Heel moeilijke tijden. Mijn moeder logeert nog steeds bij mij, goddank. Want met mijn oudste broer gaat het heel slecht. En nu kan ik mijn moeder beter steunen en in de gaten houden.
Mijn broer is rolstoelgebonden (kan niet op z'n voeten staan wegens een zeldzame aandoening aan beide voeten gecombineerd met PTD) maar de laatste maanden is hij grotendeels bedlegerig geworden. Hij zit te wachten op een beter zitkussen, maar door een of andere stommiteit is de opdracht tot fabricage op een bureau blijven liggen. Mijn broer kan niet meer zitten, en sinds een paar dagen eigenlijk ook niet meer liggen. Broodmager, nog net geen doorligwonden, antidecubitus-matras werkt niet voor hem......hij krijgt af en toe - gek van de pijn - gedachten aan suicide.
We helpen hem nu zoveel mogelijk. Hij wil nog niet het officiele hulpcircuit inschakelen omdat hij nog steeds hoop heeft dat hij heel snel de draad weer kan oppakken.
Ik heb weinig fut om hier te posten. Ik hou wel het kattenprikbord in de gaten, en post daar nog wel. Het geeft me een beetje ontspanning.

Mam en ik proberen de moed erin te houden. Voor haar speelt de vraag of ze nog wel terugkan naar haar eigen huis. Voor het eerst hebben mijn jongste broer, mam en ik gesproken over wat ze moet als het niet meer gaat in haar huis. En opnieuw heb ik haar gezegd dat ze hier welkom is. Dit keer - merkte ik aan haar reaktie - was het een grote confrontatie. De vorige keer kon ze het nog wegwuiven als een ver-van-m'n-bed-show, maar nu voelde ze dat het moment nadert. En prompt was ze erg onrustig...
Ze krijgt ook wel erg veel te verwerken.

Met de katjes gaat het heel goed: Ben breekt de boel af en is lekker spekkig, Coco is haar kattige en lieve zelf, en Joris is om te stelen zoals hij in z'n nestmandje ligt, op z'n rug en met pootjes in de lucht...

Ik ben nog steeds aan het afvallen, dat gaat prima. Met normale contactlenzen in m'n ogen (de dubbel-focuslenzen heb ik teruggegeven)en met nog maar 800 mg Tegretol per dag (in plaats van 1200 mg) waardoor ik wat meer energie heb.

Heb zaterdag de handdoek in de ring gegooid: de dubbel-focus contactlenzen heb ik teruggebracht. Veel te snel naar de zin van de lenzenboer, maar ze kunnen me het dak op. Geld terug, 100 euro eigen risico kwijt, en weer normale vérkijklenzen in m'n ogen. Ik ben nu volkomen de kluts kwijt: draag brillen, lenzen of niks, en dat allemaal door mekaar.

Zo is het de komende week, iedere nacht, bij mij in de straat:

Wat een heerlijke middag!
Wat plantjes gekocht om de boel een beetje op te fleuren. Ik moet ze altijd wel aan de muur hangen, anders blijft er weinig van over met 3 grazende harige monsters.

Harry de Kater gaat zich steeds meer thuis voelen bij de buurtjes. En de buren raken steeds meer gecharmeerd van hém. Gisteren kwam er een email hier binnen : "Marga, hij krabt aan de stoel en de bank....en de kartonnen krabplank die je adviseerde doet hem niks...hij weet niet hoe hij die moet gebruiken". Dus ik naar ze toe met een flesje valeriaan, krabplank met een paar druppeltjes erop uit de doos gehaald en plat op de grond gelegd. Nog steeds niet dicht in z'n buurt gekomen. Hij laat vermoedelijk kleine bloedvlekjes achter op de bank. Ik heb gezegd dat ze goed naar de ontlasting moeten gaan kijken. Het is echt zo'n verkenningstocht: wie en hoe is Harry ?? Hij springt op het balkonhek. Buurvrouw kreeg bijna een hartaanval toen ze het zag. We zitten op 2-hoog namelijk. Even latere meldde de oudste zoon triomfantelijk: "mam, hij kan zich ook al heel goed omdraaien op dat hek".....Er ligt nu gaas klaar om een afrastering te maken. Meteen ook goed om de kleinste kindertjes te behoeden voor valpartijen.

Mijn lenzen bezorgden me op m'n werk grote problemen: ik kon nauwelijks papieren lezen, en m'n computer was in nevelen gehuld. Ik maakte dan ook een paar komische fouten. Heb de contactlenzenboer even laten kijken, en de metingen bij hem zijn toch echt goed. Ik moet geduld hebben en oefenen.
Heb nu een Etos-brilletje en kan daarmee aardig op de pc kijken. Lezen en ver-kijken moet dus met de lenzen kunnen......