Abe de Vries debutearre yn 2002 mei de bondel De weromkommer yn it ûnlan. Yn 2005 krige hy de Gysbert-Japicxpriis foar syn bondel In waarm wek altyd. Yn 2006 ferskynde in twatalige blomlêzing Nederlâns-Frysk út syn wurk, ûnder de titel Warme boxkachels & weke irenes / Gleone bokskachels & weake irenes. (BnM uitgevers)
Yn Under fearne goaden giet Abe de Vries nei de râne. Oft it no de râne fan in parkeardek
is yn Zaandam, dy fan Fryske en Noardwest-Europeeske kusten, de fierten fan
Swarte See of Kabul yn Afghanistan: dizze poëzij is dy fan in ‘borderliner’,
sa’t ien fan ’e fersen it seit.
Ut it perspektyf fan
in balling wei, tekenet de dichter de ûndergong fan syn marginalisearre taal,
mar fynt tagelyk yn dy taal it befrijende sjongen fan de leafde. It is dy yn it
each rinnende draai, yn it hert fan ’e bondel, dy’t Under fearne goaden makket ta in wurk dat de elegy foarby is: dizze
poëzij sjocht in persoanlike problematyk fan tiid, taal en plak rjocht yn it
gesicht, mar is perfoarst net dy fan in pessimist..
Mear noch as syn
bekroande twadde bondel In waarm wek
altyd is Under fearne goaden
sawol nei de foarm as wat ynhâld oanbelanget in sterke ienheid. De fierhinne
klassike toan en ‘kleur’ fan it wurk (mei op guon plakken ferwizings nei poëzij
fan de Russyske dichter Joseph Brodsky) tsjutte op in beswarrend besykjen ta
poëtyske restauraasje en renêssânse tagelyk.
Dêrby wurdt de
biografy fan ’e dichter tekene yn lânskippen en op plakken dy’t, lykas yn syn
eardere wurk, de motors binne fan syn gedichten. De frijheid en de poëtyske
earmslach fan syn taal wurde him ynflústere troch de ‘fearne goaden’ út de
titel. Mei har kin de dichter it ‘amper pratende hâlde’, skriuwt er. Yn
werklikheid hat
72 siden, € 15,00
Foarmjouwing: