Vanochtend was de rit naar m'n werk wel heel bijzonder. Al weken had Fred verteld over de zwangerschap van z'n hondje. Moet je je even voorstellen: een 1.90 m. lange kerel met kaalgeschoren kop, die niet rondwandelt met een Rottweiler (die hij tot een jaar geleden inderdaad had) maar met een kruising Jack Russell/Teckel. Hondje is gepland zwanger geworden van haar vriendje, het hondje van de overburen. Vol spanning werd op de bevalling gewacht, want beide gezinnen willen een puppy houden. Bij de dierenarts was keurig een echo gemaakt: er zaten 4-5 puppies in dat kleine buikje. Bevallingskist werd vorig weekend al getimmerd en ingericht. Hondje werd extra gevoerd en verwend.

Vanochtend was het zover. Toen Fred mij ophaalde waren er al 2 geboren. Onderweg werden we per telefoon op de hoogte gebracht van de geboorte van nummer 3, en bij nummer 4 konden we op afstand "aanwezig zijn".... Fred was helemaal opgewonden en ook ontroerd, en dat vind ik nou zo leuk aan hem: hij is heel open en komt gewoon voor z'n gevoel uit. Helemaal opgelucht dat het eindelijk gebeurd was, en dat het goed gegaan was.
Ik vond het ontzettend leuk om mee te mogen maken, en kwam voor de zoveelste keer met een big smile op m'n werk.