En ja hoor ....vanmiddag kwam ik thuis uit m'n werk, deed de huisdeur open, en daar stonden 2 katers, blèrend en met grote opgewonden ogen.... WE WILLEN ETEN !!!
Ik kan jullie niet vertellen hoe gelukkig ik was. Wekenlang al was Ben me niet meer komen begroeten als ik thuiskwam. Hij bleef gewoon op de stoel of het bed liggen, en kwam dan later als ik de anderen eten gaf langzaam van z'n ligplaats overeind.
Ik was benieuwd hoe hij zou eten, en werd niet teleurgesteld: hij at of z'n leven eran afhing. Ik moest meteen door naar Beverwijk, en toen ik vanavond thuiskwam opnieuw een schranspartij. Daarna trokken de heren zich terug in 2 stoelen op het balkon, alwaar ze naar de voorbijvliegende duifjes gingen kijken en een dutje deden.
Wij dames hebben ons maar teruggetrokken op de bank.

Ook al is het Pred-nep....ik ben dolblij dat Ben zich momenteel zo goed voelt. Het werd hoog tijd, en ik geniet er heel erg van.

Morgenochtend moet ik de internist bellen voor de uitslag van het beenmerg biopt.