Het lijkt wel of er steeds iets tussen mij en dit weblog komt.
Vanochtend wou ik - in het half uurtje dat ik had - eens updaten, en dan komt er een dringende mail tussen, plus een vuile broek van Ben. Dat laatste is minder gezellig. Ik krijg sterk de indruk dat dit te maken kan hebben met de Prednisolon? Want de AB-kuur is nu toch al lang afgelopen, dat kan het niet meer zijn.
Ik heb een "vriendje" bij het Bureau Registratie Diergeneesmiddelen.....misschien dat die eens voor me zou willen kijken. Want in een bijsluiter van Prednisolon kan ik niks vinden hierover.

Maandag gaat mijn broer naar het revalidatiecentrum. Grote verandering dus. De therapeut vond zijn vorderingen in 4 weken tijd echt ongelooflijk, dus dat compliment heeft hij mooi te pakken.
Mam wil aanstaande zaterdag naar huis. Liever gezegd: ze wil niet, maar moet van zichzelf. Ze wil het nog één keer proberen, maar is er doodsbang voor. Maar tegelijk ook doodsbang om haar huis vol herinneringen op te geven. Keiharde realiteit waar ze nu voor staat. Ik snap dat heel goed, en zal proberen om haar zoveel mogelijk te helpen. Eerlijk gezegd vind ik zelf dat ze het niet meer kan...maar ze is nog steeds eigen baas. Afwachten dus.

En terwijl alles hier nu een klein beetje tot rust is gekomen (en ik nu niet meer 2-3 keer per week naar het andere end van de stad hoef te fietsen om mijn broer in het ziekenhuis op te zoeken) begon er in m'n hoofd een ander proces op gang te komen: ik heb namelijk geen tijd gehad om het resultaat van het laatste onderzoek van Ben te verwerken.

Hij is nu echt heel erg goed door de Prednisolon: eet prima, is lekker een beetje aangekomen, is vooral heel knuffelig en loopt vaak als een hondje achter me aan. Hij wil niet meer eten accepteren van mam (da's nieuw) maar hij wacht tot ik thuiskom. En soms was dat best laat voor mijn doen i.v.m. dat ziekenhuis. Heel vervelende ontwikkeling, want ik hou er niet van dat hij zo eenkennig wordt. Dat maakt hem nog meer afhankelijk. Ik heb het in het begin van die borstontsteking best benauwd gehad: stel je voor dat ik een paar dagen het ziekenhuis in zou moeten .... hoe moet dat dan? Maar goed, dat gebeurt dus niet.

En dan komt de vraag: Ben is zo goed, het is toch godverdorie te gek voor woorden dat er niks aan die klote-calcium gedaan kan worden ... ik was in opstand...opeens! En moest weer denken aan die gecancelde exploratieve operatie aan de bijschildklieren van vorig jaar. Ging toen niet door, en hebben we lekker laten zitten toen Ben begon op te knappen. Nu rees in mij de vraag: zou dat alsnog een optie zijn? Ik móest gewoonweg de ins en outs daarvan nog eens op een rijtje hebben. Heb Liesbeth gesproken, die er serieus op inging, hoewel ik haar daarmee overviel tijdens haar drukke werk. Ingewikkelde materie, terugzoeken in Ben's status..... ze deed het toch maar weer, en vatte alle opties een beetje voor me samen, heel objectief. Als ik wilde zou ze gaan informeren. Na mijn gesprek met haar was ik uit m'n doen. Heet dat verwerken? Gisteren nog met Dirk de zaak besproken. Resultaat idem. Dirk's reaktie wist ik van tevoren, en bevestigde de mijne.

Het is me nu duidelijk welke weg ik in ieder geval niet opga: ik ga niet met Ben naar Utrecht, en vraag geen tests (geioniseerde calcium, PTH) die toch geen 100% zekerheid bieden. Bij een operatie aan de bijschildklieren ben je bovendien volkomen afhankelijk van de expertise en inschatting van een chirurg ....ook dat is een weg vol onzekerheid. Plus het feit dat waarschijnlijk eerst weer een volledige nieuwe ronde onderzoeken zou moeten plaatsvinden.... We doen het niet.
Als er met Ben iets simpels is dat verholpen kan worden...OK. Maar daar blijft het bij. Ik wil rust voor Ben, en genieten van hem zolang en zoveel als mogelijk is. Geloof maar dat zelfs ondanks de drukte van de afgelopen tijd Benneke's gedrag niet aan mij is voorbijgegaan.....ik vind het heerlijk.

Hier een foto van m'n broer die aan m'n moeder laat zien hoe hij loopt:

Groot feest: mijn broer heeft 4 keer de hele loopbrug op en neer gelopen!! En dat betekent dat hij nu aangemeld wordt voor een revalidatiecentrum. Wie had het ooit durven dromen....na 7 jaar niet op z'n voeten gestaan te hebben. Tot nu toe houden zijn voeten zich redelijk. Ik ga hier niet in op de hele achtergrond van zijn niet kunnen lopen, want dat is zijn privacy. Maar hij is tegelijk dolblij en oh zo bang om te geloven dat dit misschien een heel nieuw leven kan gaan betekenen. Ik heb hem gezegd dat hij alle opmerkingen van lieve goedbedoelende mensen naast zich neer moet leggen, en het gewoon per dag moet proberen te doen. Anders raakt hij op "overload".....

Mam heeft een korte maar heftige crisis achter de rug: ze moet al tijden naar een arts, maar weigerde tot nu toe. Toen ze eergister begon te klagen heb ik vriendelijk maar gestaag doorgedrukt. Ik voelde me een beul: ze raakte totaal overstuur, zag het leven niet meer zitten en wou dood, en klapte toen dicht. Ik ken haar.....en hield haar in de gaten. De volgende dag vertelde ze dat ze had zitten hallucineren: ze had een grijze jurk aan die ze ooit lang geleden heeft gehad, en die ze na haar hersenbloeding maanden lang heeft gedragen in haar beleving. Die jurk bestaat echter allang niet meer. Gelukkig zag ze nu geen mensen met puntmutsen en grote bezems die de kamer in kwamen..... dat heeft ze ook wel eens gehad.
Inmiddels is de afspraak met mijn lieve huisarts gemaakt voor a.s. maandag. Per email heb ik haar kunnen inlichten, dus ze is op de hoogte van de problemen. En mam is inmiddels weer gekalmeerd, hoewel nog aangeslagen.

Vanochtend reden we in de linkerbaan op de A22, een afslag van de A9 richting Velsertunnel. En zag - met een vaartje van 100 km - plotseling een dode kat in de middenberm liggen. Wit, bruin, met wat donker: een lapjespoesje dus, met lange poten recht uitgestrekt. Ik hoopte zo dat ze maar dood zou zijn. Ik kon in ieder geval helemaal niks, en moest wachten tot ik in Heemskerk gearriveerd was bij m'n broer.

Ik belde eerst "mijn" Dierenambulance in Amsterdam voor een tel.nr van de Dierenambulance waar dit stuk snelweg onder moest vallen. Was een beetje discutabel of het Haarlem of Velsen/IJmuiden zou zijn.Geen nood: Haarlem verbond me wel even door, en inderdaad beloofde Velsen om onmiddellijk op pad te gaan. Opnieuw werd ik - voor de zoveelste keer - geweldig geholpen.

Vanmiddag heb ik teruggebeld hoe het afgelopen was. De kat was gevonden.....maar het bleek een haas te zijn... Ze vonden het heel begrijpelijk dat ik het fout gezien had; het beestje lag met z'n witte buikje naar de weg, en het koppie was verscholen. Ze vonden het geen enkel punt: ook een haas is een dier. Toch was het best een gevaarlijke klus voor ze want het is daar erg druk. Uiteraard heb ik zojuist een donatie overgemaakt. Opnieuw hulde aan de Dierenambulance!

En dan kom je vanmiddag thuis en dan vind je dit.....om helemaal suf te knuffelen.

Bijna was dit de giller van het jaar geworden.
Vanochtend moest ik de mammografie laten maken.
Een heel lieve juffrouw maakte foto's van linker- en rechterborst van boven naar beneden. Dat ging prima. Beetje onaangenaam maar goed te doen ondanks de ontsteking. Toen moest het vanaf de zijkant, en de ontstoken borst eerst. Ik kon het nét aan uithouden, ze maakte de opname ..klik.. meteen liet het apparaat mij weer los en één tel later viel de stroom uit....... Alles pikdonker in het kamertje. Eén tel eerder en ik had een half uur bekneld gezeten want zo lang duurde de storing. Buiten zaten de liften vast, werklui die op de gang aan het werk waren konden ook niks uitrichten, geen noodaggregaat tot ieders verbazing......

Ik heb enorm mazzel gehad: als ik nog vast had gezeten hadden ze dat apparaat moeten slopen, want geloof maar dat ik was gaan schreeuwen. Ik zie het voor me: Marga klem gezet in pikdonker kamertje, en een stelletje gniffelende bouwvakkers met lantaarns maar proberen om dat apparaat te forceren. Het bleek een stroomstoring van Nuon te zijn.
Later moest ik terugkomen voor 4e opname, en toen was het nog niet genoeg en moest er een echo gemaakt worden. Dat ging ook moeilijk.
Conclusie: niet helemaal duidelijk, maar waarschijnlijk een paar heel kleine cystes en mastopathie (?). Geen kwaadaardige kanker (wat ik ook niet verwachtte), maar wat dan wel? ...beetje onduidelijk. Hoor volgende week officieel wat de uitslag is.

Intussen ook 2 keer bij Hans op bezoek geweest tussen de bedrijven door. Hij heeft het moeilijk: zijn hele leven van de afgelopen 7 jaar staat opeens ter discussie, en alles staat opeens in een ander daglicht. Mensen gaan hem vragen wat zijn plannen zijn, terwijl je nog maar moet afwachten of die voeten het zullen volhouden. We hebben besproken hoe hij er moet proberen om bij de dag te leven, en nog niet op hol te slaan. Hij wordt er doodsbang en onzeker van, en dat snap ik volkomen.

Thuisgekomen moet ik dan opeens van alles tegelijk doen: boodschappen wegbergen, katten voeren die anders aan de bloemen dreigen te gaan, poepbakken leegscheppen, en opeens....barst er een keihard gevecht los tussen Joris en Benneke. Ben weet niet hoe hij het heeft, maar probeert zich dapper te weren. Coco staat er bij te loeien, helemaal over de rooien. Ik grijp Joris, maar pak hem niet op. Laat alles kalmeren, laat Joris los, die zich prompt weer als een furie bovenop Ben stort. Dus Joris het balkon op gedonderd. Ik was al compleet gesloopt, en dit soort ongein kan ik er niet bij hebben. Plus dat ik niet snap wat er gebeurde omdat ik het niet zag ontstaan.
Feliway stekker erin, spray gesprayd, en dat helpt onmiddellijk.

Jongste broer Rob moest vandaag ook naar het ziekenhuis. Gips mocht eraf. En nu kwam opeens boven water dat de rechterarm gewoon verbrijzeld is. Hoe men eerst heeft kunnen zeggen dat er maar 2 breuken waren plus misschien 1 hairline fractuur ?? Rob ziet nu op de foto allemaal kleine stukjes bot. Dit gaat dus nog wel even duren.
En dan hier - juist omdat het nergens iets mee te maken heeft, een foto van mevrouwtje Coco die Rummicub speelt.

En dan duurt het een week voordat ik weer iets post.
Het is allemaal nét aan bij te benen. Maar dan moeten er geen verkeerde opmerkingen gemaakt worden, bv door een overigens lieve broer die niet lijkt te snappen dat mam en ik niet óók nog even gezellig een kopje koffie kwamen drinken nadat ik als een gek mam's voortuin in Beverwijk had leeg gegraven. De bladeren lagen namelijk in grote hopen, en ik was bang dat de verwaarloosde aanblik zou uitnodigen tot inbraak. Bovendien zouden buren kunnen gaan klagen, en dat moeten we allemaal niet hebben... En tja, dan staat mijn hoofd niet naar een gezellig kopje koffie, want mam moet wel weer bijtijds terug zijn in Amsterdam voor de lunch en haar middagslaapje.

De pijn in mijn borst ging niet over, integendeel. Vanochtend ben ik opnieuw naar de huisarts gegaan. Conclusie: borstontsteking. Dus moet er ook een mammografie gemaakt worden, en zit ik een week op de antibiotica. Na enig shoppen heb ik een ziekenhuis gevonden waar ik over 1 week terecht kan. Gisteren was ook nog een kies afgebroken, en zojuist is m'n linkeroog opeens erg pijn gaan doen. Blijkbaar is er een vuiltje onder m'n contactlens gekomen en heb ik dat niet gemerkt. Kortom: het gaat hier echt geweldig...NOT.

Ben trekt zich van dit alles niks aan, is eindeloos knuffelig en aanhalig, eet geweldig voor zijn doen, en begint wat dikker te worden. Tenminste iets om van te genieten.