Opnieuw voor onze familie een klap: de lievelingsbroer van mijn schoonzusje is plotseling overleden. Nog maar 50, en hij viel zo neer en kon niet meer gereanimeerd worden. Waarschijnlijk bloedprop/hartaanval. Ik ben uit m'n werk gelopen om het mam te gaan vertellen. We kenden hem van vele verjaardagen. Mam dreigde even in paniek te raken, maar kon zich goed aan me vasthouden. Na een kwartier stuurde ze me weer terug naar m'n werk...ze is een taaie.

Met de katten gaat het prima, behalve met Joris. Nog steeds moeilijk eten. Verder geen rare dingen. Normaal luidruchtig gesnurk. Vrijdag toch maar een afspraak gemaakt voor morgenochtend 10 uur. Meteen maar nuchter voor het geval er een kies getrokken moet worden of foto gemaakt moet worden. En wat denk je ??? ... jawel, onmiddellijk begon Joris weer goed te eten. Hij kan me niet gehoord hebben want ik maakte de afspraak vanaf m'n werk. Die rotzakken kunnen mijn gedachten lezen....ik zweer het je.

Het is de hele week al druk met angstige mensen met gruis- en nierkatten. De katjes zijn voor de dierenarts, maar de mensen blijven lopen met vragen en angst waar geen tijd voor is. Ik ben erg blij dat ik dan toch een beetje gerust kan stellen, of onmiddellijk terug kan sturen naar de dierenarts i.p.v. veel te lang af te wachten...

Met mam gaat het langzaam beter. De verhuizing is afgerond, en het huis is leeg en schoon. Daar heeft ze nog erg last van: dat beeld in haar hoofd van een leeg huis. Ik heb aan het huis niets hoeven doen.....mijn broers en zus en aanhang zijn schatten!
Ikzelf ben tevreden, maar wel moe. Op m'n werk is het slopend: sommige collega's barsten van de stress en maken elkaar hartstikke gek. Ik probeer me af te sluiten, maar langzamerhand komen er gaatjes in m'n pantser....

Mijn amerikaanse achternichtje Kennedy (die naam schijnt in de USA erg in te zijn voor meisjes....ik begin achter te lopen...)