Joris is intussen ook 9 jaar geworden. Een beetje vergeten door alle emoties.

Mieke, je vraagt hoe het nu met mij is.... en dan heb ik moeite om het bij mezelf te houden, en je een duidelijk antwoord te geven. Het wordt een beetje chaotisch ben ik bang.
Eigenlijk kom ik sinds het overlijden van mijn vader in 1999 niet echt vaak aan mezelf toe. Ik vind het best wel prettig om weer alleen te zijn nu mam terug is naar haar eigen huis, en kan daar prima tegen. Tenslotte woon ik al 18 jaar alleen. Ik heb daarvoor 13 jaar lang samengewoond en zelfs ook samengewerkt - intensiever kan bijna niet. Dus ik ken ook dat. Heb indertijd ervaren dat je samenwonend soms nog erger alleen kunt zijn dan wanneer je alleen woont. Ik ben heel erg een mens die het leven neemt zoals het zich opdient.... geen verlangens en wensen voor de toekomst, en al helemaal geen verwachtingen ..... die heb ik zelfs nog nooit van m'n leven gehad gek genoeg.
Nu ik weer alleen ben moet ik wel weer even wennen aan het niet hoeven zorgen voor mam, maar doordat er een heuse crisis ontstond tussen Benneke en mij had ik weinig tijd om daar last van te hebben. Dingen delen met mam kan wel, maar altijd rekening houdend met haar toch wel kwetsbare fysieke en mentale toestand.. Eigenlijk loop ik altijd te zorgen voor..... en rekening te houden met.....ik weet het. Het is zo gegroeid. Ik ga ook nog iedere 2 weken naar tante Dora in het verpleeghuis op bezoek, het enige familielid dat m'n moeder nog overheeft. Ik merk dat voor zowel m'n moeder als Dora het belangrijk is dat ik ga....en ik heb het hart niet om te weigeren. En dus zorg ik dat ik het prettig en zinvol vind om te doen. Als ik met weerzin zou gaan zou ik het nooit volhouden, en ik doe het al sinds 1999 toen mijn vader overleed.

Op vakantie gaan, of een weekend weggaan, kan niet. Ik kan niemand vragen om 3 katten 3 dieten te geven, meerdere keren per dag. Ik kan niemand vragen om Ben medicijnen te geven, en dan ook nog zo vaak (minimaal 5 keer en liefst eigenlijk 7 keer, met een aantal uren tussen elke capsule). Dus ik zit muurvast aan alle kanten, en ik weet mijn moeder daar dan nog in te passen. Goddank werk ik maar 20 uur per week, anders zou ik het allemaal niet kunnen.

Ben en ik hebben zoals gezegd een crisis acher de rug. Ik had hem heel langzaam in 2 maanden tijd overgezet van Hill's k/d nierdieet op Royal Canin Nierdieet, omdat ik het gevoel had dat dit toch wat beter zou zijn. Op zich lukte de switch wel, maar ik merkte dat hij slechter ging eten. Na 10 dagen op 100% Royal Canin vertrok mijn moeder, en toen ging Ben praktisch in hongerstaking. Hij lijkt zo relaxt, maar zoals Dirk me gisteren nog vertelde: Benneke is zeer gevoelig, en miste mam. Hij liep voor me weg, ontweek me, en ik voelde gewoon de connectie tussen ons ontbreken. Hij keek me ook niet meer aan. Of wel, maar dan dwars door me heen. Ik begon bang te worden, want zijn oude dieet wou hij ook niet meer. Niks meer, in een neerwaartse spiraal van steeds minder eten....niet te stuiten. Opnieuw heb ik gezien dat je niet mag tolereren dat een kat langdurig weinig eet.....je loopt risico dat hij niets meer wil.
Twee dagen na mams vertrek heb ik echt tijd voor hem genomen. Ik stopte met hem eten aan te bieden behalve op de momenten dat hij echt moest eten voor z'n medicijnen. Daartussendoor gaf ik hem niks meer en negeerde hem. Ik gaf hem bovendien weer een mix van Royal Canin en z'n oude vertrouwde k/d. Dat negeren was de correcte aanpak. Want nu moest hij naar mij toekomen voor aandacht en knuffels, en dat herstelde de connectie. Bovendien vond hij het eten stomweg lekkerder zo. Nu eet hij weer zo'n 55 tot 60 gram.
En ik haal opgelucht adem en kom nu toe aan mezelf.