Ik stapte binnen bij de bakker, nét voordat er nog 3 klanten binnenkwamen. De dames achter de balie gaven me een knipoog. Ik vroeg naar het gebruikelijke bruin vloer met sesam voor m'n moeder, en in een flits besefte ik dat ik trek had in iets lekkers. Dus flapte ik er uit: "en geef me ook maar 2 ........" doodse stilte. Ik wist het woord niet. Had geen tijd gehad om erover na te denken, en kon potverdorie niet zeggen wat ik wou. Gelukkig weten de dames van de Tegretol, dus ze stonden meteen naast elkaar stil en keken me vol verwachting aan, klaar om te helpen. Ik voelde me als een idioot, met in m'n nek hijgende klanten achter me, maar tegelijk begon ik de slappe lach te krijgen. "Geef me maar 2 ....uhhh...hoe heet het ook weer, het ligt hier nu niet, uhhh...." De ene dame met een big smile: "kun je het eten ????" ...... waarop we met z'n drieën dubbel sloegen. Klanten begonnen lichtjes te morren. Ik zei "la maar zitten....geef me maar ......." gelukkig kon ik dat aanwijzen want croissants bleek ook te moeilijk. En toen die ingepakt waren riep ik opeens keihard "SAUCIJZEBROODJE !!!!!" waarop bijna applaus losbarstte....en ik naar huis ging met een dubbele traktatie. Onbedoelde ziektewinst !



De afgelopen week was rustig hier. Ben eet vrij goed. Op een mindere dag vul ik aan met a/d en dat werkt prima. Als hij niks wil eten geef ik juist flink a/d, en het lijkt wel alsof daar een soort eetlustopwekker in zit, want meestal begint hij prompt daarna te eten. Ik raak steeds meer overtuigd van de noodzaak om - in ieder geval bij Ben - die maag gewoon iedere dag gevuld te houden. Niet meer met kleine hapjes zoals vroeger, maar met maximaal 4 flinke maaltijden. Niet eten? meteen een paar extra spuiten a/d erin. De gevechten van een paar weken geleden zijn voorbij. Alles is weer bedaard, maar als Ben en Joris nu worstelen dan gaat het toch meer gelijk op dan vroeger, en dus gaat het er een beetje harder aan toe. Maar nooit met gegrauw of echt gevecht. De allerlaatste overwinning van Joris is een knauw midden op de neus van Ben, echt middenin het puntje. Geen gezicht. Ben heeft er geen last van, en ik mag nog steeds z'n neusgaten uitprutten (hoewel neus en ogen al tijden opvallend schoon zijn). Ben is veel speelser, en ondeugender, getuige de foto. De arme plant is het slachtoffer. Ik heb verder m'n verstand op nul gezet wat betreft zijn conditie.
Kortom: we voelen ons allemaal wel lekker in ons velletje deze week. Met mam, hard werken, veel rust, wat Reiki, en een goede fitness-sessie bij m'n therapeut. Hoe snel is je leven dan gevuld...nu nog iemand om m'n huis even schoon te maken