'Stop apologizing!'


Mark de Boer

Geschreven voor de reiswebsite Reis om de Wereld.

2000.

'Stop apologizing! Take my baby out of the car now!' Patrice schreeuwt woedend allerlei verwensingen naar Aubrey, die samen met William al uit het wrak is geklommen. malawi
We ontmoetten Aubrey op de markt van Kasungu. Een vrolijk ogende Malawiaan. Net als zijn landgenoten palmde hij ons in door eerst contact te leggen met Coen, onze vijftien maanden oude zoon. Coen geniet van de gekleurde bedrijvigheid van de markt en van de aandacht die hij en ik ontvangen. Een roodharig mannetje in een rugzak met zonnescherm op de rug van zijn vader, aanspraak geen probleem. 

Aubrey was de juiste man op het juiste moment. We waren op zoek naar een taxi die ons naar het nationaal park, ongeveer 40 kilometer ten westen van de stad, kon brengen. Aubrey leek hooguit een jaar of twintig, een slappe zwarte vilten hoed, vaalblauw shirt, een oude, lichtbruine katoenen broek met daaronder afgetrapte teenslippers.
Aan de rand van de markt was de taxistandplaats, vijf taxi's met daar rond omheen een man of 25. Aubrey bracht ons bij zijn vriend William, ongeveer even oud en mogelijk jonger dan zijn auto, een Toyota van onbekende ouderdom. Al gauw ontstond er een verhitte discussie, diverse omstanders meenden dat je met die auto het park niet in mocht. Toen we door een andere chauffeur mee werden getrokken naar zijn niet veel betere auto werd de sfeer grimmiger. Geen van de auto's boezemde veel vertrouwen in dus stapten we bij William en Aubrey in.

De weg over de dirtroads was goed begaanbaar, beter dan de geasfalteerde weg vol potholes van Lilongwe naar Kasungu. De antieke Toyota kon niet veel harder dan 40 kilometer per uur, met zijn drieën en bagage klem achterin hadden we ruimschoots de tijd om de verdroogde omgeving in ons op te nemen.
Alleen de cassetterecorder wilde het bandje maar niet inslikken. Wat Aubrey ook probeerde, welke aanwijzing William ook gaf, de tape paste niet. Toen besloot William zich er actief mee te bemoeien. Maar autorijden en ruzie zoeken met een cassetterecorder gaat niet altijd even goed. Bij de derde poging stuurde hij onbedoeld naar rechts. Malawi
Vlak voor de berm stuurde hij terug maar raakte van schrik de macht over het stuur kwijt. Voor ons verschoof het panorama van links naar rechts en weer terug. William draaide zinloos aan het stuur en enkele trage seconden later sloegen we twee keer over de kop. Mijn volgende herinnering is dat we ondersteboven in de auto hangen. Aubrey en William staan al naast de restanten van de Toyota en Patrice, die ik nog nooit eerder had horen vloeken, maakt de jongens in niet te miste verstaande bewoordingen duidelijk dat zij Coen, die verwonderd om zich heen kijkt, uit de auto moeten halen. 

Vier dagen later lopen we weer door Kasungu, de blauwe plekken zijn weg en de spieren voelen eindelijk weer een beetje soepel aan. We zijn nog geen vijf minuten op de markt en Aubrey komt op ons af gelopen, vol nederige excuses.
'Hoe gaat het met Coen', vraagt hij. Direct gevolgd met een tweede vraag: 'need a taxi?'





Mark de Boer
Malawi 1998

 

home