Ik heb hier een briefje voor m'n neus hangen:
***Dier & Zorg Verzekering bellen: zijn ellebogen ook knieën ????***
Beetje vreemde vraag maar toch belangrijk. Ik heb vorig jaar een verzekering afgesloten voor Joris en Coco. Benneke bleek onverzekerbaar vanwege z'n nierprobleem. Ik had een contract voor 5 jaar afgesloten omdat je dan nog wat extra korting kreeg. Vorige week kreeg ik een rekening voor het nieuwe verzekeringsjaar: de premie was met bijna 20% verhoogd. Bovendien was de eigen bijdrage verhoogd van 17.5 naar 19.0%. Dus ik ging opnieuw goed de Voorwaarden doorlezen, hoofdstuk Vergoedingen. En stuitte op de volgende zin: "het eerste consult voor het raadplegen van een dierenarts voor een aandoening van heupen of ellebogen. Alle overige ziektekosten inclusief (röntgen)diagnostiek voor bovengenoemde aandoeningen zijn uitgesloten"....... Als ik dit lees, dan begrijp ik dat een Patella Luxatie aan de achterpoten=knieën dus wel vergoed wordt, maar een probleem aan de voorpoten niet??? Want daar zitten toch de ellebogen? Die gemene kleine lettertjes toch. Ik ga het vragen, en als ellebogen ook knieën zijn, dan kunnen ze mij schrappen voor 2 klanten. Scheelt me dan ruim € 200 per jaar, en die zet ik wel op de bank........
Gisteren trouwens weer een grote stap voorwaarts in de verhouding tussen Coco en Ben. Meneer had zich bijna tegen haar aan gevleid. Nog even en hij heeft z'n zin, en kan haar tussen z'n poten nemen. Ik zie het er nog van komen. In 1998, toen Ben kwam, kreeg hij voortdurend slaag van haar. Twee jaar lang duurde dat. Daarna werd het beter. En zie nu....

Vandaag een bijzondere dag.
Vanochtend zag mijn moeder, staande op het achterbalkon, schuin aan de overkant op de hoogste etage een duif fladderen die duidelijk vastzat aan de balkonrand. Ik op de fiets naar de straat hierachter, en aangebeld op 3-hoog. Een man beloofde even te gaan kijken. Ik weer terug naar huis, en kijken of hij het echt deed. Jawel....alleen was ik een trappenhuis tever gegaan. Hij kwaad dat ik hem wakker gebeld had (1200 uur). Weer terug op de fiets, aangebeld op het goede adres, en daar mocht ik bovenkomen (je weet nooit waar je in verzeild raakt in deze buurt) bij een aardige vrouw. Die alleen niet durfde te helpen. Er hing een net om de duiven weg te houden van het balkon. Ik keek over de rand, en daar bungelde ondersteboven een uitgeputte duif. Buik onder de groene poep. Geen kracht meer. Een stuk net zat om 1 poot gedraaid. Ik kon er eigenlijk niet bijkomen, maar wist hem los te knippen zodat hij op het balkon daaronder naar beneden viel.
Toen gewapend met doos weer aangebeld bij 2-hoog. Een donkere meneer met handdoekje om deed open. Met een vastberaden gezicht vertelde ik dat ik even een duif van z'n balkon moest weghalen....hij ging prompt opzij en liet me binnen. Ik was het jonge duifje net te snel af anders had hij zich over de rand gestort. Meegenomen in de doos, en een uurtje later had de dierenambulance hem opgehaald. Volgens mij zat er nog flink leven in.

En even later zag ik op het kattenprikbord een bericht over een katje dat sinds een week af en toe kattenbakvulling zat te eten. Ze had ook slechte eetlust, en was vrij lusteloos. Gealarmeerd stuurde ik een reaktie dat ze meteen contact moest opnemen met een dierenarts omdat het een teken van bloedarmoede kon zijn. Gelukkig is ze meteen gegaan: katje had zeer ernstige bloedarmoede. Mogelijk een vergiftiging, of een autoimmuunziekte. Ze had geen dag later moeten komen. Dit is iets dat ik op de CRF-Support list heb geleerd: nierkatten krijgen vaker last van bloedarmoede en gaan dan grit eten.
Al met al ben ik wel tevreden.

Twee faktoren die mij van mijn dagboek houden...mijn moeder en het mooie weer. Beiden maken mij gelukkig, dus het dagboek komt even wat in de verdrukking. Zo langzamerhand zie ik eruit alsof ik naar de Antillen ben geweest....
Hebben jullie dat nou ook? Als ik in de auto zit, dan kijk ik onwillekeurig steeds naar de vluchtstrook of de berm, om te kijken of daar geen gewonde katjes liggen of lopen. Ik verklaar mezelf voor gek, maar kan het niet helpen. Als je je realiseert dat Quarius van Marijke toch lopend (meen ik) langs de snelweg werd gevonden...je moet er niet aan denken wat er aan vooraf gegaan is. De foto die Dicky maakte van het "pakje boter" in het weegschaaltje - omdat Quarius slechts 250 gram woog - zal ik nooit vergeten. Wat me afgelopen weekend gebeurde was net zo beangstigend: ik zat hier vlakbij huis met mijn moeder in de auto, op een superdruk kruispunt met trams, auto's, brommers, fietsers etc. Ik wou rechtsaf slaan, liet keurig die ene overstekende voetganger oversteken, en ging toch nog bovenop de rem na een angstschreeuw van mijn moeder. Er liep nl ook nog een prachtig lichtgrijs cypers katje, met halsbandje en belletje, goed verzorgd, heel rustig over de zebra ....gewoon overstekend, op klaarlichte dag. Waarschijnlijk heeft hij keurig gewacht tot het voetgangerslicht op groen sprong. Mam en ik lagen bijna flauw.

Gisteren heb ik nog even Liesbeth de dierenarts gebeld. Want Ben vertoont toch wel heel duidelijk een verdacht eetgedrag: opeens sinds hij bij haar is geweest eet hij behoorlijk grotere hoeveelheden. En ik had op de bijsluiter al gelezen dat er Dexamethason in de oogdruppels zit...... "kan dat misschien van invloed zijn, Liesbeth??"...... "uhhhh, ja, het is een minimale hoeveelheid dexa, maar Ben kennende als een supergevoelige kater zou dat best kunnen. Ga maar afbouwen als het oogje toch al zo goed vooruit gaat"......Volgende keer moeten ze dus maar even een aantekening maken dat daar op gelet moet worden.

Ben's oog is al weer een stuk beter. Hij kwam echter vandaag voor het eerst niet z'n pilletjes halen (die nu al weken uit "gebakken lucht" bestaan), en dat is een teken dat hij me niet vergeven heeft dat ik hem gisteren beduveld heb om hem zo z'n caddy in te krijgen.
Voor Miranda en Jelte's Jopie heb ik een aanzetje tot een herdenkingspagina gemaakt. Miranda zal nog nadenken hoe ze het verder wil hebben. Ik vind het een eer om hem hier op m'n site te zien.

Vanochtend heb ik onder valse voorwendselen Ben naar de keuken gelokt: het waterspuitje was onweerstaanbaar. Ik was echt niet in staat om het op een slimmere manier aan te pakken, want hij was op z'n hoede en voelde nattigheid. Voor dat hij het wist zat hij in de caddy en waren we op weg naar Liesbeth, de dierenarts. Die constateerde een flinke bindvliesontsteking, en heeft druppeltjes meegegeven.....Ben...nog meer druppels !!!! Toen ik vertelde dat Ben sinds 1 maand voor 100% op Hill's i/d zit, en sinds 2 weken van de Prednisolon af is, maakte ze spontaan een rondedansje met me...gekke meid.
We hebben de vaccinatie besproken: dit jaar slaan we kattenziekte over, en wordt alleen tegen niesziekte geënt. Geen probleem verder. Maar ik moet het wel op tijd bestellen. Ik kreeg ook een folder over de nieuwe Royal Canin/Waltham veterinary diets. En daar is me toch een en ander niet duidelijk, dus ik ga volgende week de consulente bellen. Het lijkt er op dat de 2 lijnen samengevoegd zijn. Dat betekent dat het natvoer van Waltham zal zijn, maar ik ben heel benieuwd welk droogvoer gehandhaafd blijft: de brokjes van Waltham s/o Control vond Joris niet te vreten, en hij is nu net gelukkig met de Royal Canin harde brokjes. Wie van de twee broksoorten heeft de strijd gewonnen na de fusie ???

Na een verdrietig weekend wordt mijn aandacht al weer snel opgeëist door de gewone dagelijkse dingen.
Mijn moeder komt donderdag logeren voor zo'n 10 dagen. Ze is gek op dieren, heeft altijd honden gehad, en is altijd bang voor katten geweest. Totdat ze na het overlijden van mijn vader hier vaak tijd ging doorbrengen. Nu is ze helemaal gek op de katten, en ligt ze in bed met haar grote vriend Ben aan haar voeten. Had ze vroeger ook nooit kunnen verzinnen: mijn katten zijn niet bepaald klein te noemen, en zijn ook behoorlijk aktief.
Mijn moeder is een bijzonder mens. Na het overlijden van hun hondjes besloten zij en mijn vader om geen huisdieren meer te nemen. Ze waren bang dat er een moment zou komen dat ze fysiek niet meer voor ze zouden kunnen zorgen, of dat ze hen zelfs zouden overleven. Teveel zorg en angst over waar ze terecht zouden komen, en hoe het met ze zou gaan....... Toch - het bloed kruipt waar het niet gaan kan - heeft mijn moeder 4 jaar na het overlijden van mijn vader een bijna-huis-diertje. Een klein oud huismusje met een grijs koppie. Een beetje mottig ziet hij er uit. Hij komt nu al ruim een jaar bij haar binnen in de keuken, pikt de hele vloer schoon (makkelijk want minder stofzuigen) en hij gaat rustig aan haar voeten zitten terwijl ze buiten zit koffie te drinken. Vorig jaar kwam hij op een gegeven moment zelfs met z'n vriendin. Véél jonger dan hij (goeie smaak), maar ze was duidelijk schuwer. Maar kwam uiteindelijk toch ook binnen en hielp met stofzuigen. Afgelopen week gebeurde iets heel bijzonders: mam zat buiten op de bank een broodje te eten, en meneer mus kwam gezellig op de rand van haar bord zitten om alvast wat kruimels op te pikken. Mam durfde nauwelijks adem te halen. Jammer dat we daar geen foto van hebben.

Morgenochtend mag Benneke weer eens autorijden. Naar de dierenarts dus. Al een paar weken heeft hij wat meer troep in zijn ooghoek dan normaal. Ik maak zijn ogen al iedere dag met gekookt water schoon, maar ging dus nu maar over op camillenthee. Af en aan hielp het wel, maar kwam het ook steeds terug. En eergisteren begon het pussig te worden. Oogje dichtknijpen af en toe. Het vervelende is dat mijn dierenarts geen medicijnen meegeeft als het een nieuwe kwaal betreft waar de kat nog niet eerder last van heeft gehad. Op zich ook wel begrijpelijk vind ik. Betekent wel weer een consult. Zal meteen het onderwerp vaccinaties weer eens oprakelen.......

Jopie is nu een sterretje.......

Rust maar zacht, lieve klittenkont.
Jij hebt nu geen pijn meer.

JOPIE
Vanavond hoorde ik van Miranda dat Jopie, die prachtige donkere tweejarige pers met de gouden ogen, nu toch wel hard achteruit gaat. En dat doet me veel verdriet.
Afgelopen december constateerde Miranda dat hij verschijnselen vertoonde zoals die op m'n site beschreven staan. Ze was er dus heel goed op tijd bij: Jopie had struviet.
Werd op dieet gezet, en het leek goed te gaan. Totdat Miranda opnieuw merkte dat Jopie zich niet goed voelde. Ze had het goed gezien: Jopie bleek PKD te hebben.
Het is zo oneerlijk als er op zo jonge leeftijd een ernstige ziekte optreedt.
Lieve Jopie, ik hoop dat je nog eventjes in het voorjaarszonnetje mag zitten, samen met Miranda en Jelte. En je vriendinnetje Sil.
Heel veel knuffeltjes van ons.

Eerder vandaag:
Het gaat toch niet lekker momenteel. Met mij dan. De katten zitten prima in hun vel gelukkig, maar de aangezichtspijn waar ik al ruim 4 maanden ernstig last van heb is weer in alle hevigheid dwars door de Tegretol heen gebroken. Dus hebben we nu de dosis aanzienlijk moeten verhogen. In dat soort tijden voel ik heel dubbel over de katten: ik kan ze wel schieten omdat ze me dwingen om dingen te doen waar ik geen energie voor heb, maar tegelijkertijd zijn ze een enorme troost en stimulans.

Ik had zo graag een beetje continuiteit in dit weblog willen krijgen, maar het zit er nog even niet in. Wat ik wel bedacht heb is dat ik natuurlijk met meer katten te maken heb dan dat stelletje schooiers van mij. En eigenlijk vertel ik daar nooit over omdat ik zo'n ingebakken gevoel heb voor privacy en zo. Maar misschien is het toch wel mogelijk en bovendien is er nu een reaktiemogelijkheid waardoor iemand tenminste kan reageren en zeggen dat ik uit m'n nek zit te kletsen.....Ik ga het proberen.

Er komen via het kattenprikbord en via m'n website over gruis heel regelmatig mensen met vragen of wanhoopskreten. Meestal is het dan al een heel ernstige toestand geworden. Ik probeer eerst de nodige informatie boven water te krijgen want in de zenuwen - en omdat ze helemaal niet weten hoe belangrijk die info is - vergeet het baasje dat te zeggen, of weet het helemaal niet. En mij vertelt het vaak wel veel. Meer dan een klankbord kan ik meestal niet zijn: uitleg geven, nuttige tips geven over dieetvoer, zeker als het katje in een kleine dorps- of plattelandspraktijk behandeld wordt.
Zo ben ik heel erg blij dat Snoebel, de kater die ruim een week geleden een gruisverstopping kreeg en weigerde te eten en heel moeilijk plaste, toch dankzij de inspanning van z'n verzorgster momenteel weer lekker rondrent en speelt. Ze is zo slim geweest om hem een paar dagen te dwangvoeren. Gelukkig staat hij op Hill's s/d blikvoer, dus dat zit wel goed. Waar ik al een tijdje zorg over heb is een katje dat in Duitsland zit, op het platteland bij ontzettend lieve nederlandse militairen (ik weet nooit hoe die onderdelen heten, en ook niet hoe rangen in mekaar zitten). Het katje zat met een verstopping vlak voordat ze moesten verhuizen en daarna brak natuurlijk de oorlog in Irak uit en weet ik niet of en wat zij daar mee te maken hebben. In Duitsland op het platteland is ook geen luilekkerland als het om zorg voor kleine huisdieren gaat. Gelukkig heeft ze het juiste dieetvoer kunnen bestellen: Ninja maakte net als Joris struvieten én oxalaten. En dat betekent toch echt Waltham s/o Control.
Nou ja, ik heb eigenlijk zoveel katjes die steeds in m'n gedachten zitten. En dan prijs ik me maar weer gelukkig met mijn 3-tal. Dat ik Benneke nog steeds 's avonds pillen moet geven, maar dat het wel 2 "gebakken lucht" pillen zijn, stemt mij heel tevreden. Ik hou die gewoonte er maar lekker in. Altijd makkelijk als hij nog eens weer iets moet slikken. De lellebel ligt nu lekker in het zonnetje.
Vanochtend hebben ze heel lang zo op bed gelegen: er waren koerende duiven op m'n balkonnetje aan de voorkant. De katten gingen over de rooien en probeerden dwars door de deuren te gaan. Van uitslapen kwam niet veel meer, dus ik heb die rotzakken weggejaagd....sorry duifjes, ga ergens anders maar tortelen. Maar de katten hebben de halve ochtend nog op wacht gelegen. Ik ben de kattenbakken maar gaan schrobben...van duiven verlies ik het altijd.

Hoe interessant.....gisteren kreeg ik een mail van een liefdevolle verzorgster van een katje met een blaasprobleem. Ik had haar geattendeerd op het feit dat stress een belangrijke veroorzaker kan zijn van blaasproblemen. Ze was eens gaan nadenken en concludeerde dat de laatste 3 blaasontstekingen samenvielen met haar afwezig zijn gedurende een weekend of een wat langere periode. Terwijl ze weg was bracht de buurvrouw wel dagelijks tijd door bij de katten (het gruiskatje is niet alleen) om ze voer en gezelschap te bieden, maar mogelijk was dat toch niet voldoende.....

Heel soms bestaat het leven eventjes uitsluitend uit chocolade (een van mijn verslavingen, waar ik overigens niet aan toegeef). Er is zoveel om van te smullen momenteel:
* dit heerlijke weblog dat ik cadeau kreeg
* de nieuwe reaktie-mogelijkheid onderaan elk bericht van mij. Weer hartstikke knap gemaakt.
* m'n nieuwe pc die supersnel is, en de hulp die ik daarbij ondervond
* en vooral ook: Benneke is nu een week van de Prednisolon af, en dit waren de eetscores:
60 - 71 - 65 - 76 - 80 - 48 - 79 gram. En dat is dus hartstikke goed. Hij is wat mij betreft, na een worsteling van 4 maanden, nu definitief van de Pred.af. Vandaag gaan we beginnen aan de Zitac (maagzuurremmer).
De FLUTD-website loopt (helaas maar natuurlijk toch ook weer niet) harstikke goed. Ik krijg regelmatig reakties en vragen, en het blijkt een schot in de roos te zijn.
Hetzelfde geldt voor de site van Dicky over de wegwerpkittens. Er wordt steeds vaker naar verwezen, zeker nu de kittentijd weer aanbreekt.
Het is zo vreemd dat er (volgens mij) weinig sites echt uitsluitend aan één onderwerp gewijd worden. Zelfs al doe je het maar gratis op Geocities bijvoorbeeld. Als je toch veel van iets weet, waarom deel je die kennis dan niet met anderen.....denk ik dan....

Wat is dit toch een prachtig systeem....zo'n weblog. Veel makkelijker. Ik hoef niet meer te zitten kneuteren met Composer om een paginaatje te bouwen. Van mijn zusje in de USA kreeg ik commentaar dat de achtergrondkleur heel donker was. En dat er "squiggles" in zaten. Ik denk dat ik weet wat ze bedoelt, maar de achtergrond is toch echt niet veranderd. Heb haar aangeraden eens aan het lichtknopje op haar monitor te draaien...
Het regent weer, en de katten ziten voornamelijk binnen. Af en toe en uitbarsting die ik maar toeschrijf aan deze "hormonentijd". Ben heeft nu al zonder dat hij het in de gaten heeft 4 dagen geen prednisolon gehad. Ik heb steeds gebakken lucht naar binnen gegooid. Hij eet heel stabiel: volgens mij is dit een goed diet voor hem. Coco vindt haar r/d minced echt heerlijk, dus hoe het nou komt dat ze na 4 jaar opeens genoeg heeft van haar dieet? Misschien is er iets niet lekker aan die batch? Zou ook nog kunnen. Maar gemengd eet ze het wel.
Er zijn momenteel weer zoveel katten met blaasproblemen.... Het ergste vind ik de katten die bloed plassen en idiopathische cystitis als diagnose krijgen. Wat is dat toch moeilijk. Ik heb een artikel liggen daarover, en ik wil daar toch meer over op de site zetten. Tijd...ik kom tekort. Door al die trieste kattengevallen "ontmoet" ik wel heel bijzondere en aardige mensen. Ik voel me zeer gezegend.

Beste mensen, rechtsonder in het archief vind je de meest recente berichten.
Marga (1 januari 2006)

Het is 1 april 2003 en voor de eerste keer gebruik ik dit nieuwe weblog. Nog geen idee hoe het eruit zal zien als ik op publish klik.
De laatste 2 weken waren een beetje hectisch. Ik ben zeer verwend door lieve mensen die mij willen helpen mijn site te verfraaien. Er is op het FLUTD-gedeelte een zoekmachine gekomen. Werkelijk prachtig. En nu ook al dit weblog. Volgende stap is een klein netwerkje thuis met m'n pc en een laptop. Wie zou dat gedacht hebben in juni 2000, toen ik m'n eerste pc kreeg, en nog nooit had gemaild of gesurfd.
Hier in huis met de katten is ook een en ander gaande. Het lijkt alsof die katten het voorjaar in de kop hebben. Ben is opeens nogal ruig aan het knokken/stoeien met Joris. De plukken haar vlogen vanmiddag in het rond. Ben gaat soms gewoon over Joris heen staan, die dan even geen kant op kan.
Coco vervulde mij met zorg. De laatste tijd eet ze heel slecht. Ze heeft dat al eens eerder gedaan en dan kwam er bij een onderzoek niks uit. Omdat ze vanwege haar colitis op Hill's r/d staat (een zwaar afval-dieet) tikt het meteen flink aan als ze niet voldoende eet. Gek genoeg lijkt ze een beetje een rond buikje te hebben, en valt ze op het oog niks af. Omdat ze een beetje eenzelvig is, ontglipt ze me vaak omdat de katers nou eenmaal veel meer aandacht vragen. Vanmiddag ben ik ten einde raad de nieuwe variant van r/d gaan halen: r/d minced. Ze had er al een keer 1 blikje van gehad, en dat ging erin als koek. Tot m'n grote opluchting ging het vanmiddag weer zo: wel 2 bakken vol heeft ze gegeten. Ik mix nu oud en nieuw want ik heb nog een enorme voorraad. Ik raak de tel kwijt met al die dieten. En toch: zonder die dieten gaat het gewoon hartstikke fout, dus het moet.