dooi

sneeuw op mijn ziel, dat in de nacht
gerijpte laagje, mooi maar kil

welkom dooi, al vrees ik
het slagveld vol modder
en verdronken muizen
dat je voor me achterlaat

straks, tussen verse grassprieten
dans ik twijfel weg en zaai
wortels en warme moleculen
in een bed van bemeste aarde

buiten mijn vrieskist
woont het leven