Op m'n tandvlees

We zijn een week verder. Ik ben nu in het bezit van een schitterende nieuwe laptop. Alle hulde en dank aan mijn "systeembeheerder" D die ongelooflijk goed voor me gezorgd heeft. De oude laptop kon voor een groot bedrag gerepareerd worden, maar hij is het niet meer waard en ik had al besloten om een nieuwe te nemen. D weet precies wat ik doe en nodig heb, en heeft een prachtige nieuwe voor me gekocht, met een breed en "ultra-brite" scherm, en hier geinstalleerd. Bovendien was hij in staat om alles van de oude laptop over te zetten naar de nieuwe, een beetje met het zweet in de handen omdat de oude wel hééél erg traag was geworden. Hij is niet ingestort, en alles is gered. Voortaan toch af en toe een backup maken Marga! Er komen nog een draadloos toetsenbord en muis bij deze week, en dan kan ik op de bank zitten met alleen het toetsenbord en de muis, en de laptop kan netjes op z'n bijzet-tafeltje blijven staan. Meer ruimte voor schootkatjes ;-)
D ....ik ben je ongelooflijk dankbaar dat ik geen stap heb hoeven zetten met dit pijnlijke en moeie lijf om weer comfortabel te kunnen werken. Je hebt me verwend!

Vanochtend met Joris naar Liesbeth: de eerste dagen met de verlaagde dosis insuline leken goed te gaan. Hij at wat minder maar dat bleek een in de weg zittende haarbal te zijn. Vanaf vrijdag begon het tij (negatief) te keren volgens mij. Ik kan alleen maar observeren, en test hem zelf niet, maar tot nu toe blijk ik het aardig goed te zien. Hij zat nu weer op een glucose van 19. En dus gaan we weer meer insuline spuiten. Ik denk dat we bij Joris geen plotselinge grote stappen moeten nemen. Hele kleintjes werkten ook niet, maar er is een gulden middenweg.... Volgende week maandag weer terug.

Ik heb vrijdag afscheid van Fred genomen. Hij is voor 3 weken op vakantie gegaan. We zullen mekaar missen. Ik ga nu vervoerd worden door Remko, een vriend van Jan, die ik al eens eerder gehad heb. Aardige rustige betrouwbare vent. Maar geen Fred ....

Al weken heb ik grote moeite om op de been te blijven. Het lijkt wel alsof ik als een luchtballonnetje leeggelopen ben sinds het JBI mij meedeelde dat ik zo niet verder kon. Ik heb dat geaccepteerd, maar ben vervolgens wel gewoon doorgegaan met werken in afwachting van een gesprek tussen mijn werkgever, een arbeidsdeskundige van het JBI en mij. Ik heb dat gesprek over anderhalve week, en in mijn beleving moet ik het dus nog even volhouden. Ook omdat ik mijn collega's niet wil laten zitten in de drukte, en omdat ik mijn chauffeurs niet wil missen. Maar ergens zal iets moeten gebeuren. Ik heb zo'n pijn.... en ben zo moe. Als ik dat zo neerzet klinkt het zo zielig, maar eigenlijk zijn er geen woorden te vinden om het te beschrijven. Soms lijkt het alsof de pijn en vermoeidheid door m'n lijf gieren en er via het dak van m'n schedel uit willen knallen....
De groepsbehandeling pijnmanagement bij het JBI gaat pas in september starten. Het is de vraag hoe en hoe lang ik het volhou om zo door te gaan. Als ik nou wist dat het een tijdelijk probleem is, dan had ik allang thuisgezeten. Maar juist omdat dit blijvend is, leiden alle stappen die ik zet naar een definieve verandering. En daar ben ik bang voor.

Mam heeft moeite .... met het leven, en met mijn situatie. Valt ook niet mee denk ik om dat als moeder aan te moeten zien, en niks te kunnen doen.

Oh ja, Benneke is nog steeds suikervrij, en vanaf dit weekend weer op z'n gewone Prednisolon-schema.

DUIFJES !!!