'k Zit op de bank, met laptop op schoot, te wachten op Nederland-Armenie. Maar of ik er iets van zal zien??? Vanmiddag heb ik nl. een paar nieuwe contactlenzen opgehaald: bifocale lenzen. Ik moest ze een uurlang inhouden voordat ik gecontroleerd werd. Het is ontzettend wennen, en nog lang niet echt goed. Maar volgens de opticien heb ik ca. 70% kans dat het wel gaat lukken. En dan zou ik van die leesbrillen af zijn. Vorige week heb ik multifocale lenzen geprobeerd - waarmee je ook goed op je conputer (zo'n rottige tussenafstand) kunt zien, maar dat werd een mislukking. Toen ik thuiskwam heb ik ze uitgedaan om even een lekker dutje te doen. En nu ik die lenzen weer ingedaan heb vraag ik me af waar ik aan begonnen ben. Ik typ "in the blind" wat niet meevalt omdat ik een lousy typist ben. En de voetbal zie ik ook nog niet rollen. Straks eens even proberen te focussen.

Met Ben gaat het weer goed. Hij plast weer netjes 2 tot 3 keer per etmaal. Wel is hij nu een beetje verkouden. Ik kan me niet voorstellen dat het mijn schuld is. Wat is er nl. gebeurd: mijn buurvrouw in het naastgelegen pand heeft afgelopen zaterdag een rooie kat van de straat meegenomen. Het is hier erg druk, en de kat wou absoluut mee naar binnen. Ze belde mij en vroeg of ik een rooie kat in deze buurt kende. Nee dus. Het was volgens hun een poes (kan dat Marga? een rooie poes? jazeker!!). We zijn heen en weer gaan mailen, Mevrouw Poes was heel vies en heel lief. De kleine kindjes in huis waren dolenthousiast, en Mevrouw Poes was absoluut niet bang van ze. Ze werd alvast aangemeld bij Amivedi, Dierenambulance etc. Briefjes werden gemaakt, kindjes hoopten vurig dat er niemand zou komen en dat Mevrouw Poes zou mogen blijven. Ik ben even wat grit gaan brengen, en gaan kijken. Wat een schatje! Ik ben niet gaan zitten, ben op afstand gebleven, heb Mevrouw Poes niet aangeraakt, heb thuis schoenen buitengelaten en handen 2x gewassen. Dus het kan toch niet dat ik iets mee naar binnen heb genomen waardoor Ben nu met een vuil oog en vieze neus loopt? Hij eet iets minder, maar och...dat zijn we gewend.
Overigens is Mevrouw Poes gisteren naar de diernarts geweest. Ze blijkt Kater Harry te zijn :-)

Door mij op het Kattenprikbord gepost:

Auteur: margali (---.speed.planet.nl)
Datum: 28-03-2005 00:18

Nog niks....het is nu 10 uren geleden, maar ik weet dat hij het langer op kan houden. Ben dus bang dat ik wakker moet zien te blijven.
Zojuist heb ik hem - dierenbeul dat ik ben - uit zijn nest gehaald waar hij lag te snurken. Hij moest nog een paar spuiten natvoer naar binnen werken, en stiekum hoopte ik dat hij tegelijkertijd ook even zou plassen. Het voer zit er in, dus een flinke plens vocht, maar nog geen plas dus...

Auteur: margali (---.speed.planet.nl)
Datum: 28-03-2005 06:53
Alweer 3dubbele shit.....ik ben vannacht in slaap gesukkeld van ca. 1 tot 4 uur....niet tegen te vechten... ik krijg al zo weinig slaap omdat ik iedere nacht Ben nog een keer moet voeren.
Hij meldde zich dan ook keurig rond 4 uur maar toen lag er potverdorie al 1 plasje in de bak...van Ben óf van Joris...zuchtttttt
De rest van de nacht heb ik m'n hand op z'n kop gehouden in de hoop dat ik wakker zou blijven. Nou, da's dan gelukt. Nu maar hopen dat als de heren ontbijt krijgen er eerst keurig naar het toilet gegaan wordt door degene die nu een volle blaas moet hebben. Er wordt in ieder geval niet ieder half uur een vergeefse poging tot plassen gedaan, dus er is wel rust in de blaas.

Auteur: margali (---.speed.planet.nl)
Datum: 28-03-2005 08:35

Om 8 uur, dus 18 uur na de vorige plas, heeft Ben een volle goeie ononderbroken plas gedaan. Ik weet dat omdat m'n hand met een opvangbakje eronder hing
Heel riant kan ik hier thuis meteen testen: de plas is perfekt in orde. Geen bloed, geen glucose, proteine ++ (is normaal) en een pH van circa 6.7 ... alles uitstekend dus. Geen aandrang na de plas om nog een paar keer de blaas te legen, dus ik vermoed dat het gruisje eruit is (wie zal het zeggen...). Enn inderdaad Susan: bij oxalaten kun je ook gruisjes/kleinere kristallen hebben, dus niet alleen grote stenen.

Ik vond het gisteren wel eens goed om hier te melden dat er een probleem was: ook bij mij zijn dus soms angstige of zorgelijke momenten. Ik was dan ook absoluut niet de deur uitgegaan of naar m'n werk totdat ik er zeker van was dat alles OK is.
Iedereen heel erg bedankt voor de steun, de kaarsjes, de positieve energie etc. Ik ga nu lekker terug naar m'n bedje om eindelijk echt goed te slapen.
groeten
margali

Shit shit shit... een fijne paasdag, met een lekker ontbijtje, een goed bezoek aan m'n broer, een heerlijke lunch en een middagdutje. Alles eens perfekt in orde, en ja hoor...Ben de Boer maakt er weer een eind aan door zich vreemd op de kattenbak te gedragen. Om 2 uur 's middags - toen mam en ik thuiskwamen - heeft hij geplast, dat weet ik zeker. Om 5.30 uur ging hij opnieuw op de bak, heel even door de achterpoten zakkend, meteen weer overeind en eruit. Herhaling een half uur later. Beide keren niks in de bak achtergelaten. Da's niet goed dus. Er moet hem een gruisje dwarszitten, want het is niet als na-reaktie op een plas. Dit betekent einde aan mijn innerlijke rust, en verhoogde staat van paraatheid.... En nu maar hopen dat ik vannacht niet naar de Spoedkliniek hoef.

Gisteren een hoop geld uitgegeven aan een nieuwe stoel voor op m'n balkon. Als het maar even mooi weer is lig ik buiten. Iedere middag uit m'n werk moet ik rusten, dus het liefst doe ik dat buiten. Maar er is blijkbaar een en ander veranderd want de prachtige teakhouten stoelen die ik had bezorgden me snerpende rugpijn. Bovendien waren ze loodzwaar en heb ik blijkbaar minder kracht in m'n handen en armen. Gisteren dus zo'n lichtgewicht aluminium stoel gekocht, met een welving voor de onderrug en de nek. Stinkend duur, maar hij zit geweldig. Met mooi kussentje erbij. Je snapt zeker wel dat deze stoel - net als m'n dure bureaustoel - binnen de kortste keren geconfisqueerd werd.....

Mam is aangekomen in plaats van afgevallen....en meteen is er de teleurstelling. Ze geeft nog wel niet op, maar motivatie is ver te zoeken. Bij mij gaat het nog steeds goed. Maar af en toe moet ik ook wel van schokbeton zijn. Vanavond belde mijn broer, rolstoelgebonden en sinds een paar maanden grotendeels bedlegerig. Woont zelfstandig en zit constant te vechten met en om hulpmiddelen. Kan nog maar 15 minuten in z'n stoel zitten en moet dan weer gaan liggen. Van huishoudelijk werk komt niet veel meer terecht. Vanavond belde hij me dat z'n dure Hästens bed een kuil had gekregen, en dus kreeg hij last van z'n rug. Het leek op doorliggen waar hij natuurlijk heel voorzichtig mee moet zijn. Pratend met hem overvalt me dan zo'n machteloos gevoel .... ik zit hier met mam, kan hem niet helpen (bood het wel aan) want hij moet door verschillende houdingen aan te nemen proberen om het uit te houden. Uiteraard gaat hij morgen bellen voor een anti-decubitusmatras (hij heeft er al een voor z'n slaap-bed, maar nu moet er ook een voor z'n dag-bed komen). Maar soms denk ik wel eens: waarom niet een groot huis huren en daar de hele familie instoppen. Dan zijn een paar mensen in ieder geval veilig onder de pannen....wat een puinzooi....

Zit hier met een snotverkouden kop. Nee....niet vanwege de griep (heb ik nog nooit gehad) maar door een allergische reaktie op - jawel - POLLEN !! Het is weer voorjaar, maar ik ben de laatste tijd behoorlijk op de automaat, dus had er geen erg in. Belde vanochtend mijn allergoloog voor een receptje, en hoorde van de assistente dat de wachtkamer bomvol zat.... allemaal snotterende en zieke mensen met heftige reakties. Goddank ligt die tijd achter me: mijn kuur van 4 jaar heeft goed geholpen. Behalve nu. Maar dat is te wijten aan een slechte weerstand.

Sinds een week ben ik begonnen aan afbouw van de Tegretol. Mijn huisarts weet blijkbaar toch niet echt wat het effekt is van een te snelle mindering, maar dat had ik haar al gezegd. Ik probeerde het wel, om haar niet meteen af te wijzen, maar stond de volgende ochtend op als een patient met zware Parkinson. Doodziek. Dus dat tempo heb ik aangepast, en de eerste mindering is nu na een paar moeilijke dagen wel aan het settelen.

Ben is de laatste week 's nachts om te killen. Blijft schreeuwen ook al heeft hij dan al een paar keer eten gehad. Hij is waarschijnlijk jaloers op Joris aan mijn voeteneind, maar hij weigert om het bed met hem (en mij ook nog ergens) te delen. Ik ben eergisternacht blind van woede geweest, en ben tegen hem tekeer gegaan. Nee, geen zorg, ik heb hem niet geslagen ;-) maar dat komt ervan als je werkelijk nacht na nacht uit je slaap gehaald wordt. Ik realiseer me dat ik m'n reiki weer moet oppakken, want dat hielp me zo goed. Gisternacht ben ik dus rustig gebleven, en ik merkte dat hij schichtig was naar mij toe. Heb hem lieflijk op mam d'r bed gedeponeerd, en daar bleef hij gelukkig stil liggen. Zij is z'n grote vriendin.

Jaaaaaaaa .... vandaag is mam's weegdag. En ze is opnieuw afgevallen: 600 gram! Ze zit te stralen en kan het eigenlijk niet geloven. In totaal is ze nu in 3 weken 1.5 kg kwijt. Ze dacht dat het voor haar onmogelijk was, omdat ze zo beperkt is in haar mobiliteit. Gek genoeg eet ze hier meer dan thuis.... veel meer groenten, iets meer vlees. Hoe het kan???
Bij mij gaat het met zo'n 800 gram per week. Ben nu bijna 5 kilo kwijt.

Gisteren kreeg ik bericht dat het conflict over de 10 jaar geleden verkeerd afgesloten verzekering is opgelost: ik krijg de lijfrenteverzekering zoals ik die had willen hebben. De Belastingdienst moet nog wel even schriftelijk verklaren dat ze niks zullen terugvorderen (omdat de Nationale Nederlanden daar geen enkel risico mee wil lopen) maar ik heb telefonisch al gehoord dat ze daar zeer waarschijnlijk geen problemen mee hebben. Ze weten dat ik te goeder trouw was. Moest alleen nog een heel pak papier opsturen. Misschien is dit volslagen oninteressant om te lezen, maar voor mij een hele opluchting, want er hing me een flinke terugvordering van de belastingdienst boven m'n hoofd als dit niet gelukt was.

De sfeer hier in huis is een stuk relaxter geworden. Máár het is nog lang niet normaal. Een keer per etmaal, met name als we gaan klaarmaken voor de nacht, breekt hier de pleuris uit. Inmiddels is Joris weer de baas. Ben wordt nu door Joris en Coco samen tijdens zo'n uitbarsting belaagd, net als toen hij hier voor het eerst in huis kwam als 8 maanden oud kitten. En net als toen blijft hij bedeesd stil zitten. Ik breek het onmiddellijk op, want anders blijft Coco loeien als een sirene. Het moet iets te maken hebben met een plek claimen voor de nacht. Joris pikt alle favoriete plekjes van Benneke in, zoals nu het hoofdkussen naast mam. Overdag is er niks aan de hand. Kan ik weten omdat mam hier 24 uur per dag in huis is. En ze is wel doof, maar dat geloei van Coco gaat je door merg en been.......

Deze foto lijkt niks bijzonders ... een beetje saai en de zoveelste in het rijtje. Maar voor mam en mij betekent dit toch een opluchting. Hij is namelijk vanmiddag gemaakt, en het is de eerste keer sinds woensdag dat deze twee katers bij elkaar in de buurt zijn zonder grommen en blazen.
Toen Joris woensdagmiddag thuiskwam, nog groggy van de narcose, rook hij natuurlijk naar dierenarts. Ik had van Coco het gebruikelijke stressgedrag verwacht, en van Ben - makkelijke kat als hij is - misschien even wat snuffelen en wat blazen. Niet te denken dat Ben hier volkomen "over de rooien" zou gaan. Blazen en grommen, en tot mijn verbijstering ook steeds naar mij. Ik heb natuurlijk op het kattenprikbord vaker van die rare reakties gehoord, en daardoor heb ik me altijd gerealiseerd dat je het met katten maar nooit kunt weten. En nu overkomt het mij... dat Ben zo verschrikkelijk dwarsligt is werkelijk totaal niet te stroken met zijn in-lieve karakter en meegaande aard.

Gistermiddag kwam ik doodmoe uit m'n werk, na een heel eind gelopen te hebben omdat de toegangsweg naar m'n huis volkomen onbegaanbaar was. Twee tassen loodzware boodschappen in de gang gedumpt, en toen 3 straten teruglopen naar m'n auto om die sneeuwvrij te maken en van de handrem af te zetten in verband met de komende vorst. En dan kom je bekaf thuis, geeft natuurlijk als eerste de katten te eten, Ben weigert verdorie, en als je dan in de keuken de boodschappen opruimt breekt opeens de hel los...... krijsend en gillend, met mam om hulp roepend in de slaapkamer waar ze lag te slapen. Het was een waar pandemonium. Ik vloog naar de hal en greep de eerste de beste kat die langsvloog. Ben was me net te snel af, maar Coco kreeg ik te pakken in d'r nekvel. Ze dreigde even om m'n hand heen te draaien maar gelukkig liet ze zich intimideren. En daarmee werd de cirkel doorbroken. Ben bleef grommen en blazen, en Joris - aardig hersteld - liep alweer op hem af zo van "hád je wat???". Met m'n stem wist ik ze in bedwang te houden (mam had ik veiligheidshalve opgesloten in de slaapkamer ).

Dwangvoeren moest meteen daarna gebeuren, en daarbij zat Ben te blazen en te grommen, maar ik had zoiets van "je gaat je gang maar, ik ben hier de baas!" en ik kreeg er zowaar 3 spuiten in. De spanning was verder om te snijden.
's Avonds nog even met Dicky overlegd: moet ik nou niks doen en ze het zelf laten uitvechten, of moet ik corrigeren? We zijn het zoals meestal eens: ik ben hier lid van het kattengezin, en bovendien de top-honcho oftewel de baas. En dus grijp ik in.
Vanmiddag is er - zo lijkt op de foto - eindelijk wat ontspanning, maar vlak ervoor had Ben nog zitten blazen. Het grommen hoor ik niet meer, dus het gaat toch de goeie kant op.

Ik zit hier in de poezenkamer, nu de recovery-room :-)
Joris waggelt op z'n pootjes en is helemaal van de wereld nog. Heeft al 1x
gekotst.

Het sneeuwt hier ongelooflijk. Ik geloof dat heel Nederland plat ligt, want
wij zijn niks gewend natuurlijk.
Gelukkig alleen losse sneeuw op de auto, geen ijs eronder. Dus een kwestie
van vegen en rijden.
Ik moest door de stad: no problem. Geen haast hebben, en afstand houden.

Ik maakte me zorgen over de dierenarts-radioloog: wist niet waar hij vandaan moest
komen. Maar hij was er keurig om 9.30 uur.
Alles heel uitgebreid met de echo onderzocht:
Hart: ziet er goed uit: kleppen goed, geen verdikking van de hartspier (HCM)
waar Maine Coons gevoelig voor zijn.
Nieren: zien er goed uit. Nierschors (wat dat dan ook is) beetje donker,
maar hij dacht dat dit door de opname kwam.
Blaas: prachtig van vorm, geen verdikte blaaswand, wijde plasbuis (wist ik
al: is gunstig want dan heeft hij minder snel een gruisverstopping: hij is
tenslotte een gruiskat).
Joris hield zich keurig. Alleen voor nieren en blaas moest hij heel lang op
z'n rug, en op het laatst had hij er genoeg van en begon te grommen. Maar toen
was het al klaar.
Daarna bloedonderzoek: Liesbeth hoefde maar weer 1x te prikken: nierwaarden
echt PERFEKT !!!
Toen narcose en rontgenfoto's van longen: geen afwijkingen behalve bij
bovenste bronchien: beetje wazig, dus mogelijk beetje geirriteerd nog net niet
ontstoken. Is waarschijnlijk chronisch. Op dit moment niks aan doen. Goed in
de gaten blijven houden.
Daarna heb ik hem gekamd terwijl we moesten wachten op uitslagen: overal
losse plukken vanwege het scheren voor de echo en bloed. Overal gel in. Hij
is nu weer mooi schoon. Nagels geknipt. Spuitje om wakker te worden, zodra
koppie omhoog kon zodat hij z'n eigen luchtweg weer kon regelen mochten we naar
huis. Duurde alles bij mekaar van 8.15 uur vertrekken en 13.15 weer thuis.
Ikke ben moe, maar opgelucht. Ga nu een schreeuwende Ben in de woonkamer eten
geven. Coco zit onder bed. Mam ligt in bed. Afgelopen nacht ging trouwens
prima met nuchter houden: ik heb de hele nacht doorgeslapen. Joris was
voorbeeldig!!!!

Paar uur later: complete stress hier: Ben loopt te grommen en te blazen. Weigert te eten. Ik gaf hem spuiten maar hij zat ook tegen mij te grommen en te blazen. Maar dit keer trok ik me er nou eens niks van aan: hij moest gewoonweg iets eten anders wordt de misselijklheid nog groter. Het is gelukt: grommend en al 3 spuiten er in.

Ik zit hier werkelijk te BALEN !!!!!!!!!!!!!!!!!!
Had ik een heel stuk geschreven, en vervolgens is het verdwenen.
Ik krijg het niet meer boven water.

Ik probeer het opnieuw:
Morgen gaat Joris voor een groot onderzoek naar de dierenarts: echo van hart en nieren, bloedonderzoek, rontgenfoto onder narcose, onderzoek van luchtweg en eventueel verwijderen van een mogelijk aanwezige poliep. Ik vertel morgen wel hoe het afgelopen is.

Mam is nog steeds hier: ze loopt nog steeds erg slecht mkaar is wel opnieuw wat afgevallen. In totaal nu bijna een kilo in 2 weken tijd.

Afgelopen week heb ik gewerkt aan mijn website. Die is zo langzamerhand toe aan herziening, want er zijn nieuwe inzichten en ontwikkelingen. Mijn dierenarts heeft een interessant artikel geschreven, en dat roept vragen bij mij op. Zoals de opmerking: "geef uw kat extra GAG’s om de kwaliteit van het blaasslijmvlies te bevorderen. Niet alle GAG’s hebben een gunstig effect op het blaasslijmvlies".
Ik vroeg natuurlijk hoe je dat dan doet... Ze heeft goede berichten gehoord over een middel Cystease, van CEVA. Echter: het is niet in Nederland verkrijgbaar. Ze vraagt mij om heel veel eigenaren te mobiliseren om contact met CEVA op te nemen, en aan te dringen op verkrijgbaarheid in Nederland. Ik heb ze gebeld: een meneer gesproken die er wel mee bezig is, maar denkt dat de prijs een bezwaar zal zijn. Waarop ik hem vertel dat in de UK een potje van 100 capsules slechts gbp. 24.25 kost... tot zijn grote verbazing. Hij dacht dat ze alleen aan dierenartsen leveren.... niet dus.
Hij zou verder contact laten verlopen tussen hun dierenarts en de mijne (en dat contact blijkt dus allang te bestaan, alleen nog zonder het gewenste resultaat).
Wordt vervolgd.....