Terwijl jullie meeleefden en dachten dat het met Ben weer wat beter ging, en dat gelukkig de Glucose weer genormaliseerd was, ging het hier dus opeens waardeloos.
Woensdagavond rond 7 uur at Ben nog wat op de naweeën van de Prednisolon (die hij dus absoluut niet meer hebben mag) en toen was het "stop".....
Gisterochtend was hij wel vrij levendig, en vróeg ook wel om eten, maar at slechts 5 gram. 's Middags niks, en 's avonds nog eens 4 hele grammen...... En toen werd me duidelijk dat er iets moest gebeuren. Ik heb altijd geroepen dat ik niet ga dwangvoeren. Maar daar had ik een beeld bij van een doodzieke kat die zielig in een mandje ligt en nauwelijks meer kan lopen (beetje overdreven gezegd). Maar wat doe je als je hier een graatmagere kater nog steeds in z'n klimboom ziet springen, en een hangend balletje een jens ziet geven....die kun je niet laten kreperen.

Dus haalde ik in een dichtbijzijnde praktijk een paar blikken a/d plus een grote spuit, en heb Liesbeth gemaild om te zeggen wat er aan de hand was. Ze was met me eens dat het waarschijnlijk tijd was om te gaan dwangvoeren (rotwoord), en dat het in haar ogen zinloos was om te wachten of het de volgende dag beter zou gaan. De hoge Calcium bevorderde zijn eetlust bepaald niet, en hij had al zoveel gewicht verloren. Ze verwachtte geen verbetering van z'n eetlust.
Ik gaf Ben nog de hele avond de kans, maar het eindresultaat was slechts 23 gram of zo. Dus opgewekt een kwart blik a/d aangemaakt met wat water, en toen in etappes met de spuit gevoerd. Hij vindt a/d duidelijk niet vies, en lebberde eventjes zelf uit het bakje, maar geloofde het toen wel. Ik zat ook een beetje te klooien met een sputterende spuit, waar Ben natuurlijk van schrok, maar al met al was ik niet ontevreden. Moest wel wat a/d uit m'n haar en van m'n neus afhalen.

En vandaag zijn we doorgegaan: ik zorg ervoor dat er voor Ben geen connectie is tussen brokjes eten en voeren met de spuit. Ik laat daar een flinke pauze tussen. En wacht eerst echt tot hij zoveel mogelijk zelf gedaan heeft. En dan kom ik.....
Het is nu bijna 18.00 uur, en hij heeft 8 gram brokjes op (nu echt geen honger meer door de a/d natuurlijk). Hij heeft zowel vanochtend als vanmiddag bijna 1/3 blikje binnengekregen, en ik voel grote opluchting. Het ging prima. Geen grote stress. Wel nog wat gewriemel als ik per ongeluk uitschoot......en naderhand krijg ik gewoon weer een kopje, en gaan we opgewekt weer verder.

Afgelopen nacht heb ik wel wakker gelegen: we zijn een grens gepasseerd, en dat voel ik donders goed. Hij is nu qua eten van mij afhankelijk, en eet nauwelijks meer zelf. Maar er is geen andere weg dus zal het zo moeten blijkbaar. De sfeer is hier trouwens opgewekt. Ik heb geen pijnaanvallen meer. Zorg erg voor rust, doe het minimale in huis, ga wel nog werken natuurlijk (druk druk!!), en doe de boodschappen voor mam in Beverwijk. Doe m'n Reiki-oefening paar keer per week en heb geen tranen meer momenteel. Hier wat foto's die ik net gemaakt heb: Joris en Coco die me zo helpen met hun rare fratsen, en Benneke die zo eindeloos lief is.


gestoord in z'n slaap.....


blijft onverstoorbaar pitten....


en Ben houdt zoals altijd alles in de gaten....nieuwsgierige Coon.....