Mam gevallen, katten en brandweer

Vanmiddag kwam ik thuis uit m'n werk, deed de deur open, en hoorde mam roepen "niet schrikken maar ik lig in de keuken"...
Bij het aanrecht op de grond, in een hoek, hoofd en schouder tegen de muur, benen in de knoop.... was alert en goed aanspreekbaar, maar wel angstig, beetje warrig en huilend. Logisch.

Ze is bij het begin van de keuken gevallen, heeft zich over de vloer naar het aanrecht gesleept, haar dure bril veilig gesteld door hem op het aanrecht te leggen, en toen zitten worstelen om overeind te komen. Wat natuurlijk onmogelijk is. Ze denkt dat ze een half uur zo gelegen heeft, maar weet niet meer hoe ze gevallen is.

Ik heb even gepraat en gekeken, en toen toch 112 gebeld.
Ambulance kwam, ze hebben mam onderzocht. Het leek mee te vallen, maar haar artrose-knie was heel erg dik. Geen risico genomen, ook omdat niet duidelijk was waarom ze gevallen is - ze is tenslotte CVA-patiente - en dus moest ze naar het ziekenhuis voor foto's van de knieën, en consult met een neuroloog.

Daarvoor was echter wel de brandweer nodig, want haar vervoeren over de trap deden ze niet. Binnen de kortste keren enorm gestommel op de trap, deur ging voorzichtig open, de eerste brandweerman vroeg: mevrouw, waar zijn de katten....vanwege het brandweer-waarschuwingsplaatje op de deur. Dat werkt dus uitstekend!
Er kwamen 10 kerels het huis in, mam op de brancard naar voren naar de slaapkamer, balkondeur open, en de brandweerwagen op straat bracht met een hoogwerker een plateau tot voor de deuropening. Hele stampei buiten, verkeer werd omgeleid over de trambaan, veel publiek.

Op de eerste hulp was het gelukkig heel stil, foto's wezen uit dat er niks gebroken was, neuroloog kon niks ontdekken, en toen werd eindelijk geprobeerd of ze überhaupt kon zitten en lopen. En jawel: gearmd met de neuroloog en mij kon ze zelf naar de wc. We zijn 'm daarna als een haas gesmeerd, met de taxi, mam op kousenvoeten, terug naar huis. Ze moest zelf 2 trappen opklimmen en dat is gelukt.

Het gaat momenteel vrij aardig. Morgen en overmorgen komen mijn broers "oppassen" zodat ik naar PM en naar m'n werk kan. De katten heben moeten afzien, want ze hebben 2 maaltijden moeten missen, maar Joris had op tijd z'n insuline, en Ben heeft al weer aardig gegeten.

Spitsroeden lopen

Sinds het bezoek aan de dierenarts ging het goed met Ben. Donderdag kreeg hij nog een pijnstiller, maar hij had geen aandrang meer, en dus gaf ik gisteren niks meer. Ik moest met mam naar de begrafenis van Dora, dus ze zouden alleen zijn. Alle katjes lagen lekker rustig. De kattenbakken had ik helemaal schoongemaakt, zodat ik goed zicht zou hebben op wat ze gedaan hadden. Toen ik thuiskwam was alles in orde. Ben gedroeg zich voorbeeldig, en hij at ook heel goed.

Vanochtend zei ik tegen mam dat Ben zo te zien weer OK was en dat had ik dus niet moeten doen, want even later ging hij talloze keren op de bak na eerst gelukkig een redelijke plas gedaan te hebben. Af en toe zat hij te piepen op zo'n manier dat ik merkte dat hij pijn had. Hij moest ook poepen, dus ik had eerst hoop dat dit de bron van de ellende was, maar nee...daarna ging hij nog een paar keer zitten persen. Uiteindelijk ben ik met hem in bed gaan liggen en kwam hij tot rust, zonder pijnstiller. Sindsdien is hij niet meer op de bak geweest, maar heeft toch een paar keer uitstekend gegeten. Da's dus een goed teken.

Wat te doen als het echt spaak loopt? Ik zit te twijfelen. Moet ik hem een blaasoperatie aandoen (de 2e in een paar jaar), wetende dat hij in feite elk moment onoverkomelijke problemen kan krijgen door een niersteentje? Als dat de ureter gaat verstoppen dan is dat het einde. Nierstenen vergruizen bij katten kan nog steeds niet. Zijn conditie is verder vrij goed. Dierenarts Joost had hem niet meer gezien sinds zijn crisis een paar jaar geleden en hij was verbaasd. Ben was toen 6.1 kilo en nu 8 kilo.....klein verschil dus.

Ik zal met Liesbeth overleggen als ze terugkomt van vakantie. Maar het blijft erg moeilijk dus. Wat zouden jullie doen? Stomme vraag misschien maar ik ben wel benieuwd.

Halsoverkop naar de dierenarts

Vandaag was m'n 2e dag dat ik moest tijdschrijven....ieder half uur registreren wat je doet, hoe moe je bent, hoeveel pijn je hebt....en ik bleek weer eens een krankzinnige dag te hebben.
Ik moest werken in Houten, heb intensief gepraat met Jan de taxichauffeur, daarna 's middags naar de manueel therapeut, vervolgens overleggen met mam's familie over de begrafenis van tante Dora en tijdens dat telefoongesprek ging het fout met Ben. Ik had gisteren en vanochtend al gemerkt dat hij plasproblemen had. En dat ontspoorde. Nu weet die familie meteen dat ik niet overdrijf als ik zeg dat ik katten met gezondheidsproblemen heb: hij hoorde Ben schreeuwen.

Ik heb Ben een pijnstiller gegeven, en ben vanavond nog met hem naar de praktijk gereden. Ik weet dat hij niet verstopt zit, en de pijnstiller werkte al wel goed, maar ik wou geen risico en dus voor alle zekerheid naar de DAP voor een antibioticumspuit. Liesbeth is met vakantie, dus ik moest een collega uitleggen wat er precies met Ben aan de hand is. Ik heb hem gezegd: "kijk niet meer naar die status, want daar kom je niet uit. Vergeet je studieboeken en luister gewoon maar naar mij".. Uiteindelijk kwam hij tot de dezelfde conclusie als ik, en heeft de spuit gezet. Meer kunnen we niet doen, behalve duimen dat Ben niet gaat verstoppen door een steentje.

En nu zit ik dan eindelijk even....
Mam ligt in bed. Ze raakt een beetje overprikkeld door alle nieuwe en emotionele dingen. En dus oververmoeid. Morgen weer een PM-dag ... met mij gaat het wel goed geloof ik, maar ja, ze zeggen dat ik heel erg goed ben in ontkennen :-)

Ben verstopt zich ....

tante Dora heeft rust

Vanochtend rond 10 uur is ze overleden. Lief mens ....
Mam heeft verdriet.

PM

Vandaag voor het eerst naar PijnManagement in het Jan van Breemen Instituut geweest. Ik moet zeggen dat het me goed bevallen is. Het is een groep van 8 oudere vrouwen (mannen schijnen nooit last te hebben van chronische pijn ;-) Drie begeleiders: een psychologe, ergotherapeute, fysiotherapeute.

Er wordt vooral relaxed gedaan, en graag positief, niet steeds allerlei huilverhalen, hoewel ook daar ruimte voor is. We hadden vooraf flink wat huiswerk moeten maken: vragenlijsten invullen (alweer) en een hoofdstuk uit een boek lezen. We hebben ieder de doelen geformuleerd die we willen bereiken met deze groepsbehandeling.Voor mij: makkelijker worden, meer plezier hebben, woedeaanvallen/stress leren hanteren, lichamelijke conditie verbeteren.

Een week geleden schoot ik helemaal in de stress bij de gedachte aan al dat huiswerk, en die 2 dagen per week op het JBI, zodat ik bijna wou gaan voorstellen om de behandeling maar uit te stellen (ivm mam's conditie, thuiswerken etc.) Gelukkig zag ik bijtijds het licht, en besloot gewoon te gaan en te zien wat er van komt, en vooral te proberen om het een beetje leuk te maken....en dat is dus gelukt.

Beetje teleurstelling ook: de hydrotherapie viel tegen.Een prachtig groot zwembad met 34 graden water. Binnen 5 minuten had ik het koud, en kreeg ik zware rug- en nekpijn. Ik kon me onmogelijk ontspannen, zelfs niet met een drijfplankje. Vroeger kon ik zo lekker zwemmen, met m'n kop onder water bij iedere slag, op en neer ..... Dat kan ik dus vergeten: zeker geen gewoon zwembad meer voor mij, en ik moet nog afwachten in de volgende sessies of zwemmen uberhaupt een goede optie is voor mij. Want zwemmen is niet per definitie altijd goed, werd me verteld.

Donderdag weer naar het JBI. Dit keer moeten we tijdschrijven, 2 dagen. Ieder half uur noteren wat je doet, hoeveel pijn je hebt, en hoe vermoeid je bent. Laat er nou 's nachts bij mij ook ingevuld worden .... 2.30 uur Ben voeren .... 4.15 uur Ben voeren....Ik weet nu al dat ik op enig moment opmerkingen hierover ga krijgen.

puinhoop

Het gaat hier weer lekker ....

Mam is al weken niet fit vanwege afbouw van medicatie waardoor ze behoorlijk uit het lood geslagen is. Er zijn er al wat rare dingen gebeurd, zoals een medicijnvergiftiging omdat ze per ongeluk alle meds van 2 dagen op 1 dag geslikt had. Ze was een beetje in de war .... Het kan nu niet meer gebeuren omdat ik nu de distributie van de meds naar me toegetrokken heb, maar dat betekent voor haar wel opgeven van een stuk zelfstandigheid. Tot overmaat van ramp is ze sinds vanavond zwaar verkouden, en voelt zich miserabel.

Tante Dora, de lieve oudtante die we regelmatig opzochten in het verpleeghuis, heeft geen zin meer om verder te leven, ligt in bed en weigert alle voedsel en meds. Af en toe drinkt ze een klein slokje, maar ze is moe en wil "naar de Heer". We hebben haar nu 2 keer opgezocht, heel emotioneel voor mijn moeder die erg aan haar gehecht is.

Morgen begin ik met PijnManagement in het Jan van Breemen Instituut. Ik heb m'n huiswerk gedaan, en kan maar één ding zeggen: ik ben een eersteklas kandidaat voor deze groepsbehandeling. Als ik het werkboek lees dan lijkt het over mij geschreven te zijn....

Gistermiddag scheen het zonnetje nog, en zagik opeens Joris en Ben in één stoel liggen. Komt niet vaak voor tegenwoordig. Ben gaat erg up en down, en Joris gaat gelukkig heel erg goed: lekker eten, geen gewichtsverlies.

Vrijdag de 12e ...

... en dat hebben we geweten. Vanochtend kwam Jan me ophalen, en zette me om 9.15 uur af bij m'n werk in Houten. Hij had z'n administratie meegenomen, en was van plan om de 3.5 uur dat hij op mij moet wachten te gebruiken om daaraan te werken Rond half 12 vroeg een collega aan mij wat m'n taxi nog steeds voor de deur deed.... Ik keek naar buiten en zag inderdaad Jan's taxi .... die net op de oplegger van een reparatiewagen gereden werd. Ik ging maar even vragen wat er aan de hand was: de pas vernieuwde versnellingsbak had het begeven, en Jan had al die tijd voor de deur gestaan, wachtend op de servicewagen. Hij had zijn administratie gelukkig klaar, en ging maar met de auto naar de garage.

Fred was inmiddels onderweg uit Amsterdam om mij weer naar huis te brengen. Onverwacht gezellig: ik had hem al weer anderhalve week niet gezien.
Hij: "Hé mop, ik dacht vanochtend nog : wanneer zien we mekaar weer".
Ik: "Joh, je snapt toch wel dat ik wat zand in die nieuwe versnellingsbak heb gegooid...het duurde mij te lang" flauwe grap...
Toen: "Mop, heb je m'n voorkant al gezien?"

Om een lang verhaal kort te maken: Fred had 's ochtends achter een vrachtwagen gereden. Bij een kruispunt moest gestopt worden, Fred erachter keurig wachtend, met een flinke ruimte ertussen. En opeens komt die vrachtwagen achteruit rijden.. Fred dacht nog met ogen zo groot als schoteltjes "dit gebeurt toch niet echt hè?" en gooide z'n wagen in de achteruit maar was al te laat. Zo'n 30-40 meter naar achteren geduwd en gereden besloot Fred om naar het midden van de weg te sturen zodat de vrachtwagen hem eindelijk in z'n spiegel kon zien. Goddank geen tegenligger die hem kon scheppen, want Fred kon niks zien. Ik zal jullie het onvervalste gesprek besparen dat zich ontwikkelde tussen een Oisterwijkse vrachtwagenchauffeur en een Mokumse taxichauffeur. Ik heb het bijna in m'n broek gedaan van het lachen.

Grote beurt

Gisteren zat ik al om 8.30 uur met Ben bij Liesbeth. Conclusie inderdaad zeer waarschijnlijk keelontsteking en/of luchtwegprobleem. Keelklieren zijn een beetje opgezet, er is een bijgeluidje in de longen te horen. Allemaal niet ernstig, maar toch... Hij heeft Convenia gehad en een tolfedine-injektie, en inderdaad: hij doet het weer! Gisteren al weer een stuk beter gegeten, en vandaag heel goed. Dus blijkbaar een schot in de roos.....dit keer was ik er snel bij. Vroeger is het me gebeurd dat ik een malaise toeschreef aan Ben's Hypercalcaemie, terwijl hij 3 weken later een zware keelontsteking bleek te hebben. Ik voelde me toen zo enorm schuldig! daar heb ik van geleerd dat hij natuurlijk ook wel eens iets ordinairs kan hebben dat gewoon behandeld moet worden.

Vanochtend opnieuw om 8.30 uur bij Liesbeth, maar nu met Joris en Coco. Het idee van Liesbeth dat Joris wel eens heel anders zou kunnen reageren op insuline dan de meeste katten klopt. We testten altijd netjes 4 uur na het insuline spuiten: hij zat het laatste halfjaar steeds te hoog.... zelfs op 2 x 6.5 eenheden. Nu werd hij getest 2 uur na de insuline en bleek hij op een bss van 9 te zitten..... Liesbeth had gelijk. Het gaat dus heel erg goed met Joris.
Zowel Joris als Coco zijn gevaccineerd, wormenpil geslikt, en nagels geknipt. Grote beurt is weer gedaan voor een jaar.

Ben eet niet

Daar was het wachten op. Ben is ruim 2 weken geleden met de Pred. gestopt en na 1 week kreeg hij een dipje. Niks bijzonders, heeft hij wel vaker, met of zonder Pred. Na 5 dagen - vraag me niet hoe het werkt - klimt hij daar altijd vanzelf weer uit. Maar dit keer gaat het anders. De opleving die twee dagen geleden inzette is weer ingezakt, en vandaag is het hommeles. Hij geeft wel aan dat hij barst van de honger, duikt met z'n snuit in het bakje met brokjes, en laat vervolgend de brokjes stukgebeten langs de zijkant weer uit z'n mond vallen. Ik denk niet dat er iets met z'n gebit of tandvlees mis is, maar eerder misschien een keelontsteking. Hij eet nl. nog wel natvoer via de spuit. Ik ben nu ongeveer 4 keer meer tijd kwijt met voeren, en dat hou ik absoluut niet vol.

Ik heb Liesbeth maar weer gemaild of ze ons morgen kan zien...en als het heel vroeg kan, dan kan Joris hopelijk ook mee want die moet een keer zo snel mogelijk na het insulinespuiten gecontroleerd worden. We hebben het idee dat zijn laagste punt niet 4 uur na het spuiten ligt, maar veel eerder. En dan zou hij dus teveel insuline krijgen want hij test steeds zo'n 14-16 .... beetje te hoog dus. En hij is een uur na het spuiten een beetje erg aktief, en vraagt dan om eten.

Joris is gek op m'n sloffen...zit een héérlijk luchtje aan volgens hem

Het confronteert me toch wel heel erg dat ik me soms bijna niet meer in staat voel om Ben de volledige zorg te geven die hij naar mijn gevoel nodig heeft. Ik weet niet wat dit moet worden. Raak er soms gestresst van en zit hele gesprekken met mezelf te voeren om te kalmeren. Vandaag was een klotedag: een rustige zondag zat er niet in. Vanmiddag naar tante Dora in het verpleeghuis, en dus had ik het vanochtend heel druk. Als dan ook Ben gaat staken is het bal....

Gelukkig heb ik vrijdag en zaterdagmiddag heerlijk in de zon kunnen liggen bakken....wat een luxe!

M'n kleine amerkaanse nichtje Kennedy .... om te stelen!

Yes!

Begin augustus was ik erg verdrietig omdat ik was stukgelopen met m'n arbeidsreintegratie.
Totaal onverwacht heb ik vandaag te horen gekregen dat ik - op verzoek van m'n chefs - toestemming krijg van de direktie om gedeeltelijk vanuit huis te gaan werken. Ik blijf 2x per week met de taxi naar Houten gaan, maar begin daarnaast straks heel voorzichtig met thuiswerken. Voorlopig zal ik niet veel kunnen omdat over 2 weken de Pijn-Management-behandeling gaat starten, en daar ben ik tot begin volgend jaar mee bezig. Het zal ook wel even duren voordat er hier thuis voorzieningen zijn geinstalleerd zodat ik bijvoorbeeld in het computersysteem kan werken.

Het is voor iedereen een experiment, en ik hoop dat het gaat lukken. Er zitten haken en ogen aan, maar hopelijk komen we daar uit. De verstandhouding met chefs en collega's is echt geweldig, en ik zou het doodzonde vinden als ik zou moeten verdwijnen. Even los van m'n eigen financiele situatie weet ik (en zie ik als ik in Houten ben) hoe mijn kennis en ervaring van pas komen, en ook heel erg gewaardeerd worden. Dat geeft 'n hartstikke goed gevoel. Dus ik ben heel blij vandaag. Taart en een ijsje vandaag om het te vieren .... mam is ook gelukkig!

Duimen jullie?