De afgelopen week kwam regelmatig de vraag: " én......hoe is het nu met Ben? ....." Als ik dan antwoordde "gewéldig !!! " dan viel er een stomverbaasde stilte. Huh ? dat was niet wat er verwacht werd .... En toch is het zo. Ben is momenteel prima in orde. Hij is alert, en knuffelig. Een paar dagen geleden speelde hij in z'n eentje in de hal met een muis. Totdat Coco van de bank sprong om eens eventje te kijken wie de euvele moed had om met haar muis te spelen. Meteen was het over.

Ik moet hem nog steeds 4 keer per dag "dwangvoeren".... zeg maar liever verwennen. Hij vindt het prima. Een keer heb ik toen hij heel hongerig was geprobeerd of hij zelf de a/d wou opslobberen....mooi niet....meneer wou gevoerd worden. Maar goed, hij eet zelf braaf z'n harde brokjes op. Hij is alweer 200 gram aangekomen, dus nu 400 gram in totaal. Er moeten er nog 400 bij.

Eergisteren had Joris het op z'n heupen (dat gebeurt soms...hij is niet voor niets rood): zonder waarschuwing viel hij Coco aan. Die begon te krijsen en te rennen, dus ging Joris nóg razender achter haar aan. Er werd keihard gevochten en Ben voelde zich goed genoeg om er ook achteraan te gaan. Je zag hem twijfelen....wie moet ik grijpen....hem of haar? Hij dook eerst op Coco (arm kind) en toen op Joris, en trok zich toen maar weer - geschrokken van zichzelf - terug want het gevecht werd hem te heet. Met ware doodsverachting greep ik Joris bij z'n kraag en staart, en kieperde hem het toilet in (eerst snel nog toiletdeksel naar beneden want hij is in staat om in de pot te gaan staan). Coco zat bijna te hyperventileren met een dot rood haar in d'r bekkie....hup, geef hier, anders zit je straks weer met een haarbal .....Ben ga weg bemoei je d'r niet mee....Joris intussen schreeuwend en protesterend op de wc. Drinkbak met een hele liter water ondersteboven. Ik maakte bijna een glisser op het zeiknatte parket en greep een stel handdoeken uit de kast om te voorkomen dat de benedenbuurman druppels op z'n hoofd kreeg. Joris gooide zich tegen de deur, ik keek met 1 oog of die niet uit het slot schoot, en greep de Feliway spray: mijn steun en toeverlaat als Ben thuiskwam na een dierenartsbezoek. Flink in het rond gesproeid, en toen Joris weer bevrijd. Z'n haar stond alle kanten op. Coco lag onder het bed, de rust was weergekeerd. Alles lag uit te hijgen. En ik maar dweilen.....nooit meer katten !!!