Het gaat allemaal opeens heel snel. Gisteravond laat kreeg ik bericht van Liesbeth: de internist had de uitslag van de gestegen calcium gekregen, en adviseerde exploratieve halschirurgie. Toen ik Liesbeth vroeg of het slim was om nog heel even te wachten tot Ben een beetje aangesterkt was (hij eet nu tenslotte op de Prednisolon) was haar antwoord dat aansterken niet mogelijk was: het calcium-gehalte wordt alleen maar hoger.
Daarom heb ik vanochtend eerst de internist gemaild, die me verwees naar de chirurg. En daar konden we overmorgen al terecht. Woensdagochtend 9.30 uur moeten we in de kliniek zijn voor de operatie aan de bijschildklieren.
De internist verwacht niet dat er een tumor gevonden zal worden, dus dat is geruststellend. Toch hou ik met alles rekening.

Zelf werd ik vanochtend eindelijk weer fit wakker. Nog steeds gebruik ik een grote dosis Tegretol, maar ik ben helder en vrij energiek. Het afgelopen weekend heb ik echt voor pampus gelegen van de laatste pijnaanval.
Ik ben vandaag (m'n vrije maandag) een paar uur gaan werken. Mijn baas en collega's zijn trouwens ontzettend lief en solidair: ze leefden erg mee, en ik kon zonder enig probleem m.i.v. woensdag de rest van de week vrij krijgen indien nodig. En dat terwijl een andere collega op vakantie is.

Ik heb een beetje in huis schoongemaakt, want met 3 langharige katten komt er heel wat los, en ik had echt de vorige week niks gedaan. Vloeren gedweild, en zelfs m'n Reiki-oefening gedaan. Frappant dat die oefening me altijd veel goed doet. En nu zitten we op de bank. Benneke op m'n benen, diep in slaap, en Coco naast me. Ik rust zoveel mogelijk, en voel me goed....