Sinds afgelopen woensdag zitten m'n zusje en haar man in Duitsland, bij haar zoon die daar bij de US Airforce zit. Komende dinsdag zijn ze weer terug en dan vertrekken ze zaterdag. Ineke en ik hebben nog geen meiden-onder-mekaar-tijd gehad zoals we andere jaren hadden. We vinden dat allebei erg jammer. Volgende week zit het er ook niet in.
Ik ben 2 dagen gaan werken toen ze vertrokken waren: even voeling houden met chef en collega's over de komende reorganisatie. Op de afdeling heerst onzekerheid, angst. Vastklampen aan strohalmen, m.i. irreële verwachtingen over mogelijke inspraak in die reorganisatie. Wat mij betreft is het simpel een kwestie van afwachten tot de klap valt, en van tevoren duidelijk maken dat ik absoluut wil blijven werken, desnoods van huis uit. En ik zal alvast bij de nodige instanties gaan informeren hoe dat zit met een 40% WAO-er van 54 jaar die al sinds 1979 in vaste dienst is (eigenlijk sinds 1969, maar er zit een hiaat in van 2.5 jaar dat ik o.a. in de USA reisde). Waarschijnlijk maakt het geen reet uit, en vlieg ik eruit zodra blijkt dat ik niet bv. in Zoetermeer of Culemborg kan gaan werken.
Vreemd hoor, na zoveel jaren. En ik heb geen idee wat het financieel betekent. M'n katten mogen hier niet de dupe van worden, maar vraag me niet wat voor ruimte ik straks nog zal hebben.
Ben is momenteel goed aan het eten voor zijn doen: ongeveer 45 gram k/d per dag. Gek genoeg loopt daarbij synchroon een plasprobleem. Het zijn incidenten, maar af en toe komt er een heel klein plasje als een soort tussendoortje. Met misschien 2 or 3 keer een korte nadrang op de bak, die snel weer over is gelukkig. Het is geen vast patroon, heb blijven incidenten. Misschien moet ik morgen maar even bellen om af te stemmen dat ik nog steeds goed handel.
Mijn broer heeft het tegelijkertijd ook weer heel slecht. Ik ben net als mijn moeder en de rest van ons gezin vol zorg en vooral angst. Het lijkt erop alsof hij alleen nog met mij een beetje contact heeft. Hij heeft mam wel gebeld de afgelopen week, maar toen hij van de pijn niet meer kon hield dat op. Ik heb weer heftige en confronterende gesprekken met hem gehad, en hoop dat het helpt. Ik voel me machteloos.
Mijn amerikaanse zwager, uitgeput van ons fietstochtje door Amsterdam :-)
Ik ben 2 dagen gaan werken toen ze vertrokken waren: even voeling houden met chef en collega's over de komende reorganisatie. Op de afdeling heerst onzekerheid, angst. Vastklampen aan strohalmen, m.i. irreële verwachtingen over mogelijke inspraak in die reorganisatie. Wat mij betreft is het simpel een kwestie van afwachten tot de klap valt, en van tevoren duidelijk maken dat ik absoluut wil blijven werken, desnoods van huis uit. En ik zal alvast bij de nodige instanties gaan informeren hoe dat zit met een 40% WAO-er van 54 jaar die al sinds 1979 in vaste dienst is (eigenlijk sinds 1969, maar er zit een hiaat in van 2.5 jaar dat ik o.a. in de USA reisde). Waarschijnlijk maakt het geen reet uit, en vlieg ik eruit zodra blijkt dat ik niet bv. in Zoetermeer of Culemborg kan gaan werken.
Vreemd hoor, na zoveel jaren. En ik heb geen idee wat het financieel betekent. M'n katten mogen hier niet de dupe van worden, maar vraag me niet wat voor ruimte ik straks nog zal hebben.
Ben is momenteel goed aan het eten voor zijn doen: ongeveer 45 gram k/d per dag. Gek genoeg loopt daarbij synchroon een plasprobleem. Het zijn incidenten, maar af en toe komt er een heel klein plasje als een soort tussendoortje. Met misschien 2 or 3 keer een korte nadrang op de bak, die snel weer over is gelukkig. Het is geen vast patroon, heb blijven incidenten. Misschien moet ik morgen maar even bellen om af te stemmen dat ik nog steeds goed handel.
Mijn broer heeft het tegelijkertijd ook weer heel slecht. Ik ben net als mijn moeder en de rest van ons gezin vol zorg en vooral angst. Het lijkt erop alsof hij alleen nog met mij een beetje contact heeft. Hij heeft mam wel gebeld de afgelopen week, maar toen hij van de pijn niet meer kon hield dat op. Ik heb weer heftige en confronterende gesprekken met hem gehad, en hoop dat het helpt. Ik voel me machteloos.
Mijn amerikaanse zwager, uitgeput van ons fietstochtje door Amsterdam :-)
0 reacties:
Een reactie plaatsen
<< Startpagina