Ik was gisteren alleen nog maar in staat om m'n dierenarts even te bedanken. En daarna was het gewoon op.
Een tijdje stilte inderdaad vanwege een heel leuke vakantie die ik met mam heb gehad. De eerste 3 dagen hittegolf heeft ze aan de airco gekluisterd gezeten, maar daarna hebben we iedere dag tochtjes met de auto gemaakt. We hebben genoten; m'n nieuwe auto is een verademing.....een automaat dus ik zat heel relaxt mee te genieten, zonder pijn in m'n voet. De tochtjes moesten kort blijven omdat ik weer op tijd terug moest zijn voor Ben's medicijnen, maar mam's krachten zijn ook minder geworden dus alles paste weer keurig in elkaar. Als je maar geen dingen gaat willen waar je niet (meer) toe in staat bent.
En zo is mam donderdag weer naar huis gegaan, met verdriet want ze vindt het hier zo heerlijk. Ook ik vind het moeilijk om haar te laten gaan, en Benneke vond het maar niks en ging bovenop haar tassen zitten.
Diezelfde avond werd het voor mij al een beetje spannend. Ben moest vanaf 22.00 uur nuchter blijven omdat hij de volgende dag - vrijdag dus - een vrij uitgebreid onderzoek zou krijgen plus een schoonheidsbehandeling. Ik had van tevoren per email aan Liesbeth, mijn dierenarts, een waslijst opgestuurd van dingen die ik graag gedaan wou hebben.
Allereerst moest Ben een routine bloedonderzoek ondergaan i.v.m. zijn nierprobleem én vanwege zijn kalium-citraatgebruik. Liesbeth kan echt feilloos bloed prikken.....in een keer raak, en een fluitje van een cent.
Ik had haar al gemeld dat Ben 600 gram gewicht verloren had, en dat bleek te kloppen. Liesbeth vond dit net als ik toch wel zorgelijk veel.
Vervolgens wou ik graag dat ze naar zijn poten zou kijken. Deels vanwege mijn eigen observaties, maar vooral ook omdat ik van iemand die paranormaal begaafd is en die aangeboden had om zich met Ben bezig te houden de tip had gekregen dat hij een probleem in z'n poot zou hebben. Zelf had ik al vastgesteld dat Ben's rechtervoorpoot niet goed was: ik mocht de middelste nagels van die poot niet meer knippen. Bovendien vond ik z'n achterpoten steeds meer in een x-stand staan en al vanaf dat ik hem hier in huis kreeg in 1998 viel zijn achterlijf soms plompverloren om terwijl zijn voorste helft bv rechtdoor aan het rennen was.....ik noemde hem vaak m'n lompe knuppeltje, en weet het aan z'n lange onhandige lijf..... Door de opmerking van de paranormaal begaafde besloot ik hier extra naar te laten kijken omdat Ben toch onder narcose moest voor z'n kam- en ontklitbeurt. Ik had ook nog een rontgenfoto van nieren en blaas willen laten maken, maar daar had Ben voor gecatheteriseerd moeten worden en dat brengt toch onnodig ongemak en risico met zich mee.
Dus Ben kreeg een spuit, was heel snel buiten westen, en er werden diverse foto's genomen. Resultaat: de rechtervoorpoot heeft een gescheurde polsband, die niet geneest omdat hij steeds opnieuw grote sprongen maakt vanuit de klimboom naar beneden op de tafel en dan op de grond. Zinloos om hem te vertellen dat niet te doen, dus daar zal hij mee moeten leven... En de rug bleek krom te staan doordat een wervel verkeerd zit. Hiervoor zullen we dus naar een orthomanuele therapeute moeten gaan, Dorit Aharon. Misschien kan die de wervel op z'n plaats krijgen.
Vooral dankzij de paranormaal begaafde tipgever hebben we nu opeens informatie die we eerst niet hadden. Hopelijk zal dit Ben verlossen van een flink stuk pijn.
Het gewichtsverlies is zodanig dat er iets moet gebeuren. Vandaar dat Liesbeth een maagonderzoek en endoscopie wil laten doen. Er is iets wat Ben onmogelijk maakt om een beetje behoorlijk te eten. Hij is vaak misselijk, zonder dat hij kotst, maar ook vaak verdrietig en mistroostig en volkomen in zichzelf gekeerd. Iedere nacht, al maanden lang, schreeuwt hij me 2 tot 3 keer wakker omdat hij iets wil. Als ik geluk heb is dat eten, maar soms ook merkt hij dat hij toch niet eten kan. En ben ik voor niks opgestaan. Ik hou dit na zo'n 8 maanden niet meer vol, vooral omdat hij ondanks alles toch zo afvalt.
En toen kon ik eindelijk aan de slag gaan....Ben's vacht die me al tijden een doorn in het oog was. Ik vond het doodeng om die "bag of bones" te moeten kammen met die scherp gepunte hark. Uiteindelijk bleek dat er eigenlijk niet eens veel klitten waren maar wel gewoon een superdikke ondervacht. En die is er stukje bij beetje gewoon uitgekamd. Er is zowat een halve Ben verdwenen: al dat haar verdween in een zak die naar een allergie-centrum wordt opgestuurd waar mensen voor kattenallergie getest worden. Ik kreeg van diverse kanten hulp: mensen die me zagen stuntelen en enge gezichten zagen trekken. En oh wat is Ben geknuffeld op de praktijk...ik geloof dat hij daar wel wat harten veroverd heeft.
Al met al ben ik met hem op de praktijk geweest van 10.15 uur tot 13.30 uur. Vandaar mijn grote waardering en dank aan mijn dierenarts, want het was voor mij heel prettig dat ik Ben zelf kon kammen, en de hele tijd bij hem mocht blijven.
Een tijdje stilte inderdaad vanwege een heel leuke vakantie die ik met mam heb gehad. De eerste 3 dagen hittegolf heeft ze aan de airco gekluisterd gezeten, maar daarna hebben we iedere dag tochtjes met de auto gemaakt. We hebben genoten; m'n nieuwe auto is een verademing.....een automaat dus ik zat heel relaxt mee te genieten, zonder pijn in m'n voet. De tochtjes moesten kort blijven omdat ik weer op tijd terug moest zijn voor Ben's medicijnen, maar mam's krachten zijn ook minder geworden dus alles paste weer keurig in elkaar. Als je maar geen dingen gaat willen waar je niet (meer) toe in staat bent.
En zo is mam donderdag weer naar huis gegaan, met verdriet want ze vindt het hier zo heerlijk. Ook ik vind het moeilijk om haar te laten gaan, en Benneke vond het maar niks en ging bovenop haar tassen zitten.
Diezelfde avond werd het voor mij al een beetje spannend. Ben moest vanaf 22.00 uur nuchter blijven omdat hij de volgende dag - vrijdag dus - een vrij uitgebreid onderzoek zou krijgen plus een schoonheidsbehandeling. Ik had van tevoren per email aan Liesbeth, mijn dierenarts, een waslijst opgestuurd van dingen die ik graag gedaan wou hebben.
Allereerst moest Ben een routine bloedonderzoek ondergaan i.v.m. zijn nierprobleem én vanwege zijn kalium-citraatgebruik. Liesbeth kan echt feilloos bloed prikken.....in een keer raak, en een fluitje van een cent.
Ik had haar al gemeld dat Ben 600 gram gewicht verloren had, en dat bleek te kloppen. Liesbeth vond dit net als ik toch wel zorgelijk veel.
Vervolgens wou ik graag dat ze naar zijn poten zou kijken. Deels vanwege mijn eigen observaties, maar vooral ook omdat ik van iemand die paranormaal begaafd is en die aangeboden had om zich met Ben bezig te houden de tip had gekregen dat hij een probleem in z'n poot zou hebben. Zelf had ik al vastgesteld dat Ben's rechtervoorpoot niet goed was: ik mocht de middelste nagels van die poot niet meer knippen. Bovendien vond ik z'n achterpoten steeds meer in een x-stand staan en al vanaf dat ik hem hier in huis kreeg in 1998 viel zijn achterlijf soms plompverloren om terwijl zijn voorste helft bv rechtdoor aan het rennen was.....ik noemde hem vaak m'n lompe knuppeltje, en weet het aan z'n lange onhandige lijf..... Door de opmerking van de paranormaal begaafde besloot ik hier extra naar te laten kijken omdat Ben toch onder narcose moest voor z'n kam- en ontklitbeurt. Ik had ook nog een rontgenfoto van nieren en blaas willen laten maken, maar daar had Ben voor gecatheteriseerd moeten worden en dat brengt toch onnodig ongemak en risico met zich mee.
Dus Ben kreeg een spuit, was heel snel buiten westen, en er werden diverse foto's genomen. Resultaat: de rechtervoorpoot heeft een gescheurde polsband, die niet geneest omdat hij steeds opnieuw grote sprongen maakt vanuit de klimboom naar beneden op de tafel en dan op de grond. Zinloos om hem te vertellen dat niet te doen, dus daar zal hij mee moeten leven... En de rug bleek krom te staan doordat een wervel verkeerd zit. Hiervoor zullen we dus naar een orthomanuele therapeute moeten gaan, Dorit Aharon. Misschien kan die de wervel op z'n plaats krijgen.
Vooral dankzij de paranormaal begaafde tipgever hebben we nu opeens informatie die we eerst niet hadden. Hopelijk zal dit Ben verlossen van een flink stuk pijn.
Het gewichtsverlies is zodanig dat er iets moet gebeuren. Vandaar dat Liesbeth een maagonderzoek en endoscopie wil laten doen. Er is iets wat Ben onmogelijk maakt om een beetje behoorlijk te eten. Hij is vaak misselijk, zonder dat hij kotst, maar ook vaak verdrietig en mistroostig en volkomen in zichzelf gekeerd. Iedere nacht, al maanden lang, schreeuwt hij me 2 tot 3 keer wakker omdat hij iets wil. Als ik geluk heb is dat eten, maar soms ook merkt hij dat hij toch niet eten kan. En ben ik voor niks opgestaan. Ik hou dit na zo'n 8 maanden niet meer vol, vooral omdat hij ondanks alles toch zo afvalt.
En toen kon ik eindelijk aan de slag gaan....Ben's vacht die me al tijden een doorn in het oog was. Ik vond het doodeng om die "bag of bones" te moeten kammen met die scherp gepunte hark. Uiteindelijk bleek dat er eigenlijk niet eens veel klitten waren maar wel gewoon een superdikke ondervacht. En die is er stukje bij beetje gewoon uitgekamd. Er is zowat een halve Ben verdwenen: al dat haar verdween in een zak die naar een allergie-centrum wordt opgestuurd waar mensen voor kattenallergie getest worden. Ik kreeg van diverse kanten hulp: mensen die me zagen stuntelen en enge gezichten zagen trekken. En oh wat is Ben geknuffeld op de praktijk...ik geloof dat hij daar wel wat harten veroverd heeft.
Al met al ben ik met hem op de praktijk geweest van 10.15 uur tot 13.30 uur. Vandaar mijn grote waardering en dank aan mijn dierenarts, want het was voor mij heel prettig dat ik Ben zelf kon kammen, en de hele tijd bij hem mocht blijven.
0 reacties:
Een reactie plaatsen
<< Startpagina