Ben bij de huisarts geweest ...ik kan wel zeggen wat er aan de hand was: ik had sinds een week een messcherpe pijn in m'n rechterborst die echter sinds afgelopen donderdag onder m'n arm door naar m'n schouderblad trok. Dus concludeerde ik zelf al opgelucht dat ik voor borstkanker niet zo bang hoefde te zijn, en eerder een beginnende gordelroos of zenuwontsteking heb. Huisarts kwam tot dezelfde conclusie. De huid is nergens kapot, dus gordelroos is ook al niet waarschijnlijk. We wachten het nog een weekje af. De pijn is gelukkig niet constant, maar schiet bij sommige bewegingen opeens heel scherp door m'n lijf alsof er iets losscheurt. De Diclofenac die ik voor allerlei andere pijnen in m'n lijf gebruik, werkt ook hier uitstekend op, dus in geval van nood kan ik dat gebruiken.

Aansluitend ben ik dus maar even flink gaan fitnessen: m'n therapeut keek weer jaloers naar m'n figuur (hah!). Ik ben nu ruim 18 kilo afgevallen.

Ben heeft sinds gisterochtend nu al 4 keer een plas gedaan terwijl ik bezig was met iets anders (of sliep). De schooier is zó uitgekookt: hij weet het precies, en wacht rustig z'n kans af. Opsluiten vind ik geen optie, want dan moet dat al gauw 24 uur, en schiet iedereen hier in de stress van z'n geschreeuw (want dat gaat-ie geheid doen). Als het nou nog voor 1 keer was....maar dit moet ieder weekend.
Ik denk dus dat het minder perfekt zal gaan dan gewenst wordt...dan maar minder controle.

Mijn broer heeft vrijdag voor het eerst in 7 jaar op z'n voeten gestaan. Belast voor ca. 30 % hangend tussen de loopbrug. Als hij 4x de brug op en neer kan gaat men een plaats voor hem zoeken in een revalidatiecentrum. Kan hij dat niet dan heeft revalideren geen zin.
Hij heeft niks meer te verliezen: blijven liggen wordt z'n dood. De diagnose die 7 jaar geleden werd gesteld wordt nu in twijfel getrokken. Er zijn inmiddels nieuwe inzichten die ervan uitgaan dat je juist niet moet ontlasten maar belasten...... dus een hele emotionele omschakeling.

Mam heeft nu een reaktie denk ik. We gingen jongste goed herstellende broer opzoeken in z'n huis, en aansluitend even wat spullen in mam's huis ophalen. En dat was nét effe te veel: haar huis vervult haar met afschuw momenteel, en toch zegt ze met dezelfde rotgang "ja maar tóch ga ik het nog een keer proberen. Maar eerst moet ik herstellen..." Ik laat haar dus haar gang gaan.

Met mezelf gaat het op zich goed. Maar ik heb een lichamelijke klacht waar ik me ongerust over maak, dus waarschijnlijk zit ik maandag of dinsdag bij de huisarts. Alle stress heeft ongetwijfeld voor weerstandsvermindering gezorgd. Ik slaap gelukkig uitstekend, en word ook eigenlijk niet meer door Ben 's nachts wakker gemaakt voor eten. Misschien omdat hij overdag wat meer eet?

Ben ziet er prachtig uit, kijkt alert uit z'n oogjes die ook duidelijk communiceren met me. Niks meer in zichzelf opgesloten. Z'n derde ooglid nauwelijks te zien.
Morgenochtend de laatste antibiotica, en dan verder op 2.5 mg Prednisolon om de andere dag. De afgelopen week heeft hij dat Pred-schema al gevolgd: hij eet (dan ook?) iets minder dan de eerste week op de dagelijkse dosis. Nu nog een weekend-plasje van hem .... vanochtend deed hij het in ieder geval heel sneaky net achter m'n rug. Vanmiddag wordt het ook niks omdat we naar tante Dora in het verpleegjuis moeten..... hopelijk kan ik hem daarna verrassen.

Heb op m'n werk een verkennend gesprek gevraagd met de personeelschef (die me eigenlijk niet kent en m'n dossier nooit is ingedoken omdat het gigantisch dik is....). Nu weet ze dus wat meer over mij. Kan nooit kwaad. Ik denk wel dat ik over ca. 9 maanden m'n werk kwijt ben. Afwachten.

Als je op de foto klikt kun je zien hoe goed Benneke er uit ziet.

Het hele weekend blijkt al onmogelijk om te reageren.
Ik heb net een mailtje gestuurd en hoop dat het snel verholpen is.

Ik maak veel te lange posts. Op die manier schrijf ik wel lekker van me af, maar het moet doodsaai en vermoeiend zijn om te lezen. Sorry maar ik mis momenteel een beetje het besef om in te korten en hoofdzaken er uit te vissen.

Via de Feline-Assisted-Feeding email groep heb ik al vaak een betrouwbaar adres in California, USA horen noemen waar ze allerlei spuiten verkopen. Pippin's Roost Exotics Sinds heel kort gebruiken ze PayPal en zijn ze bereid naar Nederland te shippen. Ik heb daar een nieuw soort spuit besteld, helemaal zonder ring. Tot nu toe gebruikte ik Baxa's met een siliconenring i.p.v. de hier gebruikelijke rubber ring (die binnen een week meestal vetgeslagen is en niet goed meer werkt). Die siliconenring werkt fantastisch maar gaat na ca. 6-10 maanden kapot. Ik hoor veel goeds over die nieuwe spuit. Kost wel $ 20 shipping en handling, maar dan heb ik ook genoeg voor de rest van m'n leven. En kan ik iemand anders ook nog aan een spuit helpen.

Wat heb ik vanavond zitten genieten. Coco die met duidelijk plezier heen en weer rent, gewoon ongeremd en vol pret. In d'r eentje. Wij keken toe met z'n allen. Joris op mijn bed, in z'n nestmandje met 4 poten in de lucht. Ben bij mij op schoot.
Hij heeft vandaag 60 gram gegeten, en lekker vlot en gretig. Hij kwam zelfs in de keuken bedelen om z'n spuiten. Het scheelt mij zo enorm veel in m'n tijd: ik lig zeker 20 minuten vroeger in bed. Heerlijk.

Gisterochtend 10 uur deed Ben dus die door mij gemiste plas, en op de volgende heeft hij me 28 uren laten wachten. De hele nacht heb ik op gezeten, wachten. Ik raakte behoorlijk gammel natuurlijk, want zo'n nacht op je bureaustoel valt niet mee.

Mam kwam af en toe langs op weg naar het toilet. Op een gegeven moment kregen we een beetje bonje: ze vond het vreselijk dat ik nog niet sliep, en zei nogal fel dat ze niet vanochtend met de auto op bezoek wou naar Hans. Tja, en toen werd ik een beetje woest. Ik had al moeite genoeg om wakker te blijven, en Ben ging duidelijk niet slapen, dus mogelijk plassen, dus die bezorgdheid van mam kon ik er effe niet bij hebben.
Ik knalde de lichten uit en stiefelde naar m'n bed, en zei dat ze me belemmerde in wat ik moest doen. Uiteindelijk hebben we het bijgelegd en ging ze weer slapen, terwijl ik terug naar de poezenkamer ging. Ik wou het niet opgeven. Had ik geweten dat hij het nog tot 13.30 uur zou volhouden dan was ik natuurlijk gaan pitten.

We hebben Hans toch maar bezocht (dan maar geen plas), en mam zag hem voor het eerst sinds ca. 3/4 jaar. Het ging redelijk met hem. Thuisgekomen ging Ben keurig meteen voor me plassen. Dat was een onverwacht cadeautje, want ik had verwacht dat hij het allang in de bak gedaan zou hebben.
*Glucose bleek negatief gelukkig, en er was ook geen bloed meer*
We kunnen dus doorgaan met de Prednisolon. Heerlijk want hij eet goed, en voeren kost me nauwelijks inspanning en tijd. Hij zit goed in z'n vel, is knuffelig. Wel helaas een beetje dunne ontlasting met een vuile broek.

Goed, die klus hebben we dus ook weer geklaard. Het gaat momenteel goed met Ben.
We hebben een zware week achter de rug, en mam zal wel tijd nodig hebben om te herstellen. Ik ga gewoon door. Probeer me te beperken tot wat er voor m'n neus ligt. Op die manier verdeel ik alles in "hapklare brokken". Maar ik bewaak toch echt ook m'n grenzen: vandaag ben ik niet naar die schat van een tante Dora in het verpleeghuis geweest, en morgen blijf ik ook thuis.

Jongste broer ligt nu in z'n eigen woonplaats in het ziekenhuis, en krijgt hele volksstammen op bezoek. Het gaat goed met hem. Ik heb deze afgelopen week dan ook niet naar hem omgekeken.

Oudste broer is in krap 3 dagen ziekenhuis al in een betere conditie geraakt dan hij de afgelopen 3/4 jaar is geweest. Niet te geloven hoe snel dat gaat. Wat een beetje verzorging al niet vermag. Hij ziet het nu zelf.....en het kwartje is eindelijk gevallen. Hoe lang heb ik daarvoor moeten praten .... zucht....
Er gaat nu gezocht worden naar een plek in een verpleeginstelling van waaruit hij hopelijk in een trajekt kan stappen van revalidatie en verbetering van z'n conditie. Wie weet wat het nog kan worden.
Vandaag ga ik voor het eerst niet bij hem op bezoek. Want ...

Benneke krijgt sinds afgelopen maandag Prednisolon. Doel: meer eten en hopelijk ook de calcium een beetje verlagen. Hij moest eerst even bijkomen van de narcose en alle stress hier in huis, maar de laatste 3 dagen heeft hij steeds meer dan 50 gram per dag gegeten. Wat een heerlijkheid: ik hoef geen moeite meer te doen om hem te laten eten.

Wat dan vervolgens wel weer opvalt is dat hij vaak gaat drinken. Hij eet nu meer brokjes, dus hij zal vast meer dorst hebben, maar ik heb een vermoeden dat de Prednisolon wel weer eens een glucose-piek veroorzaakt kan hebben. Dat is al eens eerder gebeurd. De enige manier om daar achter te komen is plas opvangen. Dipsticks heb ik altijd in huis.

Helaas ben ik compleet de weg kwijt wat z'n plasritme betreft. Ik kon zien dat hij vannacht geplast had, dus durfde vanochtend vroeg even een boodschap te gaan doen. De schooier heeft gewacht tot ik de deur uit was, en een lekkere grote plas gedaan.... Dus nu maar weer wachten op de volgende...
Gisteravond heeft hij trouwens heel erg diarree gehad. Gelukkig verder een rustige nacht.

Gisteren begon ik weer met werken. En moest meteen rond half 12 al weer wegrennen.
Oudste broer kon niet meer..... Hij is uiteindelijk in een ziekenhuis opgenomen. Is er slecht aan toe. Ik was pas 's avonds om 8 uur thuis. Mam had de katten maar steeds brokjes gegeven want natvoer geven is voor haar te moeilijk. Ik was blij dat ze in huis was. Ze houdt zich goed, maar ik wou haar niet alleen thuis hebben. Mijn middelste broer (heb ik ook nog :-) ) heeft haar gelukkig gezelschap gehouden. Ze raakt hier toch van in de war....de arme schat.

Deze nachtmerrie is nog lang niet ten einde. Ik ben nu op alles voorbereid.
Jongste broer is nu in het ziekenhuis in z'n eigen woonplaats, en is in goede handen bij zijn vriendin en tussen z'n vrienden. Heb ik dus geen omkijken naar.

Ben heeft gisteren uiteindelijk 50 gram gegeten. Prachtig.

Auteur: margali (---.speed.planet.nl)
Datum: 17-10-2005 22:30

Ik maak één bericht voor kattenprikbord, weblog en groepen.
Iedereen ontzettend bedankt voor duimen en steun.

Vandaag was een vreselijke dag.
Het begon met Benneke.
M'n auto bleek vanochtend niet te starten.
Voor € 40 een taxi naar Liesbeth, mijn dierenarts.
Bloedtest gaf een nog best redelijke nierfunktie aan.
Behalve de calcium: die was altijd al schrikbarend hoog, maar was nu nog véél hoger.....torenhoog.

Foto wees uit dat er wel steentjes in de blaas zaten, maar heel weinig en erg klein.
Eigenlijk niet de moeite van een operatie waard.
In de nieren kon je echter een hele groep van grotere stenen zien.
Een 2e foto wees uit dat die allemaal in 1 nier zaten. De andere was schoon.
Het is onmogelijk om te opereren. Bovendien zorgt de torenhoge calcium uiteindelijk ook op andere plekken voor problemen.

Ik heb even overwogen om Ben in te laten slapen. Maar heb me gerealiseerd dat hij nog te veel leven in zich heeft, en de kwaliteit van dat leven momenteel redelijk goed is. Ben mocht dus weer mee naar huis, in de wetenschap dat dit het begin van het einde is.

De echtgenoot van mijn dierenarts bracht me met de auto naar huis. Tijdens de rit kreeg ik telefoon van mijn jongste broer, dat het met onze oudste bedlegerige broer heel slecht ging. Hij moet opgenomen worden, maar weigerde dat in eerste instantie. Is ook suicidaal. Jongste broer besloot naar mij toe te komen voor overleg. Vervolgens ging jongste broer naar oudste broer om medicatie en hulp te brengen. Na een half uur ging de telefoon: politie die meldde dat mijn jongste broer frontaal aangereden was door een tegenligger die plotseling op de weghelft van mijn broer reed.

Huidige stand van zaken:
- Jongste broer gaat vannacht nog geopereerd worden aan een driedubbele open breuk aan de elleboog. Verder mankeert hij niets. Een wonder. We zijn al op bezoek geweest.
- Oudste broer heeft toegestemd in opname.
- Moeder die bij mij is heeft zich goed gehouden.
- Auto doet het weer maar moet gecontroleerd worden.
- Ben heeft gegeten, heeft keurig antibiotica geslikt en staat nu op de prednisolon. We hebben tenslotte niks meer te verliezen, zei m'n dierenarts.

Dank aan mijn dierenarts, die contact op gaat nemen met Dr. Chew in de USA, een calcium-specialist. Ik verwacht er niks meer van: hij heeft wel een aantal dingen geprobeerd, maar tot nu toe zonder resultaat.
En dank aan haar man, die mij naar huis reed, en me zo goed wist op te vangen toen ik afknapte tijdens de rit.
Ik weet dat ik veel vertel, en gedeeltelijk OT voor het kpb, maar ik ben niet meer in staat om verschillende berichten te maken voor verschillende groepen.
liefs
marga(li)

Wat een moeilijke dag was het gisteren. M'n zusje nam afscheid en is vanochtend weer met haar man vertrokken naar huis, naar de USA. Moeilijk afscheid dus en emotioneel.

Maar eerder gisterochtend besloot ik een plas van Ben op te vangen omdat hij al 18 uren niet geplast had. De plas bleek vol bloed te zitten (ik kan zelf testen met een dipstick) en dus stuurde ik rond 7 uur een email naar Liesbeth, mijn dierenarts. Haar man - dag Herman ;-) - gaf me een afspraak om 9.30 uur, het enige gaatje nog op die dag. Test overgedaan, er waren ook witte bloedcellen dus een ontsteking ergens. Het soortelijk gewicht bleek van een gebruikelijke 1.060-1.065 nu gezakt te zijn naar 1.045. Perfekt dus.....maar bij Ben krijg je meteen andere gedachten.... zouden die nieren nu opeens minder goed concentreren? Ik had ook potverdorie eerder een urinetest moeten doen, maar jezus....m'n hoofd loopt vaak om. Ik kan niet alles bijbenen.

We hebben afgesproken dat ik maandagochtend om 8.45 uur bij Liesbeth kom met een nuchtere Ben. Eerst een bloedtest om de nierfunktie te checken, dan onder narcose een röntgenfoto van nieren en blaas om te kijken of en waar er stenen zitten. Zitten ze in de blaas dan gaat Liesbeth meteen ook opereren. Zitten ze in de nieren, dan is daar niks aan te doen... en dan is dat een teken dat we beginnen aan een moeilijke periode.

En later die dag kreeg ik bericht dat Lotje, het poesje van Erica, heel plotseling overleden is aan een hartaanval. Net nu ze een beetje overeind leek te krabbelen, en na de diagnose de juiste medicatie kreeg, was het opeens afgelopen. Wat afschuwelijk om te horen. Arm poesje, en arme Erica, die zo ontzettend haar best heeft gedaan.
Erica, als je dit leest, ik wens je opnieuw heel veel sterkte!

Er was die dag 1 lichtpuntje. Ik zag 2 jonge duifjes in de straat hierachter, doodsbang tegen de gevel van de flat gedrukt. Zeiknat, en ze bewogen niet van hun plek. Iedereen liep erlangs, en deed niks. Ik moest Ineke en haar man met m'n auto wegbrengen, en kon niets doen op dat moment. Ik zal niet zeggen hoe verscheurd ik me voelde toen ik in de auto zat. Ik ben dan ook als een speer weer teruggesjeesd naar Amsterdam, en de duifjes zaten nog op precies dezelfde plek. Ik wist ze in een kratje te stoppen, Dierenambulance had ik al ingeseind, en een half uur later werden ze al opgehaald. Dit is nu al de 5e keer in 2 jaar tijd dat ik ze inschakel. Geweldige mensen die helemaal begonnen te stralen toen ik het verhaal over Missy vertelde. Dit soort verhalen stimuleerde hen om door te gaan....ze hadden die dag toevallig een zeldzame rotdag. Net als ik. Maar vandaag was een heerlijke dag: ik heb mezelf verwend met wat inkopen, en verder in de zon gelegen. En Ben eet goed, speelt en knuffelt, en gedraagt zich vrij normaal op de bak, die anderhalve keer per etmaal dat hij gaat.....

Sinds afgelopen woensdag zitten m'n zusje en haar man in Duitsland, bij haar zoon die daar bij de US Airforce zit. Komende dinsdag zijn ze weer terug en dan vertrekken ze zaterdag. Ineke en ik hebben nog geen meiden-onder-mekaar-tijd gehad zoals we andere jaren hadden. We vinden dat allebei erg jammer. Volgende week zit het er ook niet in.

Ik ben 2 dagen gaan werken toen ze vertrokken waren: even voeling houden met chef en collega's over de komende reorganisatie. Op de afdeling heerst onzekerheid, angst. Vastklampen aan strohalmen, m.i. irreële verwachtingen over mogelijke inspraak in die reorganisatie. Wat mij betreft is het simpel een kwestie van afwachten tot de klap valt, en van tevoren duidelijk maken dat ik absoluut wil blijven werken, desnoods van huis uit. En ik zal alvast bij de nodige instanties gaan informeren hoe dat zit met een 40% WAO-er van 54 jaar die al sinds 1979 in vaste dienst is (eigenlijk sinds 1969, maar er zit een hiaat in van 2.5 jaar dat ik o.a. in de USA reisde). Waarschijnlijk maakt het geen reet uit, en vlieg ik eruit zodra blijkt dat ik niet bv. in Zoetermeer of Culemborg kan gaan werken.
Vreemd hoor, na zoveel jaren. En ik heb geen idee wat het financieel betekent. M'n katten mogen hier niet de dupe van worden, maar vraag me niet wat voor ruimte ik straks nog zal hebben.

Ben is momenteel goed aan het eten voor zijn doen: ongeveer 45 gram k/d per dag. Gek genoeg loopt daarbij synchroon een plasprobleem. Het zijn incidenten, maar af en toe komt er een heel klein plasje als een soort tussendoortje. Met misschien 2 or 3 keer een korte nadrang op de bak, die snel weer over is gelukkig. Het is geen vast patroon, heb blijven incidenten. Misschien moet ik morgen maar even bellen om af te stemmen dat ik nog steeds goed handel.

Mijn broer heeft het tegelijkertijd ook weer heel slecht. Ik ben net als mijn moeder en de rest van ons gezin vol zorg en vooral angst. Het lijkt erop alsof hij alleen nog met mij een beetje contact heeft. Hij heeft mam wel gebeld de afgelopen week, maar toen hij van de pijn niet meer kon hield dat op. Ik heb weer heftige en confronterende gesprekken met hem gehad, en hoop dat het helpt. Ik voel me machteloos.

Mijn amerikaanse zwager, uitgeput van ons fietstochtje door Amsterdam :-)

Zondag was Benneke alweer zichzelf. Heel vreemd: toen hij zaterdagochtend zo ging ruziezoeken en de andere katten ging opjagen, was hij ook voor mij onbereikbaar. Helemaal in zichzelf gekeerd, ogen naar binnen gericht. Ik had uiteindelijk toch maar de Feliway stekker aangezet: als het niet voor Ben zou helpen, dan misschien voor Coco. En inderdaad werd alles 's middags - zoals ik al beschreef - rustiger. Zondagochtend was alles normaal. Ben plaste weer zoals het hoort, en hij bleef redelijk goed eten. Was erg lief naar mij toe, en ontspannen naar de andere katten.

Ik lees hieronder de vraag of het misschien veroorzaakt werd door het bezoek van Ineke. Ikzelf heb dat niet zo gezien (maar niks in onmogelijk). Op vrijdagochtend/middag was het bezoek van Ineke voor de lunch. Je zou dan toch een reaktie direkt daarna kunnen verwachten, en niet pas de volgende ochtend?? Tijdens dat eerste bezoek gedroeg Ben zich volkomen normaal, rustig vanuit z'n klimboom in de achterkamer kijkend naar de mensen in de voorkamer. Joris liep lekker overal langs om aangehaald te worden....eigenlijk zoals het altijd gaat. Toen het bezoek wegging bleef alles relaxt. Ik zie het verband dus niet zo goed. Iedere middag en avond komen Ineke en Dick, er wordt gekletst, gelachen, en ook gekookt en gegeten. En Ben vindt het prima en heeft gisteren als een gek samen met Dick gespeeld.
Ben heeft gewoon momenteel geen pijn. Gisteren trouwens een grote poep gedaan, dus dat is ook weer uit de weg.

We genieten hier, en mam houdt zich vrij goed. Ze hoeft niks te doen, maar praten is natuurlijk vermoeiend. En de emoties niet te vergeten.
Ik ga morgen naar de tandarts voor die afgebroken kies, en dan donderdag en vrijdag maar even werken zodat ik even voeling hou met wat er op m'n werk gebeurt (Ineke vertrekt voor een aantal dagen naar Duitsland).

'k Zou het bijna vergeten: ik heb zondag Dick meegenomen op een fietstoer door Amsterdam. Het is z'n 2e keer in nederland, en ik had een echte oma-fiets voor hem geritseld. Het was echt geweldig, gelukkig droog weer, en die man keek z'n ogen uit. Ik heb hem allerlei mooie plekjes laten zien. Zodagochtend vroeg is daar een perfekt moment voor. Uiteraard ook een rondvaart gemaakt, en een grachtenpand bezocht. Voor een amerikaan was het smullen, en voor een Amsterdammer ook: ik heb genoten. Wat is dit toch een heerlijke stad......

Gisteren stond ik de lunch te maken samen met zusje Ineke, net over uit de USA. Huiskamer vol drukte: mam, Ineke's man. en m'n broer plus vriendin. Gezellig zo'n eerste weerzien. Tot de telefoon gaat. M'n chef vertelt me dat hij me toch maar tijdens m'n vakantie stoort, want het hele bedrijf is in opschudding. Er gaat gereorganiseerd worden, niet alleen binnen ons bedrijf, maar de hele groep. En dat gaat consequenties voor mijn afdeling hebben, want er gaat gecentraliseerd worden. Meeverhuizen - waarheen is nog volslagen onbekend - is voor mij onmogelijk. En tenzij ik thuis mag werken, of vanuit mijn huidige werkplek, zal ik dus m'n baan kwijtraken. Datzelfde geldt waarschijnlijk ook voor veel andere collega's. Afschuwelijk nieuws, ook al heb ik dit al maanden zien aankomen.

Vanochtend diende zich het volgende probleem aan. Ben had zich 's nachts niet gemeld, was zo te zien misselijk. Heeft uiteindelijk toch gegeten, maar begon vervolgens achter Coco aan te zitten. Niet speels, nee...hij probeerde haar te grijpen. Werkelijk volslagen vreemd gedrag voor Ben. En hij wist ook niet van wijken of stoppen. Onmiddellijk stress hier in huis: Coco begon te loeien als een fabriekssirene, Joris kwam opeens z'n zus helpen. Met moeite de boel gesust. Ik durfde nauwelijks boodschappen te gaan doen maar het moest. En dus kreeg mam tot 2x een paar vechtende katten op haar slaapkamer. Ze schrok zich rot.

Later, toen ik weer thuis was, begon Ben hetzelfde met Joris uit te halen. Die zich onmiddellijk op z'n zij liet vallen (ook niks voor Joris). Ik denk dat hij voelt dat Ben niet in orde is. Ik kreeg gevaarlijk gegrom/geblaas toen ik ging spuitvoeren. Ik heb hem dus laten gaan. Later toen ik hem op z'n achterlijf wreef, greep hij m'n arm en blies. Het is me wel duidelijk: hij heeft pijn. Vanochtend goed geplast, maar later nog een plasje zo groot als een rijksdaalder. Mogelijk zit een gruis/steen hem dwars in z'n blaas, ófwel hij moet poepen en de ontlasting zit momenteel op z'n blaas te drukken. Kan ook. Helaas weet ik bij uitzondering niet wanneer hij exact voor het laatst gepoept heeft.

Ik zou met mam naar Beverwijk om even iets met Ineke te gaan doen. Durfde nauwelijks weg te gaan, wist Ben in z'n bedje te krijgen (en oh wat was hij aanhalig en lief) en hoopte maar dat alles nu in slaap zou vallen. Geen rampen gebeurd toen ik weer thuiskwam, behalve dan dat zojuist tijdens het broodje eten m'n kies half afgebroken is. Terwijl achter m'n rug Ben alweer op Coco begon af te komen die rustig in haar mandje lag. Z'n gedrag is nog niet voorbij dus.
Ik moet dit toch rustig afwachten denk ik. Hij heeft net goed gegeten (dus zo rottig voelt Ben zich niet, anders weigerde hij wel), en nu maar hopen dat hij gaat poepen, en dat z'n plas netjes blijft komen.

18.00 uur : Ben eet opnieuw vrij goed voor zijn doen. Constipatie heeft hij denk ik niet. Maar dan nog kan er natuurlijk een drol in z'n darm tegen z'n blaas aandrukken? Als er gruis in z'n plasbuis zou zitten dan zou hij toch steeds naar de bak gaan met aandrang....en hij heeft verder vanmiddag lekker liggen slapen. De andere katten zijn nu natuurlijk behoorlijk op hun hoede, en vriendje Joris is nu echt niet naast hem gaan liggen.