Wat hebben we afgelopen nacht heerlijk geslapen. Achter elkaar door. Op het kampeerbedje zodat ik de katten goed kon horen. Ben achter m'n rug dicht tegen me aan. Joris aan m'n voeten. Coco op afstand. De spanning tussen de katten werd met de Feliway feromonenverdamper duidelijk veel minder, en is nu weer weg.

Vanochtend op advies van Liesbeth gestopt met de kalium-citraat. Wat een heerlijk opluchting om niet meer in het keurslijf te zitten van 4x per dag een pil moeten geven en zorgen dat dat niet op een lege maag gebeurde. En dat met een Ben die toch al nauwelijks at....

Vanmiddag heeft hij z'n eerste Prednisolon gehad. Pas vanavond kwam zijn eten een heel klein beetje op gang: totaal vandaag was 32 gram..... Ik vind hem ietsjes onvast op de benen, maar hij heeft ook veel achter de rug.

Ikzelf voelde me vandaag een stuk beter: meer uitgerust na een goede nacht, en ook opgelucht dat die tests gedaan zijn. Maar ja, tegelijkertijd nu de zorg wat er moet gaan gebeuren. Want dat is een groot vraagteken. Er kan nu niets gedaan worden om die oxalaten in de blaas te bestrijden....
Eerst maar vrijdagochtend afwachten als ik de uitslag krijg van het beenmerg biopt.