Fietsen en Anastacia

Ik ben het spuugzat! Dit is geen leven meer. Als ik werk heb ik het een paar uur naar m'n zin, kan ik even kletsen in de auto met " m'n mannen " en vervolgens klap ik 's middags totaal in elkaar van vermoeidheid en pijn in m'n lijf. Ik probeer het slikken van pijnstillers zo lang mogelijk uit te stellen, of te beperken tot 1 keer per dag een soort cocktail van pillen die nog enigszins redelijk werkt.

En stiekumweg begin ik ook weer aan te komen. Ik beweeg veel te weinig: vroeger ging ik op de fiets naar m'n werk, en deed ik een paar keer per week boodschappen op de fiets. Nu zit ik op m'n krent in de auto, achter m'n bureau, en thuis om weer bij te komen. Dit gaat niet veel langer meer zo. Donderdag ga ik praten over hoe nu verder.

Ik probeer opnieuw (want het was een beetje weggezakt) om iedere dag even een beetje tijd voor mezelf te nemen, en iets prettigs te doen. Vandaag heb ik fietsen op de hometrainer gecombineerd met luisteren naar muziek van Anastacia, en dat gaat zo opeens een stuk prettiger.

Als ik toch 'ns een héél klein beetje ook van dat figuur zou kunnen krijgen ;-)

en misschien ook nog wat van haar vechtlust......
Na het fietsen voelde ik me trouwens wel wat prettiger.

Swingen en verdriet

Sinds vorige week word ik door Ed naar m'n werk gereden, want zowel Fred als Jan zijn op vakantie. Het was even wennen, en de eerste dag durfde ik niet met m'n natgeregende voeten in die glanzende Mercedes te stappen...er liggen namelijk spierwitte matten op de vloer van de auto ! Ed moest lachen. Hij heeft een reservemat in de achterbak; de auto is z'n trots en precies ingericht zoals hij het lekker en mooi vindt. Hij heeft ook een scherm waarop de actuele fileinformatie te zien is, of.....zoals vanochtend: een film van het optreden van Froger-Joling-Gordon in de Arena. Het beeld wordt uitgeschakeld zodra de auto gaat rijden helaas (en terecht), maar bij stoplichten weer even kijken en lekker meezingen. Toen we voor de deur stonden en ik eigenlijk moest uitstappen was er net een lekkere meezinger. Collega's zagen ons swingen in onze stoelen, en gingen verwonderd naar binnen...
TaxiAmsterdam.nl

Gisteren was een voor mij verdrietige dag. Ik had eindelijk op mijn werk het langverwachte gesprek met Personeelszaken, mijn chef, en Henny,de manager van CAGA (het centrum dat zich binnen het Jan van Breemen Instituut bezig houdt met arbeidsrevalidatie). Henny heeft het woord gedaan, ik hoefde eigenlijk niets te zeggen. Er blijkt nog steeds categorisch nee gezegd te worden tegen thuis werken..... en dat betekent voor mij dat ik niet meer zal kunnen blijven werken zoals nu. Ik moet nu samen met Henny de opties gaan bespreken, en dan gaat er een voorstel naar mijn werkgever. Waar ik op uitkom weet ik niet. Maar er zal nu snel moeten worden ingegrepen voordat ik volledig stukdraai. Het is onbegrijpelijk: mijn vervoer is perfekt, mijn werk is hartstikke leuk en op mijn lijf geschreven, ik krijg bijna dagelijks complimenten en blije reakties van collega's met wie ik nu een heel gezellig en warm contact heb....maar mijn lijf wil niet meer....

's Middag hoorde ik tijdens een introduktiegesprek op het JBI voor de Pijnmanagement dat de groepsbehandeling pas eind oktober gaat starten. Dat duurt dus nog heel lang.

Opgestaan is plaats vergaan

Tja, zit ik eindelijk lekker op de bank, met m'n mooie nieuwe spullen, en dan meldt zich eerst Coco die haar vaste plekje naast mij alvast inpikt. Vervolgens gaat Ben breeduit op m'n voetenbank liggen....ook nog geen probleem want m'n toetsenbord past nog wel op m'n schoot. Maar dan moet ik even iets gaan pakken, en dát had ik nou net niet moeten doen....want plotseling is er nergens meer plaats voor mij.

Staking is voorbij

De rotzakken zijn over de streep. De heren hebben het 24 uuur volgehouden, en toen ging Joris als eerste voor de bijl.... Zondagochtend vond ik een plas van hem. Rond 9 uur volgde Ben. Ik weet dat hij koppig kan zijn: hij heeft het wel eens 36 uur volgehouden toen ik persé een plas moest opvangen voor controle. Coco ging rustig haar gangetje, en plaste en poepte zoals het hoort...

Zondagmiddag kwam mijn "systeembeheerder" weer om een hoop klusjes aan mijn nieuwe laptop te doen. Het wordt steeds mooier en beter. Ik heb nu een schitterend draadloos toetsenbord en muis, zodat ik de laptop gewoon op het tafeltje kan laten staan en alleen het toetsenbord op schoot hoef te nemen. M'n digi camera heeft een veel grotere memory gekregen waardoor ik sneller foto's kan nemen, en ook heel makkelijk nu rechtstreeks in m'n laptop kan laden. En eindelijk doet m'n printer het ook...het wordt nog wat met ons.

Nu alleen nog mijn website: ik kan er momenteel niks meer mee omdat het programma dat ik gebruik nog op m'n oude desktop staat en er niet af te krijgen is. Er kan hopelijk nog een nieuwe poging ondernomen worden...en anders zal ik iets anders moeten verzinnen.

Vanochtend met Joris naar Liesbeth voor glucosecontrole. Dit keer was hij gezakt, maar nog niet voldoende. Ik ga dus weer een halfje insuline erbij spuiten, en over 2 weken weer controle....da's lang geleden dat ik een week mocht overslaan.

Staking ......

Vanochtend had ik er opeens genoeg van. Voor de zoveelste keer vond ik een plasje buiten de bak. Ik heb 3 bakken: 1 grote Gimpet , en 2 oude Ferplast bakken die Joris en Coco indertijd meekregen van hun vorige baasje. Twaalf jaar oud dus, maar nog in uitstekende conditie.
Mijn katten zijn superzindelijk, maar Joris en Coco hebben tegenwoordig nogal eens de gewoonte om met hun koppie naar buiten, en hun kont naar de achterkant gericht recht achteruit te plassen. Bij de Gimpet-bak geen probleem vanwege het antilek-systeem, maar vaak gaat het fout in de Ferplast-bakken: ze plassen precies door het gaatje waar de sluiting zit die boven- en onderbak aan elkaar verbindt. En dan ligt er achter de bak een klein plasje. Dit keer hadden ze het allebei gedaan, en de bak dreef bijna op de plas. Bovendien was het onder een kunststof mat gelopen, en toen ik nietsvermoedend daarop stapte verbreidde de plas zich nog meer. Dus kon ik op m'n nuchtere maag de halve kattenkamer gaan schoonmaken.
Meteen door naar de dierenwinkel en twee Gimpet bakken erbij gekocht. De oude bakken weggedaan naar zolder (veiligheidshalve nog maar niet weggegooid) en ik zit nu te wachten op de eerste plas in de nieuwe bak....want tot nu toe wordt er NIKS op gedaan...... Coco als enige heeft geplast ....op de oude Gimpet-bak. Protest dus.

Op verzoek van Maret:

de oude Ferplast, met lekgaatje aan de achterkant. Klepje uiteraard afwezig:

En de Gimpet (gegarandeerd lek-vrij), waar ik alleen de opening veel groter en lager van heb gemaakt omdat ik plasjes moet kunnen opvangen van Ben. Die plast altijd met de staart uit de bak hangend, en kont vlak bij de ingang.... Intussen hebben de rotzakken nog steeds niet geplast, al sinds vanochtend 6 uur niet meer.... gggrrr. Coco doet alles normaal, maar ja, dat is een gehoorzaam en braaf meisje ;-)

Rooie kop

Vanochtend liep alles in de soep. Ik heb een gestroomlijnd schema om katjes en mam goed verzorgd achter te laten, en zelf ook nog netjes in de kleren naar m'n werk te gaan. Dat schema is strak maar ik kan alles relaxed doen. Behalve wanneer er een kink in de kabel komt zoals vanochtend. Geen warm water. Ai ai !! Onmiddellijk in de war, improviseren, mam uitleggen, en om 8 uur ging m'n mobiel: Remko, de vervanger van Fred, stond al beneden klaar. Of-ie maar effe wou wachten .... ben namelijk nog bezig! Snel de cv-monteur gebeld, en geregeld met enige overreding om dezelfde middag nog te komen.

Als een haas naar beneden, en dan zie ik daar m'n taxi staan, een dikke Mercedes, met een keurige Remko in donker pak die het portier voor me openhoudt....ik wist niet waar ik moest kijken. Voelde me net mevrouw de minister .... wat zullen de buren wel niet denken...Fred blijft goddank altijd lekker zitten en steekt hooguit z'n hand op (of zit in z'n krant verstopt).

Maar goed, het was gezellig, ik heb hard gewerkt, en m'n warm water doet het nu ook weer.....

Ergens kwam ik een plaatje tegen van deze oude Skoda Limousine....(mensen die me kennen weten dat ik al 20 jaar Skoda rijd, dus dit vond ik een giller)

Op m'n tandvlees

We zijn een week verder. Ik ben nu in het bezit van een schitterende nieuwe laptop. Alle hulde en dank aan mijn "systeembeheerder" D die ongelooflijk goed voor me gezorgd heeft. De oude laptop kon voor een groot bedrag gerepareerd worden, maar hij is het niet meer waard en ik had al besloten om een nieuwe te nemen. D weet precies wat ik doe en nodig heb, en heeft een prachtige nieuwe voor me gekocht, met een breed en "ultra-brite" scherm, en hier geinstalleerd. Bovendien was hij in staat om alles van de oude laptop over te zetten naar de nieuwe, een beetje met het zweet in de handen omdat de oude wel hééél erg traag was geworden. Hij is niet ingestort, en alles is gered. Voortaan toch af en toe een backup maken Marga! Er komen nog een draadloos toetsenbord en muis bij deze week, en dan kan ik op de bank zitten met alleen het toetsenbord en de muis, en de laptop kan netjes op z'n bijzet-tafeltje blijven staan. Meer ruimte voor schootkatjes ;-)
D ....ik ben je ongelooflijk dankbaar dat ik geen stap heb hoeven zetten met dit pijnlijke en moeie lijf om weer comfortabel te kunnen werken. Je hebt me verwend!

Vanochtend met Joris naar Liesbeth: de eerste dagen met de verlaagde dosis insuline leken goed te gaan. Hij at wat minder maar dat bleek een in de weg zittende haarbal te zijn. Vanaf vrijdag begon het tij (negatief) te keren volgens mij. Ik kan alleen maar observeren, en test hem zelf niet, maar tot nu toe blijk ik het aardig goed te zien. Hij zat nu weer op een glucose van 19. En dus gaan we weer meer insuline spuiten. Ik denk dat we bij Joris geen plotselinge grote stappen moeten nemen. Hele kleintjes werkten ook niet, maar er is een gulden middenweg.... Volgende week maandag weer terug.

Ik heb vrijdag afscheid van Fred genomen. Hij is voor 3 weken op vakantie gegaan. We zullen mekaar missen. Ik ga nu vervoerd worden door Remko, een vriend van Jan, die ik al eens eerder gehad heb. Aardige rustige betrouwbare vent. Maar geen Fred ....

Al weken heb ik grote moeite om op de been te blijven. Het lijkt wel alsof ik als een luchtballonnetje leeggelopen ben sinds het JBI mij meedeelde dat ik zo niet verder kon. Ik heb dat geaccepteerd, maar ben vervolgens wel gewoon doorgegaan met werken in afwachting van een gesprek tussen mijn werkgever, een arbeidsdeskundige van het JBI en mij. Ik heb dat gesprek over anderhalve week, en in mijn beleving moet ik het dus nog even volhouden. Ook omdat ik mijn collega's niet wil laten zitten in de drukte, en omdat ik mijn chauffeurs niet wil missen. Maar ergens zal iets moeten gebeuren. Ik heb zo'n pijn.... en ben zo moe. Als ik dat zo neerzet klinkt het zo zielig, maar eigenlijk zijn er geen woorden te vinden om het te beschrijven. Soms lijkt het alsof de pijn en vermoeidheid door m'n lijf gieren en er via het dak van m'n schedel uit willen knallen....
De groepsbehandeling pijnmanagement bij het JBI gaat pas in september starten. Het is de vraag hoe en hoe lang ik het volhou om zo door te gaan. Als ik nou wist dat het een tijdelijk probleem is, dan had ik allang thuisgezeten. Maar juist omdat dit blijvend is, leiden alle stappen die ik zet naar een definieve verandering. En daar ben ik bang voor.

Mam heeft moeite .... met het leven, en met mijn situatie. Valt ook niet mee denk ik om dat als moeder aan te moeten zien, en niks te kunnen doen.

Oh ja, Benneke is nog steeds suikervrij, en vanaf dit weekend weer op z'n gewone Prednisolon-schema.

DUIFJES !!!

Goeie berichten

Vanochtend een hectisch ochtendje. Om 6 uur opstaan om de katten te voeren, en aansluitend Joris zijn insuline-spuit te geven. Ik heb ontdekt trouwens waarom hij zo tegenstribbelde: nu ik de gevulde spuit eerst even opwarm in mijn mond geeft hij alleen nog een piepje van protest, maar blijft rustig staan. Dus dat gaat al dagen weer goed. Ondertussen moest ik Ben in de gaten houden want ik moest een plas hebben. De smiecht weet precies hoe hij me kan foppen: als ik Joris spuit, of bv. zelf op het toilet zit... toch is het me weer gelukt. En de plas bleek schoon, zoals ik verwachtte/hoopte. In 24-48 uur slaagt hij er steeds in om van glucose ++++ naar schoon te gaan. Dit is nu de 4e keer dit jaar dat Ben "flirt" met diabetes.

Vervolgens deed ik zoals altijd de grote boodschappen met de auto, vlug vlug want om 9.45 uur moest ik weer met Joris naar Liesbeth. En deze slimmerd kent inmiddels de routine, en had zich verschanst onder mams bed van 2 x 2 meter. Daar moest dus de zwabber aan te pas komen: hij liet zich als een dweil onder het bed vandaan duwen. Ik snap het niet ....Liesbeth is toch altijd zo lief tegen hem.

Dit is Liesbeth (beetje oudere foto) zoals ze op de DAP-site staat. Vandaag bespraken we eerst Ben, en op een gegeven moment zei ze "Ben is als een heel fijn zwitsers uurwerk, en als hij een andere verzorging had gehad dan was het niet best met hem afgelopen" ... en dat raakte me. Normaal gesproken is ze echt niet soft, maar ze begrijpt hoe ik "luister" naar Ben, en voelt hem zelf ook heel goed aan. We vormen gewoon een geweldig team als het om Ben gaat. Zaterdag was hij bijvoorbeeld haast maniakaal aan het eten (met die hoge suiker ook logisch), en 's nacht haalde hij me steeds uit mijn bed. Hij moest eten hebben, en helaas kan ik niks laten staan, dus hij moet erom vragen. Gevolg was dat ik gebroken was, maar hij voelde zich tenminste uitstekend. Gistermiddag was het vreten opeens over, en voelde ik dat zijn glucose weer normaal zou zijn ... zoals vanochtend ook inderdaad het geval bleek. Liesbeth lacht me niet uit als ik dat zeg...

Joris liet zich weer niet graag prikken. Is vooral ook mijn schuld omdat ik hem niet goed vast hou. Hij duikt in elkaar zodat die ader nog dieper komt te liggen. Volgende keer moet Danielle hem maar eens vasthouden. Misschien accepteert hij dat nu wél (want eerst mocht alleen ik hem vasthouden) en lukt het zo sneller. De uitslag was verrassend voor mij: hij zat hartstikke laag. Eindelijk, na al die voorzichtig verhoogde doseringen die niks uithaalden, hebben we de doorbraak bereikt met die 7 eenheden. Ik schrok wel een beetje, maar Liesbeth reageerde laconiek. Ik ga nu zakken naar 3 eenheden, en als dat zo goed gaat (ik zie het altijd aan de hoeveelheid plas of het goed of fout zit) volgende week opnieuw controle. De laatste maanden hebben we een weekabonnement op de dierenarts.

Ik hoop deze week iets over m'n laptop te horen. Heb eigenlijk al besloten dat ik zowiezo een nieuwe wil hebben. Als de oude gerepareerd kan worden, dan wordt dat mijn 2e pc hier, en gaat deze slome desktop naar zolder. Niet te geloven zo traag als dat ding is.....