Mijn broer heeft vrijdag voor het eerst in 7 jaar op z'n voeten gestaan. Belast voor ca. 30 % hangend tussen de loopbrug. Als hij 4x de brug op en neer kan gaat men een plaats voor hem zoeken in een revalidatiecentrum. Kan hij dat niet dan heeft revalideren geen zin.
Hij heeft niks meer te verliezen: blijven liggen wordt z'n dood. De diagnose die 7 jaar geleden werd gesteld wordt nu in twijfel getrokken. Er zijn inmiddels nieuwe inzichten die ervan uitgaan dat je juist niet moet ontlasten maar belasten...... dus een hele emotionele omschakeling.

Mam heeft nu een reaktie denk ik. We gingen jongste goed herstellende broer opzoeken in z'n huis, en aansluitend even wat spullen in mam's huis ophalen. En dat was nét effe te veel: haar huis vervult haar met afschuw momenteel, en toch zegt ze met dezelfde rotgang "ja maar tóch ga ik het nog een keer proberen. Maar eerst moet ik herstellen..." Ik laat haar dus haar gang gaan.

Met mezelf gaat het op zich goed. Maar ik heb een lichamelijke klacht waar ik me ongerust over maak, dus waarschijnlijk zit ik maandag of dinsdag bij de huisarts. Alle stress heeft ongetwijfeld voor weerstandsvermindering gezorgd. Ik slaap gelukkig uitstekend, en word ook eigenlijk niet meer door Ben 's nachts wakker gemaakt voor eten. Misschien omdat hij overdag wat meer eet?

Ben ziet er prachtig uit, kijkt alert uit z'n oogjes die ook duidelijk communiceren met me. Niks meer in zichzelf opgesloten. Z'n derde ooglid nauwelijks te zien.
Morgenochtend de laatste antibiotica, en dan verder op 2.5 mg Prednisolon om de andere dag. De afgelopen week heeft hij dat Pred-schema al gevolgd: hij eet (dan ook?) iets minder dan de eerste week op de dagelijkse dosis. Nu nog een weekend-plasje van hem .... vanochtend deed hij het in ieder geval heel sneaky net achter m'n rug. Vanmiddag wordt het ook niks omdat we naar tante Dora in het verpleegjuis moeten..... hopelijk kan ik hem daarna verrassen.

Heb op m'n werk een verkennend gesprek gevraagd met de personeelschef (die me eigenlijk niet kent en m'n dossier nooit is ingedoken omdat het gigantisch dik is....). Nu weet ze dus wat meer over mij. Kan nooit kwaad. Ik denk wel dat ik over ca. 9 maanden m'n werk kwijt ben. Afwachten.

Als je op de foto klikt kun je zien hoe goed Benneke er uit ziet.