Het kost me enorm veel moeite om hier iets te schrijven. Doodjammer....ik vond het zo fijn om m'n zorgen, maar ook m'n leuke belevenissen hier te kunnen delen. Ik weet niet wat er aan de hand is......het lukt me gewoonweg niet. Als ik tijd heb om te schrijven val ik in slaap, of weet ik niet waar ik moet beginnen omdat er eigenlijk veel te veel tegelijk aan de hand is.

Allereerst: ik wens iedereen een gezond en goed nieuw jaar. Liefst zonder al te veel verdriet (je ziet: ik hou m'n wensen zo reëel en bescheiden mogelijk) en vooral met de kracht om eventuele tegenslagen goed op te kunnen vangen. EN ook vooral met de innerlijke rust om van alle mooie kleine momenten te kunnen genieten.

Met mij gaat het nog steeds wel OK. De aangezichtspijn houdt zich rustig. Ik heb aan de behandeling van de mondhygieniste een abces overgehouden dat a.s. maandag behandeld gaat worden door mijn nieuwe tandarts. De volgende dag moet ik dan met Benneke naar de internist. Uiteraard ben ik de laatste dagen toch weer gaan snuffelen en mailen. Ik heb nl het sterke gevoel dat de internist gelijk heeft met "nog niet opereren maar eerst meer onderzoek"....alleen: wat wil hij onderzoeken?
Op aanraden van mijn dierenarts zal ik heel kritisch proberen te luisteren. Ik hoop dat m'n hersens willen meewerken.

Over Coco kan ik kort zijn: laat die maar schuiven....
Ze eet lekker, rent als een bliksemschicht door het huis, zit te bakkeleien met Ben (of liever gezegd: hij met haar), en laat zich moeilijk fotograferen.


Over Joris hebben we een klein beetje zorg (geen zorgEN): hij heeft weer een AB-kuurtje gehad omdat Liesbeth toch weer een geluid hoort in z'n bovenste luchtwegen. En als ik eens een keer tijd heb raadt ze me aan om een echo te laten maken: even naar z'n hart laten kijken.... Ik heb nu echt stofvrij grit gevonden, en als het klam en kil weer is blijft hij binnen...
Hij kreeg zijn AB-kuur op het matje van Ben, want dat vindt hij wel een goed plekje ("eindelijk krijg ik daar ook eens iets....."). 's Ochtends vroeg zat hij er zo bij:


En dan Ben.... Daar kan ik niet zo goed meer over praten. Het is zo ongelooflijk ingewikkeld geworden. Zie mijn bericht van 25 december. Mijn dierenarts weet het niet meer. Ik denk dat de internist het ook niet echt weet. Ik heb een paar dingen die ik zelf wil voorstellen: een ionized calcium-test, eventueel plaspillen (wat hij zelf al in september voorstelde) en een aanvulling van de kalium. Die is nog wel binnen de normaal-grenzen, maar aan de lage kant. Bovendien zouden de plaspillen de kalium nog verder kunnen verlagen...
Ik geef Ben nog steeds spuiten met a/d. We hebben even een dip gehad toen ik een tray met 24 blikken had gekocht die niet goed bleken. Vol klontjes die de spuit verstopten. Daar betaal ik niet voor, dus retour met die hap. Ben was helemaal gaan weigeren daardoor. Een nieuw blik gaf geen probleem. Ben heeft wel iets van...."ik hoef die spuiten niet zo nodig meer" en dan heeft hij gelijk, want hij begint een hangbuikje te krijgen....Als hij begint tegen te stribbelen dan heb ik een goeie manier gevonden om hem rustig te krijgen: hij vindt het heerlijk als ik tijdens het spuiten met open mond bovenop z'n koppie adem. En kleine pruttelkusjes geef.
Hij verstopte zich onlangs op een leuk plekje: