De nierspecialiste in Utrecht heeft snel gereageerd op m'n mail en me dezelfde dag teruggebeld. Ze nam heel aardig een half uur de tijd om alles door te nemen. Alle onderzoeken, alle mogelijke dingen die aan de hand zouden kunnen zijn, en dit alles om mij uiteindelijk gerust te stellen. Ze nam als laatste het onderwerp calcium met me door. Vroeg of ze het uit moest leggen. Ik zei: laat maar want ik snap het vast niet, waarop ze zei: "dan doe ik het toch heel eenvoudig?" en praatte gewoon door....
Ik snapte het, maar ben het nu al weer kwijt.

Zij gaat ervan uit (en hoopt, net als de vriendin van mijn dierenarts) dat Ben heel waarschijnlijk een heel andere referentiewaarde voor zijn calcium heeft dan andere katten, en dat de hoge calcium voor hem misschien normaal is. Want.....hij doet het zo goed. Nog steeds met de ups en downs, maar dankzij de a/d duren die steeds kort. De crisis afgelopen zomer is misschien toeval geweest. Hij heeft die te kleine linkernier, dus er is natuurlijk wel iets aan de hand. Maar we knijpen onze ogen dicht en wachten af.
De nierspecialiste zei ook nog: "Ik vind Ben een héél interessant geval en zou hem dus best heel graag willen onderzoeken en testen. Maar daarbij moet ik toch altijd ook aan het belang van het huisdier denken, én ik denk ook nog een beetje aan jouw portemonnee...... Mijn advies is dus: niks doen zolang Ben zo goed is."....

Mocht het spaak lopen dan weet ik dus dat ik niet in Amsterdam maar in Utrecht moet zijn. De ionized calcium test kunnen ze ook in Utrecht doen sinds kort, en dat hoeft dus niet diepgevroren per koerier naar Engeland. De meting van de geïoniseerde calcium bepaalt of Ben echte Hypercalcaemie heeft.

En dan te bedenken dat hij een paar maanden geleden bijna open gemaakt was ....Ben heeft een goede beschermengel....en en oplettend vrouwtje dat bij stom toeval nog effe een plascontrole deed....