Benneke niet OK

was de conclusie van dierenarts Liesbeth. Hij had behoorlijk wat poep in z'n darm zitten (ik wist dat er de afgelopen week niet voldoende uitgekomen was), z'n keelklieren waren opgezet, uit z'n ogen kwam wat troebel vocht hoewel ze toch niet echt ontstoken zijn. Allemaal dingen die er voor kunnen zorgen dat hij zich niet lekker voelt, en dus niet wil eten. De afgelopen 3 weken heeft hij steeds gekwakkeld, maar blijkbaar breekt het niet door. Hij was ook weer afgevallen.

Hij heeft een klisma gekregen, en werd even in een bench geparkeerd terwijl wij een lekker kopje koffie dronken. Op een gegeven moment zag ik hem persen in de bekende houding, en begon ik iets te ruiken. Dat luchtte op hopelijk. Met een pijnstillende injektie en een ab-kuur voor 8 dagen gingen we weer terug naar huis.
Hij heeft zich heel snel hersteld, is behoorlijk hyper en aandacht-vragend, en heeft vandaag verder flink gegeten.

Door dit uitstapje naar de dierenarts kon ik pas laat starten met m'n werk. Vorige week ben ik weer begonnen met thuiswerken, hoewel ik nóg steeds geen toegang tot het computersysteem heb, en geen telefoon. Ik heb opnieuw gevraagd om uitsluitsel, want over 1 maand verwacht ik een oproep voor een WAO-keuring..... zo lang zit ik nu al in de ziektewet. Het kost behoorlijke "lenigheid van geest" om hier niet van in de stress te schieten, kan ik je vertellen.
Maar oh wat gaat dat thuiswerken lekker. Ik moet trouwens steeds vreselijk lachen om mam, die dan zegt "nee....ik stoor je niet, want je moet werken!" en dan loopt ze bijna op haar tenen langs me heen.

Kouwe kermis

Vanmiddag moest ik naar het Jan van Breemen Instituut, voor een zogenaamde "terugkom-dag" van de PijnManagement-groep. Vorig jaar ben ik 7 weken lang 2 keer per week daar geweest van 10 tot 2 uur. Lange en vermoeiende sessies, zittend op een rotstoel, stijf en verkrampt op het laatst, maar alla ... aan het eind was een uur beweging ingepland dus het was te doen.

Vandaag moest ik op een ander tijdstip komen: van kwart voor 2 tot 4 uur.... Ik ging echt heel positief, en vol enthousiasme. Straaloogje had geen zin meer om over pijn te praten, maar ik vond zelf dat de groepsbehandeling eigenlijk een passende afronding moest hebben. Het liep op een debacle uit.

Ik was al doodmoe door mijn bijna slapeloze nacht (Ben is in hongerstaking en niet in orde) en de "grote boodschappen" die ik vanochtend moest doen. Het was weer eens bloedheet in het JBI, de stoel was nog steeds dezelfde rotstoel, en op het laatst hád ik het niet meer. Op een gegeven moment voelde ik dat ik met open ogen zat te slapen .... Ik ben om 4 uur naar huis gevlucht, en moest daar meteen weer aan de bak. Katten verzorgen, eten voorbereiden enz enz.
Ik merkte opeens dat ik weer woede en drift voelde, stond te trillen als een espeblad, alles was me teveel en ik was helemaal óp. Gelukkig heb ik dat weten te stoppen, en heb ik het mam kunnen zeggen.

Dit doe ik dus NOOIT meer! Ik ben voor de zoveelste keer van een kouwe kermis thuisgekomen.....kan al jarenlang niet meer 's middags de deur uit, dat red ik niet. Ik moet 's middags rusten, en heb opnieuw ondervonden dat ik daar gewoonweg niet van moet afwijken.

Morgenochtend naar Liesbeth met Ben .....

Ander keertje

Voor de mensen die zich afvragen of mam's baksel lekker was ....ze is er niet aan toegekomen. Dus dat wordt een ander keertje ;-)

Mam gaat bakken ...

We gaan het beleven.... vanmiddag kwam ik onverwacht vroeg thuis uit Houten. Ze stond met een dweil in haar handen, en biechtte op dat ze het sanitair had gedaan. Een paar dagen geleden had ze al aangekondigd dat ze weer eens - net als vroeger - een grote pan bouillonsoep wou maken. En vanmiddag vroeg ze of ik een pak zelfrijzend bakmeel mee wil nemen als ik boodschappen ga doen, plus een paar appels. Ze gaat iets bakken (geen idee wat het gaat worden, maar ik laat me graag verrassen).

Na een turbulente jaarwisseling waarin mam en ik een behoorlijke confrontatie hadden die alles te maken had met haar langzaam groeiende, maar oh zo moeilijk te accepteren afhankelijkheid, heeft ze zo te zien besloten om de situatie te accepteren. Ze is positief, accepteert hulp, en is lief voor me. Dat was de laatste weken rond de jaarwisseling wel anders. Het had denk ik veel te maken met feestdagen en terugkijken, met lichamelijke ongemakken, en met het laatste restje antidepressivum-afbouw. Ze is nu "clean" en volgens mij komt ze langzamerhand als persoon nu beter uit de verf. Emoties dichter aan de oppervlakte, niet zo afgevlakt. Ik ben blij.....

Plonseplons

Maandag met straaloogje gezwommen. Het was heerlijk!
Ik had een goeie duikbril aangeschaft, plus een paar slippers, want ik heb geen enkele behoefte aan zwemmerseczeem. Het reumabad was lekker warm, ik schat dat het 15x15 meter is, en er waren zo'n 12 mensen aan het zwemmen en poedelen. Gelukkig was een stukje afgeschermd voor de banenzwemmers dus ik dook onder en begon te zwemmen. Tot m'n verbazing merkte ik dat ik de hele lengte makkelijk onder water kon blijven, heel langzaam en relaxed bewegend, met m'n hoofd naar beneden. Alleen op die manier kan ik namelijk m'n nek ontspannen. Na zo'n 20 minuten verdween de pijn. Wat een ervaring. M'n rug daarentegen blijft hopeloos. Hoe ik dat moet aanpakken weet ik nog niet, maar goed ...ik ben nog maar net begonnen.

De avond en dag erna liep ik wel kreupel ... ik moet dus beter m'n grenzen bewaken. Dat gold trouwens ook voor m'n zwem-maatje ... het is wel erg gezellig om dit met z'n tweetjes te doen hoor.

Ben doet het goed

.... hoop ik. Hij lijkt in ieder geval niet verslechterd.
Omdat hij na het stoppen met de Prednisolon toch afgevallen was vond Liesbeth dat we een albumine-check moesten doen, de zg. ERD-test. De rotzak had in de gaten dat ik een plas nodig had, en liet me een hele dag wachten. 's Avonds kon ik eindelijk een plas wegbrengen. Er was geen bloed te zien, geen glucose, en zoals bij Ben gebruikelijk een heel hoog soortelijk gewicht, waaraan je kunt zien dat de nieren in ieder geval nog steeds goed concentreren. Ook de ERD-test was negatief, dus geen nierschade....hoe bestaat het. Nog een lading voer ingeslagen, plus een paar dozen Reaktiv, en de kast is weer gevuld. Mensen in de wachtkamer dachten vast dat ik voor een asiel aan het inslaan was....
Ben blijft wel die rottige dips houden waarbij hij opeens niet of nauwelijks eet. Maar nu is er dus de Reaktiv Tonicum die uitkomst biedt. Ben likt de Reaktiv zelfs zo van een schoteltje, iets dat hij sinds het begin van zijn ziekte in 2002 nooit meer gedaan heeft: hij weigert natvoer e.d. te eten, behalve wanneer ik het in de spuit doe. Ik stop de Reaktiv meestal in de a/d. Toen ik het een keer wanhopig uitgoot over een bodempje k/d brokken ging hij tot m'n verbazing meteen eten.....alles op. En dat na 10 uren niks eten.... Ik zal dat niet herhalen, want ik voel de bui al hangen ....dan weigert meneer om z'n k/d brokken au naturel te eten, en moet hij er altijd een sausje van Reaktiv overheen hebben. Dat wordt me toch te gortig.