Nouuuuu .... een paar dagen na de vorige post zaten Ben en ik al weer in de volgende crisis. Met een dieptepunt van 16 gram in ruim 24 uur. Ik begon al visioenen te krijgen van dwangvoeren, iets dat ik dus echt niet wil. 's Nachts werd ik 3 tot 4 keer wakker geschreeuwd. Af en toe omdat Ben eten wou, maar vaak ook gewoon om niks. En dat brak me toch heel erg op.
Ik kon m'n frustraties heel fijn kwijt in een vriendinnengroep, en daar kreeg ik een idee aangedragen. Vaststaat voor mij dat ik moet proberen om op een andere manier met Ben's conditie (zijn nier- en blaasprobleem) om te gaan. Want dit is een killer voor ons allebei. Hij heeft in die crisisdagen geen enkele vreugde, begon zich zelfs van mij af te keren, dook weg onder m'n handen, weigerde elk vocht dat ik met z'n favoriete spuitje wou geven. En ik....ik raakte echt wanhopig want ik deed toch zo m'n best. En zo zaten we op het laatst ook mekaar een beetje gek te maken. Daar moet dus een beetje ontspanning in gaan komen.
Ik denk dat ik een methode gevonden heb: ik heb me opgegeven voor een Reiki-1 cursus. Omdat ik geen weekend weg kan, en zelfs niet een hele dag, heb ik een Reiki-teacher bereid gevonden om mij privé les te geven. In 3 dagdelen van 5 uren zodat ik steeds weer op tijd thuis ben om Benneke zijn pillen te geven. Ik heb haar verteld dat ik niet in helende krachten van Reiki "geloof" maar dat ik hoop dat er tussen Ben en mij - in die moeilijke tijden - weer een gevoel van ontspanning en vrede kan ontstaan. Lachend vertelde Sara, de teacher, mij dat ze zelf ook niet geloofde toen ze ermee begon.
Komische noot: ik vroeg of mijn gebruik van Tegretol voor m'n aangezichtspijn een belemmering kan vormen tijdens de cursus (ja weet ik veel). Maar al pratende kwamen we erachter dat het waarschijnlijk zelfs een pré kan zijn: ik kijk met Tegretol achter m'n kiezen nauwelijks verder dan m'n neus lang is, en ben erg bezig met het moment van nu.
Wordt vervolgd....zeg ik met Coco naast me op de bank. Dat poesje heeft eindelijk ontdekt dat ze weliswaar niet op schoot wil, maar dat het naast mij op de bank wel erg gezellig is (plus een extra bonus oplevert van een poaar stukjes kaas).
Ik kon m'n frustraties heel fijn kwijt in een vriendinnengroep, en daar kreeg ik een idee aangedragen. Vaststaat voor mij dat ik moet proberen om op een andere manier met Ben's conditie (zijn nier- en blaasprobleem) om te gaan. Want dit is een killer voor ons allebei. Hij heeft in die crisisdagen geen enkele vreugde, begon zich zelfs van mij af te keren, dook weg onder m'n handen, weigerde elk vocht dat ik met z'n favoriete spuitje wou geven. En ik....ik raakte echt wanhopig want ik deed toch zo m'n best. En zo zaten we op het laatst ook mekaar een beetje gek te maken. Daar moet dus een beetje ontspanning in gaan komen.
Ik denk dat ik een methode gevonden heb: ik heb me opgegeven voor een Reiki-1 cursus. Omdat ik geen weekend weg kan, en zelfs niet een hele dag, heb ik een Reiki-teacher bereid gevonden om mij privé les te geven. In 3 dagdelen van 5 uren zodat ik steeds weer op tijd thuis ben om Benneke zijn pillen te geven. Ik heb haar verteld dat ik niet in helende krachten van Reiki "geloof" maar dat ik hoop dat er tussen Ben en mij - in die moeilijke tijden - weer een gevoel van ontspanning en vrede kan ontstaan. Lachend vertelde Sara, de teacher, mij dat ze zelf ook niet geloofde toen ze ermee begon.
Komische noot: ik vroeg of mijn gebruik van Tegretol voor m'n aangezichtspijn een belemmering kan vormen tijdens de cursus (ja weet ik veel). Maar al pratende kwamen we erachter dat het waarschijnlijk zelfs een pré kan zijn: ik kijk met Tegretol achter m'n kiezen nauwelijks verder dan m'n neus lang is, en ben erg bezig met het moment van nu.
Wordt vervolgd....zeg ik met Coco naast me op de bank. Dat poesje heeft eindelijk ontdekt dat ze weliswaar niet op schoot wil, maar dat het naast mij op de bank wel erg gezellig is (plus een extra bonus oplevert van een poaar stukjes kaas).

0 reacties:
Een reactie plaatsen
<< Startpagina