Inmiddels ben ik zo'n 36 uur verder, en eindelijk - vanochtend - begon de pijn in m'n gezicht te zakken. Niet te geloven, ik voel me alsof er een vrachtwagen over me heen is gereden.

Maar alla.... gisterochtend evengoed de bloedtest gedaan. We hadden dus verwacht, door de kalium-citraat te stoppen en de Prednisolon te geven, dat het calcium niveau zou dalen. Laat het aan Benneke over om dwars te liggen: de calcium was nog verder gestegen. Van 3.11 naar 3.33 (normaalwaarden 2.36-2.86).

Dit betekent dat we terugmoeten naar de internist (woensdag moet ik bellen), en dat een operatie aan de bijschildklieren onvermijdelijk lijkt. We hebben immers alles gedaan wat de internist adviseerde, behalve de plaspillen. Misschien dat hij dat nog als tussenstapje wil proberen, maar ik geloof er geen moer van dat het helpt. Liesbeth gelooft het ook niet echt.

Intussen heeft Ben gisteren 61 gram gegeten. Dit op een Pred-loze dag, maar gelukkig gaat hij door stress altijd eten. Vandaag, mét Pred, gaat het nog maar heel matig. Wel een bakkie blikvoer-soep gegeten vanochtend, maar dan hoeft hij meteen voorlopig geen brokjes meer.... Misschien moet ik vanavond weer een autotochtje met hem maken..