Dit is Hope.



Morgen is een grote dag voor haar: ze gaat naar een echte kattenspecialist.
Hope was nog maar 6 maanden oud toen er chronisch nierfalen bij haar werd geconstateerd. Dit werd duidelijk toen er een pre-operatieve bloedtest werd gedaan voordat ze gecastreerd zou worden. Komende april zal ze 3 jaar oud worden, en voor mij, en veel verzorgers van jonge nierkatten, is Hope precies wat haar naam aanduidt.
Ik wens Lynn morgen een heel goed bezoek aan de specialist, en zal heel erg duimen dat Hope zich netjes zal gedragen :-)

Wanneer leer ik nou eens dat Ben absoluut geen verwende truuks heeft, maar dat hij altijd een goede reden heeft om iets te doen. Gisteren begon de dag veelbelovend, lekker flink gegeten en een aantal keren om spuitjes water geroepen. Omdat ik 's middags iets aan het doen was negeerde ik op een gegeven moment z'n geschreeuw, want eigenlijk bleef dat maar doorgaan. Uiteindelijk weer in de boom gezet, en .... hij beliefde niet..... Ik was zo dom om te denken: "die wil wraak nemen" ..... maar na verloop van tijd werd ik wel een beetje ongeduldig. Z'n capsules (5 over de hele dag) wist hij steeds uit z'n bek te wurmen, dus ook daar lag hij dwars. Met veel moeite kreeg ik ze erin. En dat ging zo door tot bedtijd: hij at niks meer. Gelukkig zat z'n k-citraat er al in.
Vanochtend schoot ik wakker om 5.30 uur: Ben had me niet wakker gemaakt voor eten, maar lag op m'n voeten. Foute boel dus. Even later werd hij wakker en begon te kotsen. Gelukkig sprong hij net op tijd van m'n bed af. Een flinke haarbal kwam eruit. Vervolgens moest hij poepen en piesen, dus ook dat was er allemaal uit. Eten wou hij helemaal niks. Kalium-citraat kon ik dus niet geven. Vlak voordat ik naar m'n werk ging pakte ik hem op om hem z'n SEB te geven, en uit angst (hij dacht dat hij naar de dierenarts moest) sprietste hij z'n anaalklieren leeg over m'n arm.....dus ook dat kwakkie was-ie kwijt. Met de stanklucht nog in m'n neus zat ik op de fiets, mijn zonden te overdenken: als Ben opeens weigert te eten, dan is hij gewoon niet lekker Marga. Onthou nou eens dat die kat zich niet aanstelt, en zich niet verwend gedraagt. Altijd blijkt er achteraf iets te zijn.

Ik ben dus vanmiddag extra lief tegen hem. En ook tegen Joris en Coco, want anders worden die jaloers. Heerlijk....wat een vredige relaxte stemming in huis. Ben eet een beetje, genoeg voor z'n k-citraat, en hoeft verder niks van mij. Hij laat het zich welgevallen en knijpt z'n oogjes dicht. Joris gaat uit z'n dak van plezier, en blijft rennen en brullen. Later blijkt dat ook hij zo z'n redenen heeft: meneer heeft gepoept. Coco kijkt op een afstandje toe. Totdat ze op een wandeling Joris op haar pad treft, zich omdraait en wegrent....OORLOG !!!!! Rennende Coco's zijn voldoende om Joris door het lint te doen gaan, en hij jaagt haar op naar de poezenkamer naar haar mandje. Ben weer achter Joris aan: hij moet er altijd met z'n neus bovenop zitten. Dit keer echter gaat ook Ben over de rooie, en zo grijpt Joris Coco, terwijl Ben Joris grijpt....weg vredige stemming.....

D'r is iets raars aan de hand hier: de katten moeten ergens van geschrokken zijn. Gisteren lagen we 's ochtends nog even lekker in bed en opeens vlogen ze allemaal grommend van het bed af, naar de achterkamer. Dus weg van de voorkant. Het lijkt wel alsof iets op straat hen bang gemaakt heeft, maar dat is niet het vuurwerk van de jaarwisseling, want het is pas sinds ongeveer 3 dagen. Bovendien is Joris heel vervelend tegen Coco, en is Ben ook van slag... Ik heb de Feliway Feromonenverdamper maar uit de kast gehaald, maar of dat nou wat uitmaakt hier ??...... Ik schrik me steeds rot van hun schrik. Gelukkig is het maar 3x voorgekomen.

De uitslag van Ben's bloedtest was prima: verhoogde creatinine maar dat wist ik al. De kalium was van 3.9 naar 4.0 gegaan. Ideaal zou zijn (volgens Dr. Kathy Jones, DVM and renal specialist) als de kalium op 4.5 zou staan. Dus hij kan nog wat omhoog. De dosis K-citraat wordt verhoogd van 3 x 175 mg naar 2x 350 mg. De apotheek heeft heel vriendelijk nieuwe capsules voor me gemaakt. Het uiteindelijke doel is natuurlijk een betere pH voor Ben. Hij zit al bijna goed met 6.5 maar hij mag nog iets omhoog denk ik.

En zo te zien doet mijn weblog het nu weer prima. Ik heb minstens een week problemen gehad. Er wordt keurig gereageerd door Blogger op mijn noodkreet.

Ik wens jullie een gelukkig en gezond nieuw jaar !!!
We beginnen hier het jaar 2004 zonder zorgen, goed etend, lekker bijslapend, en vooral blij dat we een moeizaam jaar achter ons laten.
Ben heeft oudejaarsdag nog even een bloedtest moeten ondergaan. Dit om het effekt van de kalium-citraat te controleren. Wordt het kalium-niveau te hoog dan zouden er bloeddruk- en hartproblemen kunnen ontstaan. Z'n ureum was dit keer keurig nog binnen de grenzen, de creatinine is nu verhoogd (vorige keer keurig en normaal in het midden), en op de rest zal ik moeten wachten want dat gaat naar Utrecht. Ik heb zelf een standaard-bloedtest voor Ben samengesteld, waar mijn dierenarts vermoedelijk omwille van mijn gemoedsrust maar in meegaat hoewel ze er de noodzaak niet van ziet. Ik weet echter dat dit standaard de minimale tests zijn waar mijn CRF-groep mee werkt. Dus dat ga ik voorlopig maar volgen.
Toen Ben werd geschoren voor het bloedprikken had ik Ben's voorpoten vast, en de assistente hield z'n kop omhoog. Ik zei: "we lijken wel gek met z'n drieën voor zo'n zachtaardig lief katje."
De dierenarts: "ja maar hij is zo groot...."
De assistente: "ja maar hij is zo lekker knuffelbaar...."
Op de terugweg in de auto is Ben weer lekker gaan slapen ...... hoezo stress?.......

Ik kreeg van mijn broer een heel klein filmpje waarop je kunt zien dat ik Benneke in zijn klimboom te eten geef (en waar hij ook lekker meteen begint te eten). Klik maar hier.