Ik ben met een opgeheven hoofd en glimlach vertrokken.
Heb geen traan gelaten. De afscheidslunch werd goed bezocht door collega's, en daar heb ik goede gesprekjes mee gehad. De huidige situatie een beetje uitgelegd omdat niemand het snapt, en heb mijn eigen verwondering laten blijken, maar zonder rancune.
Ik blijf doorvechten, en hoop dat ik misschien toch op den duur kan gaan telewerken. Ook al lijkt de weigering van de direktie nog steeds zeer definitief.

Voorlopig ben ik dus vrijgesteld zoals dat zo raar heet. Maar ik heb vaak veel te doen. Gisteren ben ik gekeurd voor een vervoersvoorziening. Dat moest ik goed voorbereiden, en dus in 15 jaar medische dossiers duiken. Om acuut weer hartstikke beroerd van te worden....wat een doffe ellende. Een mirakel dat ik nog steeds zo funktioneer... Ik heb wel een goed gesprek gehad waarin alles aan bod is gekomen. Maar heb totaal geen zicht op een uitslag. De conclusie van de arts gaat weer naar een arbeidsdeskundige die me dan gaat vertellen waar ik volgens hun toe in staat ben. Of dat reëel is moeten we afwachten.
En aanstaande maandag ben ik opgeroepen door de arbo-arts om over de ontstane situatie te praten. Geen idee wat ze verder wil, want als ik geen vervoersvergunning krijg dan houdt het verhaal gewoon op. Zelf op een vaste dagelijkse basis autorijden naar mijn werk kan ik niet wegens medicijngebruik.

Alles maalt nu door m'n kop. Het is nog nauwelijks doorgedrongen dat ik na 37 jaar weg ben, en m'n collega's niet meer zal zien. Ik neem aan dat ik in een groot gat zal vallen, maar heb er nog geen benul van. Nu net valt er weer een brief in de bus van de advocaat van mijn baas. Ik zit al weer te stijgeren van de inhoud....hier zal ik echt mee moeten leren omgaan want het zal alleen maar erger worden.

Dus maar over andere zaken, zoals katjessssssss :-)
Joris doet het volgens mij nu goed op 2 x 5 eenheden. Hij plast nu normaal tot bijna normaal. Spuiten gaat prima: het is nog steeds een feessie.
Benneke heeft een paar dagen nauwelijks gegeten, maar haalt dat nu weer in. Hij kan altijd slecht tegen warmte, en de zomer is voor hem altijd een periode vol crises, dus ik heb m'n borst al natgemaakt...
En Coco .... die gaat nog steeds haar gang. 's Ochtends vroeg, als we allemaal nog slapen, begint ze door het huis te scheuren. Her en der krijgt een muis of balletje een oplawaai. Mam en ik liggen dan met een grote grijns in bed te luisteren en te genieten. En als ik dan opsta wenst mevrouw haar ontbijt op de rand van de balustrade geserveerd te krijgen..... ook al is het zwaar bewolkt en regenachtig.