Brokkenpiloot Ben

Vandaag was m'n eerste vakantiedag. Ik verheugde me op een lange vrije middag in de zon, maar moest eerst vanochtend poetsen en boenen, en op de hometrainer. Daarna lekker gedoucht en haren in de krullers gezet (jawel ....ik probeer nog steeds er een beetje fatsoenlijk uit te zien), en was in de keuken bezig toen ik een hoop lawaai en geraas in de woonkamer hoorde, en toen een luide plons.... Ik wist onmiddellijk wat er gebeurd moest zijn: Ben lag te slapen bovenin zijn blauwe boom, 2 meter hoog, en was - waarschijnlijk in een heftige droom - uit z'n plateau gevallen, en met z'n kont in de drinkbak beland. Verdwaasd keek hij om zich heen. Ik controleerde z'n achterhand, maar alles leek OK. Dus ik kon eerst gaan dweilen.

Na de lunch ging ik de katten voeren, en zag toen dat Ben z'n poot bloedde. Met enige moeite en hulp van mam zag ik dat de nagel van z'n rechterteen over de lengte in tweeën gespleten was tot op het leven. Gelukkig is er vrij dichtbij een dierenarts die op zaterdagochtend open is. Ze stond al met één been buiten de deur, maar beloofde op me te wachten (ontzettend aardig omdat we daar geen klant zijn). Krullers uit m'n haar gerukt, Ben in z'n draagmand, en toen de auto halen. Gelukkig kwam ik onderweg m'n buurmeisje tegen die bereid was mee te gaan om de auto ergens te parkeren bij aankomst op de praktijk, zodat ik daar geen zorg over had. We werden door een heel ontvangstcomité opgewacht. Met 4 vrouwen hebben we hem in de houdgreep genomen (Ben houdt niet van mannen) en de dierenarts trok zonder verdoving de nagel eraf....Ben gaf geen kik. Daarna bleef hij rustig in de armen van de assistente die gewoon helemaal over hem heen was gaan liggen. Hij kreeg een prachtig verband om z'n poot, en op mijn verzoek een pijnstiller die volgens de dierenarts OK was voor hem ( vanwege zijn nieren en prednisolongebruik is dat altijd een probleem). Ik moet nog uitzoeken wat het nou precies is.

Al met al was ik slechts € 45,- kwijt.....niet te geloven. Ik denk dat de spoedkliniek 3x zo duur was geweest. Het verband was er trouwens binnen 1 minuut weer af. Je ziet dat hij er meteen een stuk rustiger uitziet.

Ik kan het nog

Het pand naast ons wordt gerenoveerd, al sinds februari of zo. Alles binnen tegen de vlakte behalve de buitenmuren. Klereherrie dus, maar liever nu alles in één klap opgeknapt dan dat we 10 jaar lang met klussende nieuwe buren komen te zitten. De bewoners aan weerskanten van het pand hebben behoorlijk last, maar iedereen lijkt iets te hebben van "laten we vooral niet teveel zeggen, anders wordt de ellende alleen maar erger".
Gisteren kon ik onmogelijk buiten op m'n balkon zitten. Er werd gewerkt met een enorme cirkelzaag, en natuurlijk moest daarom de radio nóg harder dan anders. Ik hield me in omwille van mijn medebewoners. Maar vanochtend werd het me opeens te gortig. Ik probeerde te slapen - toegegeven....het was 10 uur - maar de herrie maakte dat onmogelijk. Ik hoorde de buren nogal bedeesd aan de andere kant roepen "kan die radio wat zachter, wij wonen hier toch ook?"... en zag dat ze probeerden om over het hek te klimmen....wat natuurlijk niet lukte...de sukkels...want er bestaat toch ook nog zoiets als een voordeur? Ik schoot in de kleren, en ben even op bezoek gegaan. Ik geloof dat ze me 2 straten verder konden horen. Resultaat: radio ging uit, en de rest van de dag heerste een weldadige rust. Zelfs de cirkelzaag hield er ploteling mee op. Zouden ze in proteststaking zijn gegaan?

Voor Dicky, Ellen en Missy

Lieve Dicky, je zit nu in Den Haag. Met een bezoek aan Ellen in de -planning....ik had het vorige week ergens gelezen....lekker even katjes knuffen. Kun je meteen kennis maken met Missy, en haar even extra (want ze krijgt al heel veel) knuffels geven namens mij asjeblieft....

Het zou zo leuk zijn als ik er ook kon zijn, maar het zit er nog even niet in. Ik wens jullie héél veel plezier!

Ellen stuurde me laatst foto's van Missy als pleegmama .... ze is nu 2 jaar bij de Heilige Birmanen, maar oh wat heeft ze het naar haar zin... Ik ben zo blij.

Bang voor katten en zo

We kregen bezoek van een nichtje met haar man en twee kindjes. Het oudste zoontje Jens was bang voor katten zeiden ze, en was ze niet gewend. Joris kwam natuurlijk uitgebreid de visite begroeten dus Jens wou opgetild worden ..... zo'n grote harige rooie kat vond-ie toch écht teveel van het goeie. Maar een tijdje later werd hij nieuwsgierig, en wou samen met papa gaan kijken. Joris was toch wel erg vriendelijk, en die andere katten werden ook interessant. Later ging hij alleen op onderzoek uit, hier naar Ben die achterin in de blauwe boom lag. Jens verlegen en nog een beetje aarzelend, met z'n handje frummelend aan z'n blouse, op weg naar Ben. En dan de grote overwinning: met papa naast zich heeft hij Ben geaaid, en later Joris en Coco ook een paar keer....

(klik op de foto voor vergroting)

Afgelopen week ben ik gestart met minder werken. Achteraf bleek het de hoogste tijd: ik heb vaak zo'n pijn dat ik hondsberoerd ben. Pijnstillers helpen soms wel, soms nauwelijks. Ik merkte dat ik steeds verder verwijderd raakte van "mijn wereld"....ik liet mails langer wachten op antwoord, was veel minder aktief op het kattenprikbord, had eigenlijk niks meer te melden en zat opgesloten in mezelf. En dat maakte me verdrietig, en ook angstig. Alles glipte als los zand door m'n verstijfde vingers.... Ik wil dat het stopt, dat ik weer een stukje leven terugkrijg. En dat betekent minder werken, want er valt verder in mijn leven niks meer weg te snijden, er zit geen franje meer aan.

Ik werk nu aan mijn conditie: ieder dag fietsen op de hometrainer met Anastacia lekker hard. Tijdens de rustige intervals zing ik vaak mee, en mam vindt dat leuk....ze ligt in bed te luisteren en vindt dat ik mooi zing...hah! Ik snap niet hoe ze dat hoort in de slaapkamer 10 meter verderop, zonder gehoorapparaten in haar oren....

Gisteren werd mam 80 jaar. Ze heeft een fantastische verjaardag gehad zegt ze. Veel kaartjes en telefoontjes, zelfs een sms-je van Fred m'n chauffeur, en veel bloemen. Geen bezoek overdag, maar wel 's avonds hier gegeten met broer Rob en zijn vriendin. Uit eten gaat niet omdat ik Joris z'n insulinespuit moet geven, dus ik heb zelf gekookt: babi-ketjap met rijst en sperziebonen, lekkere soep vooraf, en chocolademousse met slagroom en bonbons als dessert. Zie mam uit haar dak gaan toen ze net zoveel bonbons kon pakken als ze maar wou.....

Wie niet sterk is ...

... moet slim zijn (en toch ook een beetje sterk hoor).
Ben eet met deze warmte niet, en dat resulteerde gisteren in een grande-total van 14 gram droge brokjes....voor een grote kater past dat nét in een holle kies. Ik had hem al extra a/d met de spuit gegeven, maar vandaag had hij ook dáár geen trek in. Met veel gegrom slikte hij het toch wel braaf door terwijl ik - in hetzelfde ritme als zijn nee-gegrom - tegen hem zei "ja-ja-ja"....

Vanavond dacht hij slim te zijn, en had zich verschansd in de tunnel van de witte boom. Daar krijg ik hem nooit uit, want hij klauwt zich vast met z'n nagels en hij is sterker dan ik. Dit was dus mijn oplossing (klik op de foto en hij vergroot):

Kennedy

Dit is zo'n heerlijke foto van mijn kleine amerikaanse nichtje Kennedy....die móet ik even laten zien.

Zieke katers?

Sinds gisteren is het hommeles hier. Joris at 's ochtends nog normaal, maar daarna ging het mis: met moeite kreeg ik een klein beetje voer naar binnen toen ik uit m'n werk kwam. Ik overlegde met Liesbeth of hij misschien iets minder insuline moest hebben, maar dat was geen goed idee. Uiteindelijk werd de beslissing voor mij genomen, want 's avonds at hij 3 hapjes en liep weg. Ik spoot 4 in plaats van 6 eenheden, en 10 minuten later kotste hij alles weer uit plus een haarbal. Ben had ook geen trek, zoals altijd wanneer het warm is. Vandaag meer van hetzelfde. Om 5 uur kon ik mijn bed uit omdat Joris alweer moest overgeven, en sindsdien ben ik druk bezig om af en toe kleine beetjes voer naar binnen te werken, versierd met allerlei snoepgoed zoals gemalen snoepjes of de a/d van Ben waar Joris gek op is. Als dit zo doorgaat zit ik maandag weer bij tante Liesbeth .... volgens mij rijdt m'n auto er vanzelf naar toe.

Die auto .... vanochtend ging ik naar een nieuwe carwash. Onlangs had m'n auto een dure polijst- en waxbeurt gehad, dus ik wil het nu bijhouden. Prachtige carwash, maar m'n puntgave voorruit had na de wasbeurt opeens een rare diagonaal-lopende witte streep. Het vaagste gedeelte kon ik wegpoetsen, maar zo'n 15 cm was absoluut niet weg te krijgen. Baas van de carwash erbij gehaald, de jongen die mijn wagen had voorbewerkt bevestigde dat er niks met die ruit aan de hand was, en dat het echt in de carwash moest zijn gebeurd... Lekker dan ... en onbegrijpelijk. Na mij waren zeker 10 wagens erdoor geweest, en niemand had geklaagd. Men heeft een paar middeltjes uitgeprobeerd zonder resultaat. Zelf heb ik thuis nog wasbenzine, terpentine, en een stripper geprobeerd... Maandag ga ik naar Carglass , en als dat niets oplost dan heeft deze Carwash-meneer een probleem....

Kogel door de kerk

Gisteren had ik een gesprek op het Jan van Breemen Instituut over de opties die er nog zijn nu mijn werkgever geweigerd heeft om mij gedeeltelijk thuis te laten werken. Henny heeft alles voor me op een rijtje gezet, en mijn gedachtengang van de afgelopen week werd bevestigd. Er rest mij niets anders dan mijn ziektepercentage uit te breiden (ziekmelden hoeft niet want ik loop nu al een jaar gedeeltelijk in de ziektewet) en gewoon dan maar die 2 dagen met de taxi naar Houten te blijven komen zolang mij dat nog toegestaan wordt. Ik kán gewoonweg niet meer...anders ga ik kapot.

Het advies van Henny loog er niet om en heeft hij in een email vastgelegd: per onmiddellijke ingang terug naar 2 dagen werken. Ik heb m'n voet dwarsgezet en stel het nog een week uit: op de afdeling waar ik werk is door vakanties een onmogelijk krappe bezetting volgende week, dus dan help ik nog mee (heeft Fred ook een mazzeltje want die kan mij dan nog 4 keer heen en weer rijden omdat Jan op vakantie is).
Ik heb e.e.a. vandaag meteen besproken met mijn chef, en die was gelukkig heel supportive en zal de boel verder regelen. Wat er vervolgens gaat gebeuren zal ik moeten afwachten. Er zijn allerlei scenario's mogelijk maar ik maak me geen illusies.

Ik dreig soms een depressieve bui te krijgen, en moet dat goed in de gaten houden. Ik weet dat ik in een gat ga vallen, dat de complete onzekerheid over mijn financien me behoorlijke stress geeft. Het is een rare gedachte: mijn hele leven heb ik gewerkt, bijna 40 jaar. Afgelopen 1 augustus was ik 30 jaar in dienst, blijkbaar ben ik de enige die het weet want er is niks over gezegd... maar ik heb het dus nog nét gehaald.

Doorgaan met ademhalen...en proberen door te gaan met mijn dagelijkse dingen. Dat heb ik trouwens van mijn katten geleerd: ook als ze bijvoorbeeld ziek zijn, toch zoveel mogelijk vaste routine aanhouden ... dat biedt veiligheid, en daardoor herstelt de boel zich het snelste.