet toen ze een enkele reis naar Nederland kreeg, en niet alleen haar geluk was compleet, ook het onze!

Een trouwere, lievere hond kunt u zich niet voorstellen. Ons belang liet ze voor haar eigen belang gaan. Ze wilde ons gelukkig zien, waren wij blij, was zij blij, waren wij verdrietig, dan likte ze onze tranen weg.
Omdat ze 2 weken geleden moeilijkheden kreeg met lopen heeft de DA een röntgenfoto gemaakt. De uitslag was duidelijk, een snel groeiende tumor in de ruggenwervel. Ongeneeslijk en zeer pijnlijk.
Er was geen andere optie dan haar uit haar lijden verlossen. De ene dag dat ik haar na deze uitslag nog mee naar huis nam heeft ze zelfs mijn tranen om haar ziekte nog weggelikt. Ze wilde ons niet verdrietig zien.
En wat doet dit verhaal op een weblog met verhalen uit Spanje denkt u vast.
Dat zal ik u hieronder laten zien.

Deze kanjer is door een "baas in Spanje" ooit afgedankt. Ze was goed, anders had ze geen 4 jaar mogen dienen!
Maar op een dag was ze net niet meer goed genoeg.
Als afscheidskado kreeg ze................

 
 
..... een paar schoten hagel.
"Je wordt bedankt, je kunt gaan. Wil je dat niet? Hier ....een schot hagel. Je afscheidskado! En nou wegwezen!
Snap je het nog niet, ik wil je niet meer mee naar huis, hier.. nog een schot hagel in je lijf.
Heb je het nu door, wij gaan naar huis, maar jij niet.
Doei, en zoek het maar uit, met je 100 wondjes. Pijn? dat kan niet, je bent een galgo, die hebben geen gevoel."

Lieve Ronda
Meiske, veel te vroeg moesten we afscheid nemen. Je woont niet meer in ons huis,  maar voor altijd in ons hart. Jouw verhaal moest ook verteld worden.
Dank je voor alle liefde die je ons gegeven hebt.
Elsbeth