Op het moment dat je zegt dat het wel lekker gaat, wéét je dat het weer fout zal gaan. Zondagmiddag stopte Ben met eten.....straalmisselijk. Zoals ik hieronder in een reaktie al vertel zat hij aan alles te knabbelen dat groen was, echte planten en kunststofbladeren van de klimboom. En tja: ik denk dan uiteraard allereerst aan een calciumprobleem o.i.d.
Ben was echt zielig: had geen rust en dwaalde maar rond op zoek naar groen....en maar niet kunnen kotsen totdat ik dat plantje kocht. Toen eindelijk rust, met kort daarna wat a/d van mij.
Miranda bedankt voor het meedenken, want soms kunnen me de meest voor de handliggende verklaringen of oplossingen ontgaan. Ik had inderdaad op maandag drastisch maatregelen genomen: extra lactulose, want het kon ook constipatie zijn, haarbalpasta, en een plantje.
Dinsdagavond begon Ben opeens weer te eten. Van het ene op het andere moment....
Liesbeth denkt dat hij best een herfstgriepje gehad kan hebben....bij Ben denk ik natuurlijk niet aan zo iets gewoons ..
Van de plant in de hal is niks meer over.

Ik stapte binnen bij de bakker, nét voordat er nog 3 klanten binnenkwamen. De dames achter de balie gaven me een knipoog. Ik vroeg naar het gebruikelijke bruin vloer met sesam voor m'n moeder, en in een flits besefte ik dat ik trek had in iets lekkers. Dus flapte ik er uit: "en geef me ook maar 2 ........" doodse stilte. Ik wist het woord niet. Had geen tijd gehad om erover na te denken, en kon potverdorie niet zeggen wat ik wou. Gelukkig weten de dames van de Tegretol, dus ze stonden meteen naast elkaar stil en keken me vol verwachting aan, klaar om te helpen. Ik voelde me als een idioot, met in m'n nek hijgende klanten achter me, maar tegelijk begon ik de slappe lach te krijgen. "Geef me maar 2 ....uhhh...hoe heet het ook weer, het ligt hier nu niet, uhhh...." De ene dame met een big smile: "kun je het eten ????" ...... waarop we met z'n drieën dubbel sloegen. Klanten begonnen lichtjes te morren. Ik zei "la maar zitten....geef me maar ......." gelukkig kon ik dat aanwijzen want croissants bleek ook te moeilijk. En toen die ingepakt waren riep ik opeens keihard "SAUCIJZEBROODJE !!!!!" waarop bijna applaus losbarstte....en ik naar huis ging met een dubbele traktatie. Onbedoelde ziektewinst !



De afgelopen week was rustig hier. Ben eet vrij goed. Op een mindere dag vul ik aan met a/d en dat werkt prima. Als hij niks wil eten geef ik juist flink a/d, en het lijkt wel alsof daar een soort eetlustopwekker in zit, want meestal begint hij prompt daarna te eten. Ik raak steeds meer overtuigd van de noodzaak om - in ieder geval bij Ben - die maag gewoon iedere dag gevuld te houden. Niet meer met kleine hapjes zoals vroeger, maar met maximaal 4 flinke maaltijden. Niet eten? meteen een paar extra spuiten a/d erin. De gevechten van een paar weken geleden zijn voorbij. Alles is weer bedaard, maar als Ben en Joris nu worstelen dan gaat het toch meer gelijk op dan vroeger, en dus gaat het er een beetje harder aan toe. Maar nooit met gegrauw of echt gevecht. De allerlaatste overwinning van Joris is een knauw midden op de neus van Ben, echt middenin het puntje. Geen gezicht. Ben heeft er geen last van, en ik mag nog steeds z'n neusgaten uitprutten (hoewel neus en ogen al tijden opvallend schoon zijn). Ben is veel speelser, en ondeugender, getuige de foto. De arme plant is het slachtoffer. Ik heb verder m'n verstand op nul gezet wat betreft zijn conditie.
Kortom: we voelen ons allemaal wel lekker in ons velletje deze week. Met mam, hard werken, veel rust, wat Reiki, en een goede fitness-sessie bij m'n therapeut. Hoe snel is je leven dan gevuld...nu nog iemand om m'n huis even schoon te maken

Zoals jullie bij de vorige posting al zeggen; meneer Ben houdt mij behoorlijk bezig.
Ik kan er echt niks aan doen .... ik hobbel van het ene obstakel naar het andere. En goddank voor a/d .... dat is nu onze lifesaver.

Ben eet inmiddels weer vrij goed. Na die piek van 77 gram is het wel weer wat ingezakt, maar ik ben tevreden. En gisteren heb ik hem gewogen: we begonnen met 6.4 en hij weegt nu 7 hele kilo's !!



Wat de reden van de laatste hongerperiode is geweest weet ik niet. Ik ga de afspraak die ze voor alle zekerheid voor a.s. maandag al in de computer gezet hadden gewoon afzeggen. Misschien is er iets aan het gebit te zien, maar hij eet nu weer zoals gebruikelijk. Mocht er iets zijn dan wacht ik wel tot het weer spaak loopt.....we kunnen wel aan de gang blijven. Mijn grootste angst was dat Ben pijn zou hebben...inmiddels ben ik wel weer gerustgesteld. Dit is een echte kerel....erg kleinzerig dus . Als hij nu nog pijn zou hebben dan zou ik het aan z'n gedrag merken.

De Tolfedine hielp geen moer. Hij deed niet eens meer alsof hij probeerde te eten. Had duidelijk honger, maar kon niet eten. En dan gebeurt er weer - geheel in de trant die we van Ben gewend beginnen te raken - iets heel vreemds...
Hier een mailtje van mij aan Liesbeth, mijn dierenarts:

Vanmiddag kwam ik uit m'n werk.
Ben had vanochtend dus nog Tolfedine gehad, dus nog onder invloed daarvan??

Zoals gebruikelijk alle katten helemaal gek omdat ze eten kregen.
Ben ook, leek duidelijk honger te hebben.
Bovenin z'n boom gezet, bakje voor z'n neus.
Hij keek er naar, maar deed niet eens meer alsof: bleef er gewoon naar kijken.
Met veel gevlei en gekroel ging z'n kop naar het bakje.
En eindelijk probeerde hij een brokje te pakken.
Opeens zacht ik heel veel vocht en kwijl uit z'n bekkie komen.
Toen ging hij eten. En opeens lukte het.
In anderhalf uur at hij 35 gram brokjes k/d.
Plus nog een kwart blik a/d.
Ik mag niet in z'n bek kijken.....

Ben benieuwd wat er verder gaat gebeuren.....
Een kat vol verrassingen.
Dank dat je me even "stuurde".......soms weet ik het niet meer....

groeten,
Marga

Dat was gisteren. Ben eet nog steeds als een bootwerker......
Gisteren 60 gram k/d plus half blik a/d.
Vandaag zit hij al op 77 gram plus weer een half blik a/d.

Joris en Coco zouden ook zo graag die a/d willen hebben. Als Ben klaar is gaat meteen de keukendeur open, en dan wordt de keuken door de andere twee geinspecteerd en schoongelikt. Want er komt wel eens een klodder terecht tegen de koelkast (als Ben van het aanrecht afspringt en z'n kop schudt). De a/d heeft ook al tegen het plafond gezeten toen de spuit opeens eerst verstopte en toen doorschoot.....

Ja hoor, Ben zit weer in een dip sinds vorige week vrijdag. Maar een andere dip dan gewoonlijk: hij is nog steeds prima te spreken, dendert af en toe door het huis zodat ik zonder te kijken al achterom roep : "BEN !!!! niet op de kast!!!!!...
Wat is er dan anders ? Hij eet weer heel slecht, maar zit niet zielig te kijken. Integendeel: hij heeft honger, zit minutenlang driftig te "eten" en als je dan kijkt heeft hij 2 of 4 gram gegeten, en liggen er zeiknatte of half-doorgekauwde brokjes in z'n bakje.

Vanochtend dus maar weer Liesbeth gebeld.... we begonnen elkaar al te missen. Ze wou onmiddellijk weten hoe hij dan "anders" doet....en vond net als ik dat het op kiespijn lijkt. Of ik nog pijnstillers heb...ja dus: Tolfedine. Dit mag ik nu een paar dagen gaan geven om te zien of het wat uitmaakt.
En intussen wordt de hoeveelheid a/d maar weer verhoogd van 2/3 naar 3/4 blik per dag. Hij vindt het voeren met de spuit al een tijdje niet meer leuk. Begint zich steeds meer te verzetten dus ik probeer steeds een soort compromis te sluiten met hem. En uiteindelijk krijg ik het er allemaal wel in....
Zo zielig joh, die laatste paar hapjes, als hij z'n koppie omhoog houdt, bekkie open en dan dat klagelijke miauwtje....zo van: hóef ik nou asjeblieft niet meer.... ik voel me een dierenmishandelaar, maar hij heeft vandaag (1e maaltijd was al om 04.30 uur) een totaal van 16 gram op.....dus je snapt waarom ik hem keihard die spuiten blijf geven. Hij MOET !

Al met al is het hier toch wel lekker relaxt, buiten een incidenteel gevecht tussen Joris en Coco. Een nieuwe balans is er nog steeds niet, maar het lijkt wat beter te gaan. Vandaag eet Joris trouwens ook al slecht. En ik hoorde Ben vanavond een keertje niezen, en herinnerde me opeens dat hij dat gisteren ook deed. Niet tegen Liesbeth gezegd natuurlijk. Coco doet nog normaal maar had eergisteren zachte poep met beetje bloed. Haar zwakke plek. Volgende poepje was weer prima in orde....zou hier iets in huis hangen?? Ikzelf loop ook al te snotteren.... jammer dat ik ze daar niet de schuld van kan geven....

De afgelopen week kwam regelmatig de vraag: " én......hoe is het nu met Ben? ....." Als ik dan antwoordde "gewéldig !!! " dan viel er een stomverbaasde stilte. Huh ? dat was niet wat er verwacht werd .... En toch is het zo. Ben is momenteel prima in orde. Hij is alert, en knuffelig. Een paar dagen geleden speelde hij in z'n eentje in de hal met een muis. Totdat Coco van de bank sprong om eens eventje te kijken wie de euvele moed had om met haar muis te spelen. Meteen was het over.

Ik moet hem nog steeds 4 keer per dag "dwangvoeren".... zeg maar liever verwennen. Hij vindt het prima. Een keer heb ik toen hij heel hongerig was geprobeerd of hij zelf de a/d wou opslobberen....mooi niet....meneer wou gevoerd worden. Maar goed, hij eet zelf braaf z'n harde brokjes op. Hij is alweer 200 gram aangekomen, dus nu 400 gram in totaal. Er moeten er nog 400 bij.

Eergisteren had Joris het op z'n heupen (dat gebeurt soms...hij is niet voor niets rood): zonder waarschuwing viel hij Coco aan. Die begon te krijsen en te rennen, dus ging Joris nóg razender achter haar aan. Er werd keihard gevochten en Ben voelde zich goed genoeg om er ook achteraan te gaan. Je zag hem twijfelen....wie moet ik grijpen....hem of haar? Hij dook eerst op Coco (arm kind) en toen op Joris, en trok zich toen maar weer - geschrokken van zichzelf - terug want het gevecht werd hem te heet. Met ware doodsverachting greep ik Joris bij z'n kraag en staart, en kieperde hem het toilet in (eerst snel nog toiletdeksel naar beneden want hij is in staat om in de pot te gaan staan). Coco zat bijna te hyperventileren met een dot rood haar in d'r bekkie....hup, geef hier, anders zit je straks weer met een haarbal .....Ben ga weg bemoei je d'r niet mee....Joris intussen schreeuwend en protesterend op de wc. Drinkbak met een hele liter water ondersteboven. Ik maakte bijna een glisser op het zeiknatte parket en greep een stel handdoeken uit de kast om te voorkomen dat de benedenbuurman druppels op z'n hoofd kreeg. Joris gooide zich tegen de deur, ik keek met 1 oog of die niet uit het slot schoot, en greep de Feliway spray: mijn steun en toeverlaat als Ben thuiskwam na een dierenartsbezoek. Flink in het rond gesproeid, en toen Joris weer bevrijd. Z'n haar stond alle kanten op. Coco lag onder het bed, de rust was weergekeerd. Alles lag uit te hijgen. En ik maar dweilen.....nooit meer katten !!!