Maandag, vaste vrije dag... Ooit had ik iedere maandagochtend fitness bij mijn manueel therapeut. Maar ik geloof dat ik al een half jaar niet in staat was om te gaan: 3x trekken aan de roeimachine en m'n kiezen leken te dansen in m'n kaak....bonk, bonk, bonk....
Vandaag ben ik weer begonnen. En het ging uitstekend!! Bovendien viel m'n conditie me niet tegen. Die ruim 3 kilo die ik al kwijt ben zullen ook wel geholpen hebben. Het heerlijke van fitness is dat je na afloop het gevoel hebt dat je greep hebt op je lijf, in plaats van dat je lijf greep heeft op jou.

Toen ik thuis kwam was mam al op. Er speelt in onze familie een heel trieste affaire, en ik moest daar mam even een en ander over vertellen. Het resultaat was een enorme huilbui. Eigenlijk verrassend want ze gebruikt sinds de dood van m'n vader een antidepressivum, en daardoor worden de pieken van haar gevoel aardig afgevlakt. Blijkbaar heeft ze meer in de gaten dan mijn broer Rob en ik dachten. Om ons verdriet een beetje kwijt te raken zijn we in de auto gestapt en even naar Velserbeek gereden. Alles is nog kaal, maar op een gegeven moment kwamen we een schitterend veld witte sneeuwklokjes tegen. En daar hebben we erg van genoten. Voor haar doen heeft mam een grote wandeling gemaakt, en dus ook een flinke fitness-sessie gehad vandaag. Wie weet gaat het dus opnieuw lukken om haar weer klaar te stomen om naar haar eigen huis terug te keren.....voorlopig blijf ik maar dagelijks masseren want dat doet haar goed. De sfeer is hier verder uitstekend gelukkig.