Osteopathie is een geneeswijze, die op het einde van de vorige eeuw door Dr. A.T.STILL in de U.S.A. ontdekt werd. De principes van de osteopathie zijn gebaseerd op de logica van de toegepaste kennis van anatomie, fysiologie en pathologie. Het lichaam beschikt over zelf-regulerende mechanismen. Als het lichaam zijn fysieke balans verliest moet de functie worden gecompenseerd. De osteopaat probeert de fysieke balans te herstellen zodat het lichaam weer normaal kan werken. Is de balans eenmaal herwonnen dan moet ook de functie herstellen, tenzij de schade onherstelbaar is.

De osteopatische aanpak van een probleem is dus holistisch en causaal.

In de praktijk betekent dit dat een probleem niet alleen in zijn lokaal kader bezien wordt, maar dat iedere struktuur op afstand elders een probleem kan veroorzaken. De link tussen beiden kan muskulair, tendineus, fasciaal, neurologisch, visceraal, arterieel, enz.... zijn. Er wordt dus geredeneerd in oorzaak-gevolgketens.

Deze twee principes, holistisch en causaal, voeren ons zeer vaak naar de wervelzuil, wegens zijn centrale rol als as van het lichaam, maar ook als huisvesting van het zenuwstelsel, zowel het perifeer als het autonoom zenuwstelsel.

De rol van de osteopaat is de fysieke schade te ontdekken en te proberen deze met manuele technieken op te heffen. Osteopathie maakt gebruik van druk met de handen en manipulatie van de gewrichten.