Vanmiddag kreeg ik telefoon van Leo, een vriend van mijn broer (de broer die in een revalidatiecentrum zit om weer te leren lopen). Leo heeft altijd schoongemaakt bij Hans, en had afgesproken vandaag een en ander in de woning te doen. Hij ontdekte dat er ingebroken is. Wat nu.....
Allereerst heb ik natuurlijk de politie gebeld, en gezegd dat ik er aan kwam. Snel de katten gevoerd, mam's lunch klaargemaakt, en toen op de fiets. Voor het eerst zo'n lang stuk fietsen, en dat viel niet mee. Bekaf aangekomen trof ik een ravage aan. Alles overhoop, uit kasten gehaald, het nieuwe plasma computerscherm was verdwenen, verder leken er dingen klaargezet maar niet meegenomen. Zouden ze gestoord zijn geweest? Raam aan de straatkant 2 cm open, jalouzieën half - scheef - open terwijl ze altijd dicht zijn. Blijkbaar valt het niemand op. Aan de achterkant stond de deur open....opnieuw niemand die het opvalt. Misschien is de inbraak al dagen geleden gebeurd.
Politie is geweest, technische dienst moet morgen komen voor sporenonderzoek, en verder mochten we gaan opruimen als we maar van de ramen afbleven. Leo was goud waard. Ik heb hem wel meegeholpen, want ik kon het niet over m'n hart verkrijgen om hem er alleen mee te laten zitten. Maar m'n conditie is nog slecht. De rest gaat afgehandeld worden door m'n jongste broer gelukkig. Hans was nogal lamgeslagen....tja, wat wil je ook als je daar ver weg zit. Rotsituatie.
Ik weet niet wat het met ons is....de ene rottigheid na de andere....

Nou ja, om met een vrolijker noot te eindigen:
Joris vindt de quilt ook mooi!

Sinds vrijdag ben ik aan het opknappen. En heeft Joris geen spuitpoep meer. Mam loopt een beetje achter, maar ja...haar leeftijd speelt ook een grote rol. Ik ben nu aan het trainen om overdag uit bed te blijven. Beetje wiebelig nog, maar het gaat vandaag al beter. Mam vraagt ook minder verzorging dus dat scheelt.

Vrijdagochtend deed ik de brievenbus open en vond een pakje. Afzender Mieke (fleurfox) van Ti en Oos. En toen wist ik al wat het was: een prachtige katten-quilt. Vorig jaar vertelde ze dat ze er eentje voor me ging maken. Ik vond dat heel bijzonder, want het moet enorm veel werk zijn. Dat ze net op dat moment ook nog eens grote problemen met haar gezondheid kreeg, en toch aan de quilt doorwerkte, maakt dit kunststukje voor mij nóg specialer. En hoe ze het voor elkaar gekregen heeft weet ik niet (want ze is hier nooit geweest) maar de kleuren zijn perfekt, en vormen een schitterend geheel met m'n bedje.
Lieve Mieke, je weet hoe blij ik hiermee ben. Dank je wel nogmaals.
(klik op de foto voor vergroting)

Nog steeds zo ziek ....
Tot gisteren kon ik me vrij goed houden voor mam. Maar toen leek het even op bij mij. Heb weer een borstontsteking, gelukkig niet zo erg als vorig jaar, en voornamelijk aan de andere kant. Gecheckt bij de huisarts of zoiets mogelijk is. Ja dus .... Heb nog geen zin in antibiotica, dus moet het nog even verder uitzieken. De kou zit nu voornamelijk in m'n hoofd, met van die vreselijke lodderige ontstoken ogen. Daardoor zie je de wereld nog waziger....

Toen ik gisterochtend naar de apotheek moest, en iets te eten halen bij AH daarnaast, ontdekte ik dat een ASO het ventiel uit m'n achterwiel had gedraaid. Niet meer te vinden. Moest dus lopen. Fietsenwinkel gesloten, dus geen vervoer. En dat is dan de befaamde druppel.... bij de apotheek vroegen ze heel lief of ik het een beetje kon bolwerken met m'n moeder, en ik begon prompt te janken....

Ik ben nu week 3 van deze griep ingegaan, en ben zelfs te beroerd om me te ergeren dat het zo lang duurt. Probeer soms even op het kattenprikbord te reageren, om m'n gedachten te verzetten. Maar verder heb ik m'n handen vol hier aan mezelf, mam en ook Joris die nog steeds spuitpoep heeft. Twee keer per etmaal heeft hij een vuile broek en dan zit er niks anders op dan hem buiten op het balkon schoon te wassen. Echt fijn! Oorzaak: de antibioticumkuur die hij kreeg vanwege een keelontsteking. Die rottige doxycicline heeft indertijd ook bij Ben voor darmproblemen gezorgd ... hoewel Liesbeth zegt dat je zoiets veel meer van de amoxy moet verwachten.
Wat mij betreft is AB een noodzakelijk kwaad. Wat een rotzooi is het toch. Mam heeft nu een schimmel in haar mond door de antibiotica ... ze kan maar met moeite eten, zo'n pijn doet het. Daarom ga ik met die borstontsteking ook echt nog niet naar de huisarts. Zit echt niet te wachten op een kuur...ik ziek het wel uit op een of andere manier.
Sorry voor het gezeur, maar ik ben 3 dagen geleden aan dit bericht begonnen, en er is intussen nog geen barst veranderd.

Gisterochtend was ik nog prima. Om 1 uur ging ik strontziek naar huis. Mam werd kiplekker wakker van haar middagslaapje, en toen ze naar bed ging 's avonds was ze hondsziek.... of het ook besmettelijk is wat we nu hebben!!!
Ik moest me ziek melden vanochtend. En zit nu in m'n maag met dat gesprek van morgen..... ben nooit ziek, en uitgerekend nu dus wel!

Opnieuw voor onze familie een klap: de lievelingsbroer van mijn schoonzusje is plotseling overleden. Nog maar 50, en hij viel zo neer en kon niet meer gereanimeerd worden. Waarschijnlijk bloedprop/hartaanval. Ik ben uit m'n werk gelopen om het mam te gaan vertellen. We kenden hem van vele verjaardagen. Mam dreigde even in paniek te raken, maar kon zich goed aan me vasthouden. Na een kwartier stuurde ze me weer terug naar m'n werk...ze is een taaie.

Met de katten gaat het prima, behalve met Joris. Nog steeds moeilijk eten. Verder geen rare dingen. Normaal luidruchtig gesnurk. Vrijdag toch maar een afspraak gemaakt voor morgenochtend 10 uur. Meteen maar nuchter voor het geval er een kies getrokken moet worden of foto gemaakt moet worden. En wat denk je ??? ... jawel, onmiddellijk begon Joris weer goed te eten. Hij kan me niet gehoord hebben want ik maakte de afspraak vanaf m'n werk. Die rotzakken kunnen mijn gedachten lezen....ik zweer het je.

Het is de hele week al druk met angstige mensen met gruis- en nierkatten. De katjes zijn voor de dierenarts, maar de mensen blijven lopen met vragen en angst waar geen tijd voor is. Ik ben erg blij dat ik dan toch een beetje gerust kan stellen, of onmiddellijk terug kan sturen naar de dierenarts i.p.v. veel te lang af te wachten...

Met mam gaat het langzaam beter. De verhuizing is afgerond, en het huis is leeg en schoon. Daar heeft ze nog erg last van: dat beeld in haar hoofd van een leeg huis. Ik heb aan het huis niets hoeven doen.....mijn broers en zus en aanhang zijn schatten!
Ikzelf ben tevreden, maar wel moe. Op m'n werk is het slopend: sommige collega's barsten van de stress en maken elkaar hartstikke gek. Ik probeer me af te sluiten, maar langzamerhand komen er gaatjes in m'n pantser....

Mijn amerikaanse achternichtje Kennedy (die naam schijnt in de USA erg in te zijn voor meisjes....ik begin achter te lopen...)