Wat een moeilijke dag was het gisteren. M'n zusje nam afscheid en is vanochtend weer met haar man vertrokken naar huis, naar de USA. Moeilijk afscheid dus en emotioneel.
Maar eerder gisterochtend besloot ik een plas van Ben op te vangen omdat hij al 18 uren niet geplast had. De plas bleek vol bloed te zitten (ik kan zelf testen met een dipstick) en dus stuurde ik rond 7 uur een email naar Liesbeth, mijn dierenarts. Haar man - dag Herman ;-) - gaf me een afspraak om 9.30 uur, het enige gaatje nog op die dag. Test overgedaan, er waren ook witte bloedcellen dus een ontsteking ergens. Het soortelijk gewicht bleek van een gebruikelijke 1.060-1.065 nu gezakt te zijn naar 1.045. Perfekt dus.....maar bij Ben krijg je meteen andere gedachten.... zouden die nieren nu opeens minder goed concentreren? Ik had ook potverdorie eerder een urinetest moeten doen, maar jezus....m'n hoofd loopt vaak om. Ik kan niet alles bijbenen.
We hebben afgesproken dat ik maandagochtend om 8.45 uur bij Liesbeth kom met een nuchtere Ben. Eerst een bloedtest om de nierfunktie te checken, dan onder narcose een röntgenfoto van nieren en blaas om te kijken of en waar er stenen zitten. Zitten ze in de blaas dan gaat Liesbeth meteen ook opereren. Zitten ze in de nieren, dan is daar niks aan te doen... en dan is dat een teken dat we beginnen aan een moeilijke periode.
En later die dag kreeg ik bericht dat Lotje, het poesje van Erica, heel plotseling overleden is aan een hartaanval. Net nu ze een beetje overeind leek te krabbelen, en na de diagnose de juiste medicatie kreeg, was het opeens afgelopen. Wat afschuwelijk om te horen. Arm poesje, en arme Erica, die zo ontzettend haar best heeft gedaan.
Erica, als je dit leest, ik wens je opnieuw heel veel sterkte!
Er was die dag 1 lichtpuntje. Ik zag 2 jonge duifjes in de straat hierachter, doodsbang tegen de gevel van de flat gedrukt. Zeiknat, en ze bewogen niet van hun plek. Iedereen liep erlangs, en deed niks. Ik moest Ineke en haar man met m'n auto wegbrengen, en kon niets doen op dat moment. Ik zal niet zeggen hoe verscheurd ik me voelde toen ik in de auto zat. Ik ben dan ook als een speer weer teruggesjeesd naar Amsterdam, en de duifjes zaten nog op precies dezelfde plek. Ik wist ze in een kratje te stoppen, Dierenambulance had ik al ingeseind, en een half uur later werden ze al opgehaald. Dit is nu al de 5e keer in 2 jaar tijd dat ik ze inschakel. Geweldige mensen die helemaal begonnen te stralen toen ik het verhaal over Missy vertelde. Dit soort verhalen stimuleerde hen om door te gaan....ze hadden die dag toevallig een zeldzame rotdag. Net als ik. Maar vandaag was een heerlijke dag: ik heb mezelf verwend met wat inkopen, en verder in de zon gelegen. En Ben eet goed, speelt en knuffelt, en gedraagt zich vrij normaal op de bak, die anderhalve keer per etmaal dat hij gaat.....
Maar eerder gisterochtend besloot ik een plas van Ben op te vangen omdat hij al 18 uren niet geplast had. De plas bleek vol bloed te zitten (ik kan zelf testen met een dipstick) en dus stuurde ik rond 7 uur een email naar Liesbeth, mijn dierenarts. Haar man - dag Herman ;-) - gaf me een afspraak om 9.30 uur, het enige gaatje nog op die dag. Test overgedaan, er waren ook witte bloedcellen dus een ontsteking ergens. Het soortelijk gewicht bleek van een gebruikelijke 1.060-1.065 nu gezakt te zijn naar 1.045. Perfekt dus.....maar bij Ben krijg je meteen andere gedachten.... zouden die nieren nu opeens minder goed concentreren? Ik had ook potverdorie eerder een urinetest moeten doen, maar jezus....m'n hoofd loopt vaak om. Ik kan niet alles bijbenen.
We hebben afgesproken dat ik maandagochtend om 8.45 uur bij Liesbeth kom met een nuchtere Ben. Eerst een bloedtest om de nierfunktie te checken, dan onder narcose een röntgenfoto van nieren en blaas om te kijken of en waar er stenen zitten. Zitten ze in de blaas dan gaat Liesbeth meteen ook opereren. Zitten ze in de nieren, dan is daar niks aan te doen... en dan is dat een teken dat we beginnen aan een moeilijke periode.
En later die dag kreeg ik bericht dat Lotje, het poesje van Erica, heel plotseling overleden is aan een hartaanval. Net nu ze een beetje overeind leek te krabbelen, en na de diagnose de juiste medicatie kreeg, was het opeens afgelopen. Wat afschuwelijk om te horen. Arm poesje, en arme Erica, die zo ontzettend haar best heeft gedaan.
Erica, als je dit leest, ik wens je opnieuw heel veel sterkte!
Er was die dag 1 lichtpuntje. Ik zag 2 jonge duifjes in de straat hierachter, doodsbang tegen de gevel van de flat gedrukt. Zeiknat, en ze bewogen niet van hun plek. Iedereen liep erlangs, en deed niks. Ik moest Ineke en haar man met m'n auto wegbrengen, en kon niets doen op dat moment. Ik zal niet zeggen hoe verscheurd ik me voelde toen ik in de auto zat. Ik ben dan ook als een speer weer teruggesjeesd naar Amsterdam, en de duifjes zaten nog op precies dezelfde plek. Ik wist ze in een kratje te stoppen, Dierenambulance had ik al ingeseind, en een half uur later werden ze al opgehaald. Dit is nu al de 5e keer in 2 jaar tijd dat ik ze inschakel. Geweldige mensen die helemaal begonnen te stralen toen ik het verhaal over Missy vertelde. Dit soort verhalen stimuleerde hen om door te gaan....ze hadden die dag toevallig een zeldzame rotdag. Net als ik. Maar vandaag was een heerlijke dag: ik heb mezelf verwend met wat inkopen, en verder in de zon gelegen. En Ben eet goed, speelt en knuffelt, en gedraagt zich vrij normaal op de bak, die anderhalve keer per etmaal dat hij gaat.....
0 reacties:
Een reactie plaatsen
<< Startpagina