Deze foto lijkt niks bijzonders ... een beetje saai en de zoveelste in het rijtje. Maar voor mam en mij betekent dit toch een opluchting. Hij is namelijk vanmiddag gemaakt, en het is de eerste keer sinds woensdag dat deze twee katers bij elkaar in de buurt zijn zonder grommen en blazen.
Toen Joris woensdagmiddag thuiskwam, nog groggy van de narcose, rook hij natuurlijk naar dierenarts. Ik had van Coco het gebruikelijke stressgedrag verwacht, en van Ben - makkelijke kat als hij is - misschien even wat snuffelen en wat blazen. Niet te denken dat Ben hier volkomen "over de rooien" zou gaan. Blazen en grommen, en tot mijn verbijstering ook steeds naar mij. Ik heb natuurlijk op het kattenprikbord vaker van die rare reakties gehoord, en daardoor heb ik me altijd gerealiseerd dat je het met katten maar nooit kunt weten. En nu overkomt het mij... dat Ben zo verschrikkelijk dwarsligt is werkelijk totaal niet te stroken met zijn in-lieve karakter en meegaande aard.

Gistermiddag kwam ik doodmoe uit m'n werk, na een heel eind gelopen te hebben omdat de toegangsweg naar m'n huis volkomen onbegaanbaar was. Twee tassen loodzware boodschappen in de gang gedumpt, en toen 3 straten teruglopen naar m'n auto om die sneeuwvrij te maken en van de handrem af te zetten in verband met de komende vorst. En dan kom je bekaf thuis, geeft natuurlijk als eerste de katten te eten, Ben weigert verdorie, en als je dan in de keuken de boodschappen opruimt breekt opeens de hel los...... krijsend en gillend, met mam om hulp roepend in de slaapkamer waar ze lag te slapen. Het was een waar pandemonium. Ik vloog naar de hal en greep de eerste de beste kat die langsvloog. Ben was me net te snel af, maar Coco kreeg ik te pakken in d'r nekvel. Ze dreigde even om m'n hand heen te draaien maar gelukkig liet ze zich intimideren. En daarmee werd de cirkel doorbroken. Ben bleef grommen en blazen, en Joris - aardig hersteld - liep alweer op hem af zo van "hád je wat???". Met m'n stem wist ik ze in bedwang te houden (mam had ik veiligheidshalve opgesloten in de slaapkamer ).

Dwangvoeren moest meteen daarna gebeuren, en daarbij zat Ben te blazen en te grommen, maar ik had zoiets van "je gaat je gang maar, ik ben hier de baas!" en ik kreeg er zowaar 3 spuiten in. De spanning was verder om te snijden.
's Avonds nog even met Dicky overlegd: moet ik nou niks doen en ze het zelf laten uitvechten, of moet ik corrigeren? We zijn het zoals meestal eens: ik ben hier lid van het kattengezin, en bovendien de top-honcho oftewel de baas. En dus grijp ik in.
Vanmiddag is er - zo lijkt op de foto - eindelijk wat ontspanning, maar vlak ervoor had Ben nog zitten blazen. Het grommen hoor ik niet meer, dus het gaat toch de goeie kant op.