Mam is aangekomen in plaats van afgevallen....en meteen is er de teleurstelling. Ze geeft nog wel niet op, maar motivatie is ver te zoeken. Bij mij gaat het nog steeds goed. Maar af en toe moet ik ook wel van schokbeton zijn. Vanavond belde mijn broer, rolstoelgebonden en sinds een paar maanden grotendeels bedlegerig. Woont zelfstandig en zit constant te vechten met en om hulpmiddelen. Kan nog maar 15 minuten in z'n stoel zitten en moet dan weer gaan liggen. Van huishoudelijk werk komt niet veel meer terecht. Vanavond belde hij me dat z'n dure Hästens bed een kuil had gekregen, en dus kreeg hij last van z'n rug. Het leek op doorliggen waar hij natuurlijk heel voorzichtig mee moet zijn. Pratend met hem overvalt me dan zo'n machteloos gevoel .... ik zit hier met mam, kan hem niet helpen (bood het wel aan) want hij moet door verschillende houdingen aan te nemen proberen om het uit te houden. Uiteraard gaat hij morgen bellen voor een anti-decubitusmatras (hij heeft er al een voor z'n slaap-bed, maar nu moet er ook een voor z'n dag-bed komen). Maar soms denk ik wel eens: waarom niet een groot huis huren en daar de hele familie instoppen. Dan zijn een paar mensen in ieder geval veilig onder de pannen....wat een puinzooi....