De oerpolder

Hylke Speerstra socht om in ferlerne mienskip en fûn dy yn it Heidenskip fan de njoggentjinde ieu. Fan 2002 ôf hie er (fraach)petearen mei mear as twahûndert Heidenskipsters, âld-Heidenskipsters en oare belutsenen út de omlizzende doarpen en fiere omkriten. Hy djippe fergetten oantekeningen op, lies âlde deiboeken en notysjes, sneupte yn argiven fan ynstânsjes en famyljes, knope raffelige einen oan elkoar en folde de feiten oan mei fiksje.

‘Wêr komt de driuw wei om sa yn it ferline om te dollen?’ skriuwt Speerstra yn syn neiwurd. ‘Wat hat it te betsjutten om âlde skerven op te graven dêr’t it gehiel dochs net mear fan ynelkoar te lymjen is? Wêrom sil men besykje de deaden harren stim werom te jaan? It is in foarm om in werklikheid stâl te jaan dy’t it tichtst by de werklikheid leit. Tagelyk is it in syktocht nei it boerebern dat ik sels wie en bliuw. It is it nuveraardige langstme nei it plak dêr’t myn foarfaren opgroeiden, besochten te oerlibjen en in bestean hopen te finen; it is de hing nei in libbenssfear dy’t ik leave, soms freze, dy’t my bytiden beneare, dy’t ik úteinlik ferlitte soe. Omdat de taaie grûn blykber te folle frege en te min weromjoech. En omdat in oare wrâld en takomst my lutsen.’