Inleiding tot de Nieuwe Openbaringen.

meditatief ontvangen door Jakob Lorber (1800-1864)

Vanuit een Christelijk perspectief.                               

Liefdevolle vader.

           Wat zou je er van zeggen, wanneer een vader zijn kind, die juist heeft leren lezen, een stapel boeken zou geven en hem zou zeggen: "Alsjeblieft, hierin staan de belangrijke normen en waarden, waaraan je je dient te houden om te slagen in dit leven." Vervolgens laat hij het kind aan zijn lot over. Hij komt zo af en toe nog eens langs om naar de vorderingen te kijken. Maar omdat deze tegen vallen, spreekt hij het kind vermanend toe en zal het zelfs op den duur straffen in de hoop, dat het kind zich zal beteren. Wel, we zullen het er allemaal wel over eens zijn, dat dàt niet de juiste weg is. Het opvoeden van een kind gaat nu eenmaal anders. Het is een heel verantwoordelijk en langdurig proces van continue begeleiding en belering. Steeds weer inspelen op voortdurend veranderende situaties. Men spreekt nu eenmaal anders tegen een kind, dan tegen een volwassene, anders tegen een leerling van de basisschool, dan tegen een student van een universiteit. Opvoeden is meer dan het geven of laten geven van lessen. Het komt er juist op aan, dat je met veel liefde, begrip en geduld omgaat met je kinderen, die met vallen en opstaan het leven moeten leren leven. Zo logisch als het voorgaande klinkt, zo vreemd is het te constateren, dat bij christelijke gemeenschappen in het algemeen de opvatting heerst, dat God ons een kleine tweeduizend jaar geleden, toen de mens nog geestelijk onvolwassen was, de Bijbel heeft gegeven en daarmee voor hem eens en voor altijd heeft vastgelegd hoe zij dient te leven om de zaligheid te beërven. Alle latere mededelingen of andere bemoeienissen, die de mens via de geestelijke weg van God zou hebben ontvangen, zouden van twijfelachtige herkomst zijn, of op zijn minst overbodig. Het grote aantal verschillende christelijke kerkgenootschappen die er zijn, bewijst overduidelijk dat de bijbel verre van eenvoudig te begrijpen is. Hoe zou het ook anders kunnen? Het is toch immers de leerstof tot het verkrijgen van de zaligheid, Gods kindschap, dus stof voor de Hogeschool van het Leven?!
   Wanneer men nu veronderstelt, dat God vanaf een bepaald moment niet meer tot zijn kinderen spreekt, maar hen over laat aan de dwalingen van hun gebrekkig denken, maakt men God tot de ontaarde Vader, zoals hierboven werd beschreven! Je zult het met mij eens zijn, dat dàt niet overeenkomt met het beeld van de liefdevolle Vader, zoals Hij vanuit de bijbel tot ons komt.

***

Bijbel erosie.

    Er zijn meer redenen te bedenken, waarom God niet zal volstaan met het eenmalig uitreiken van de Heilige Schrift. Niets kan namelijk onveranderd en zuiver blijven, wat aan de vrije wil en het doen en laten van de mens wordt overgelaten. Wanneer we naar de priesters van het Oude Testament kijken, dan zien wij dat een groot deel ervan op het laatst hebzuchtig, heerszuchtig, ja zelfs misdadig waren en zich niet schaamden de profeten van God, en tenslotte zelfs Jezus zelf, om te brengen! "Jeruzalem, Jeruzalem, dat de profeten doodt en stenigt, wie tot u gezonden zijn.."(Matt.23:37) Zouden uitgerekend zij de Schrift ontzien hebben en deze steeds eerlijk hebben weergegeven??! Dit gold natuurlijk niet alleen voor de oud-testamentische tijd. Ook in de nieuw-testamentische tijd zette deze natuurlijke erosie van de Heilige Schrift zich voort. Schriftgeleerden, door de tijden heen de theologen, zijn van God uit ook vrije mensen, die van Hem de speelruimte krijgen om naast de goede, ook verkeerde dingen te doen. Door hun arbeid dragen zij bij aan de verandering van de bijbel. Helaas zijn de theologen, priesters en dominees maar ook de kerkmensen zich niet bewust, dat een dergelijke natuurlijke ontwikkeling plaatsvindt. Neem b.v. Lucas 17:20/21, waar staat: "En op verzoek van een Farizeër, wanneer het Koninkrijk Gods komen zou, antwoordde Hij hun en zeide: Het Koninkrijk Gods komt niet zó, dat het te berekenen is; ook zal men niet zeggen: zie, hier is het of daar! Want zie het Koninkrijk Gods is bij u." In de statenvertaling staat als laatste zin: "Het Koninkrijk Gods is binnen ulieden." Toch een groot verschil! Het Koninkrijk is bij of buiten ons, of binnen in ons! Zo zijn er talloze verschillen te vinden. Een kerkelijke commissie van experts kwam tot de verontrustende ontdekking, dat er zeker 50000 vertaal- en interpretatiefouten in de bijbel voorkomen, waarvan volgens de katholieke theoloog Henri Daniël Rops 250 essentieel zijn. Hierbij vraag ik me dan af, wat hun referentie zou zijn geweest. Door de eeuwen heen zijn er veel stukken veranderd, verloren gegaan of verborgen gehouden! Het is dan ook niet verwonderlijk dat er vandaag aan de dag theologen zijn, die twijfelen aan de goddelijke inspiratie van de evangelisten.

***

De bijbel als basis.

Maar daarmee wordt de bijbel onrecht aangedaan! Zij is en blijft de basis van de Christelijke openbaringen en is zuiver voor diegene die het verstaat haar te lezen. Hierbij moet men zich goed realiseren, dat de bijbel een geestelijk boek is. Ieder gedeelte ervan heeft naast zijn uiterlijke, letterlijke betekenis ook een innerlijke betekenis, de geestelijke. God heeft de eigenlijke betekenis van Zijn Woord als de kiem van een zaadje in haar binnenste gelegd. De mens kon alleen aan de buitenste schaal van de vrucht knagen. Zo bleef de kern, als goddelijke Waarheid, onberoerd en voor ontheiliging bewaard. Hoe noodzakelijk deze voorzorg was, getuigt de steeds maar voortgaande verzwakking en misvorming van de Schrift door de honderden geloofsstromingen die zich allemaal op de bijbel beroepen. Dit bewijst overigens maar al te duidelijk, dat zelfs het scherpste menselijke verstand niet geschikt is om tot het binnenste van de Schrift door te dringen. Dit kan kennelijk alleen door mensen begrepen worden, wiens geest door Gods Heilige Geest verlicht wordt, dus door die mensen in wiens harten God woont. Wonen kan God echter alleen in het hart van een mens die van Hem houdt!!... Met behulp van de Heilige Geest doorboort de mens dan de buitenste schaal van de letterlijke tekst en dringt door tot de binnenste geestelijke waarheid. Het is op die manier, dat God er daadwerkelijk voor gezorgd heeft, dat Zijn Woord zuiver werd gehouden. Wel een hele andere manier, dan men zich dat gewoonlijk voorstelt!

      Wanneer je de goddelijke liefdesvonk, welke Gods uit pure genade in beginsel in onze ziel heeft gelegd, wilt laten ontkiemen en groeien, om zo vervuld te raken van Gods Heilige Geest, dan lijkt het onvoldoende alleen maar theologie te studeren. Dat moge blijken uit de volgende tekst: "Niet degenen die: Here, Here roepen, maar zij die doen de wil Mijns Vaders zullen Het Koninkrijk Gods beërven" zegt de Heer in Matt.7:21,23. "Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven, niemand komt tot de Vader dan door Mij" (Joh.14:6). Het is dus onvoldoende de Heer te kennen of te erkennen. Je moet de weg gaan, die Hij je voorging, daadwerkelijk Zijn volgeling zijn! Hem dus in de geest volgen. Vrijwillig, omdat je innerlijk ervaart dat het leven vanuit Zijn twee liefdesgeboden de enige juiste weg is! En dat is jouw eigen verantwoordelijkheid! Niet die van de kerk, dominee, priester, paus of wat je nog maar meer kunt verzinnen. Dat volgen gebeurt overigens niet van de ene dag op de andere, maar is een langdurig leerproces. Dat begint met vallen en opstaan. Maar wij mogen weten, dat onze liefdevolle Vader ons steeds weer overeind helpt! Keer op keer! Deze weg vinden en willen gaan is volghens mij het doel van ons verblijf op aarde, de hoge school van het leven. Hierbij worden wij voortdurend door onze Vader beleerd en opgevoed tot Zijn kinderen. Dit vraagt van ons een kinderlijke openheid en een groot verlangen naar Zijn Waarheid en een deemoedige instelling. Want voor zodanige, dus voor hen die zo ontvankelijk zijn als kinderen, is Het Koninkrijk van God (Luc.18:16,17), omdat alleen een deemoedig en open hart bereid is zijn eigen opvattingen bij te stellen en nieuwe beleringen of openbaringen van God te herkennen en aan te nemen, die meestal in een versluierde vorm door gering(!) lijkende mensen tot ons komt. Alleen die ontvankelijke houding geeft de mens de mogelijkheid Gods woord op te vangen. Dit gebeuren nu wordt in de bijbel openbaring of profetie genoemd!

***

Kerk en profetie.

       In kerkelijke kringen ziet men profeten vaak als mensen vanuit een ver verleden, tot wie God rechtstreeks kon spreken. Zij kregen dan vaak de opdracht Zijn woord door te geven aan mensen die zelf dit kontakt kennelijk niet bezaten. Vaak worden profeten gezien als toekomst voorspellers met veelal een onplezierige boodschap. Na enig onderzoek blijkt Profetie een wijd verbreid verschijnsel te zijn, welke je in elke godsdienst wel tegen komt. Ook in de Bijbel staan vele openbaringen opgetekend, welke ontstaan en vastgelegd zijn dank zij dit 'innerlijke' Woord. Het lijkt er echter op dat gedurende de ontwikkeling van de christelijke kerken door de eeuwen heen dit verschijnsel langzamerhand is opgehouden te bestaan. Je vraagt je af, hoe de constitutionele kerk op de gedachte kon komen, dat na de dood van de apostelen er geen profeten meer zouden zijn geweest? Wel ook dat lijkt eveneens een langzaam proces te zijn geweest, waarop ik nu wat nader wil ingaan. Hoewel uit de brieven van Paulus, maar ook uit de getuigenis van de Twaalf Apostelleer (2e eeuw n.Chr.), "De profeten zijn uw hogepriesters" (Didache 13:3), duidelijk is op te maken, dat het geestelijk ambt in de vroege Christendom uitsluitend uitgeoefend werd door apostelen en profeten, werd deze taak langzamerhand overgenomen door de priester (presbyter) of de bisschop, wiens taak aanvankelijk slechts van organisatorische aard was. Dit had twee redenen. Enerzijds nam door het groeien van de gemeenten de organisatorische taak toe, anderzijds was en is het niet mogelijk de dienst van een profeet aan de gemeente strikt te organiseren, omdat deze door zijn roeping alleen aan God gebonden is. Toen de kerk staatskerk werd en de charismatische gaven steeds zeldzamer werden, nam de overgeorganiseerde priester hiërarchie uiteindelijk als vanzelfsprekend binnen het christendom de voornaamste positie in. Leer en verkondiging kwamen hierdoor bijna uitsluitend in handen van hen, die het Woord van God niet meer, zoals de apostelen en de profeten, rechtstreeks van Hem ontvingen, maar van hen die dit door theologische studie 'verkregen', wat zoals we reeds eerder zagen, geen garantie is om tot de Goddelijke Waarheid door te dringen. Hierdoor nam de invloed van het menselijk verstand toe, waarmee een aantal geloofszaken in de vorm van dogma's werden geformuleerd en een geloofsbelijdenis werd opgesteld. Men werd pas als lid van de kerk toegelaten en als gelovige geaccepteerd(!), als men zich deze zaken eigen had gemaakt en ze in het openbaar had beleden. Bovendien werd het volk verboden , soms zelfs op straffe van de dood, om zelf in de bijbel te lezen(RK-kerk)! De kerk distantieerde zich nu bij voorbaat van de profeten, die zich vaak keerden tegen deze misstanden. Zij vormden een gevaar voor het kerkelijk gezag, dat zichzelf zag als leider van Gods Rijk en vervolgde hen als ketters. Met als tragisch hoogtepunt de kruistochten, waarbij meer dan een miljoen(!) mensen op soms beestachtige wijze door de kerk zijn vermoord. De tot dan toe bewaarde meest zuivere geloofsvorm werd volledig uitgeroeid met de afslachting van honderdduizenden Katharen. Daarmee eigende de kerk zich met haar eigen normen en menselijke inzichten op een bijna verderfelijke wijze langzaam maar zeker de positie toe van de vroegere profeten en richtte zich steeds meer naar de Romeinse wet. Juist door God de mond te snoeren is de kerk door de eeuwen heen verworden van een levende christengemeente, die via de profetie dagelijks door de Heer geleid werd, tot een verstarde dogmatische kerk. Een kerk die zichzelf daardoor heeft afgesneden van de bezielende leiding van de Heilige Geest. Een rampzalige ontwikkeling, waaraan de kerk tenslotte ten onder moet gaan, tenzij zij zich bekeert en weer gaat luisteren naar datgene, wat de Heer haar ook vandaag nog via Zijn profeten te zeggen heeft!

***

Bijbel en profetie.

      De stem van de Geest is altijd verbonden geweest met het profetendom, het oudste geestelijke ambt. Dit middelaarschap tot God werd niet alleen bij het volk van Israël algemeen erkend, ook in de prille christelijke kerk blijkt de profetie van bijzondere betekenis te zijn. Wanneer wij het Nieuwe Testament oplettend lezen, dan treedt ons daar het christelijke, nieuwtestamentische christendom stap voor stap tegemoet. In de gemeenten, aan wie Paulus zijn brieven schreef, behoren de profeten tot de toonaangevende figuren. "Jaagt de liefde na, en streef naar de gaven des Geestes, doch vooral naar het profeteren.. Wie profeteert spreekt voor de mensen stichtend, vermanend en bemoedigend. Ik wilde wel dat gij allen in tongen sprak, maar liever nog, dat gij profeteerdet" (1Cor 14:1-5). We lezen dat de profeten in de gemeenten de verwachting van de wederkomst des Heren levend houden. Zij nemen het Woord ter hand bij de zorgen en noden van het ogenblik, loven en berispen, vermanen, troosten en doen beloftes vanuit de kracht van de Geest Gods, die hen vervult. Door de profeten ervaart de gemeente de concrete wil van God voor dit uur en voor deze situatie. Ook formuleren zij openlijk in de eredienst het gebed. Over de werking van de profetie lezen wij bij Paulus: "Maar als allen profeteren en er komt een ongelovige binnen, dan wordt hij door allen weerlegd, wordt hij door allen doorgrond, het verborgene van zijn hart komt aan het licht en hij zal zich ter aarde werpen, God aanbidden en belijden, dat God waarachtig in u is!" (1Cor.14:24,25) Kunnen wij ons voorstellen dat dat in onze huidige kerkelijke gemeente gebeuren kan? Dat was een godsdienst waarin men zich nooit zou afvragen of er nog wel profeten zouden zijn! "Dooft de Geest niet uit, zo veracht de profetieën niet, maar toets alles en behoudt het goede.", zegt Paulus in zijn brief aan de Tessalonicensen (1Tess.5:19-21). "Wie in Mij gelooft, stromen van levend water (Gods Woord) zullen uit zijn lichaam vloeien." "Wie Mijn geboden heeft en ze bewaart, die is het die Mij liefheeft; en wie Mij liefheeft, zal geliefd worden door Mijn Vader en Ik zal hem liefhebben en Mijzelf aan hem openbaren." (Joh.14:21) "Wie een oor heeft die hore, wat de Geest tot de gemeente zegt". (Openb.)

***

Het Eeuwig Evangelie.

        De kerk heeft nooit de mogelijkheid of geloofwaardigheid van de profetie bestreden. Ten allen tijde waren er wel vrome, godvruchtige mensen, die de stem van God meenden te horen. Ook in het na-apostolische tijdperk kenden kerkvaders zoals Hiëronymus en Augustinus, later de mystici van de middeleeuwen, Bernhard van Clairvaux, Thomas à Kempis en vele anderen grote waarde toe aan deze innerlijke openbaringen. In Johannes 21:25 lezen we: "Er zijn echter nog vele andere dingen, die Jezus gedaan heeft; indien deze één voor één beschreven werden, dan zou, naar ik meen, de wereld zelf de boeken, die geschreven werden, niet kunnen bevatten." Combineren we dit met Johannes 16:12-14, waarin staat: "Ik zou u nog zoveel moeten zeggen, maar dat zou nu te zwaar zijn. Maar als de Heilige Geest komt, zal Hij u de weg wijzen naar de volle waarheid. Wat Hij u zal zeggen heeft Hij niet uit zichzelf, maar Hij geeft door wat Hij hoort. Hij zal vertellen wat er in de toekomst gaat gebeuren. Door u te vertellen wat Hij van Mij hoort, zal Hij Mij groot maken." ( vertaling 'Het Boek') Dan blijkt hieruit, dat Jezus kennelijk nog heel veel andere dingen voor de ogen van de discipelen heeft gedaan, die echter niet beschreven staan in de bijbel. Als reden daarvoor wordt vermeld, dat de toen bestaande wereld ( wereldse mens ) dat op dat moment toch niet zou hebben kunnen bevatten of begrijpen. Maar als de Geest der Waarheid komt ( De Heilige Geest ), dan zal Deze ons dat alsnog openbaren en zal ons de toekomst worden onthuld. Deze belofte van profetische openbaring is ons door God gegeven en zal zeker in vervulling gaan. Er staat, of misschien zou ik wel moeten zeggen er stond, ons kennelijk nog heel wat te wachten! Voor de gehele mensheid, en dat geldt zeker voor het Christendom is de vervulling van deze belofte van de Heer een uiterst belangrijke gebeurtenis. Daar zou de kerk dus heel erg goed op hebben moeten letten. Uit angst voor valse profeten is er door de kerk echter maar erg weinig aandacht geschonken aan het fenomeen van de profetie en is men er zelfs afwijzend tegenover gaan staan. Dit geldt met name voor de protestantse kerken. In de katholieke kerk heeft men wel steeds officieel de mogelijkheid tot privé openbaringen open gehouden. In voorkomende gevallen echter worden deze door de kerk beoordeeld op de geldigheid ervan. Omdat echter de ontvangers van de Goddelijke boodschappen meestal leken waren en omdat niet alle boodschappen zich even positief over de kerk uitlieten, werden deze veelal ontkent of verzwegen, ter bescherming van de kerkelijke organisatie met de daarbij toegeëigende wereldlijke macht. Het zal duidelijk zijn dat hierdoor de Heilige Geest maar bitter weinig kans werd gegeven zich te manifesteren.

      De in zijn tijd zeer bekende cisterciënzer abt Joachim van Fiore (gestorven omstreeks het jaar 1205), die zelf ongetwijfeld een groot profeet moet zijn geweest, heeft in zijn 'Drietijdenleer' gewezen op de drie ontwikkelingsstadia van de mensheid. Het stadium van 'de Vader, de Zoon en de Heilige Geest', met de daarbij behorende Heilige Schriften resp. 'het Oude Testament, het Nieuwe Testament en het Eeuwig Evangelie'. Hij geeft aan dat naast het Oude- en het Nieuwe Testament er volgens de Openbaring van Johannes aan het begin van het zogenaamde geestelijke tijdperk, d.w.z. in de zgn. eindtijd, het 'Eeuwig Evangelie' aan de mensheid verkondigd zal worden. Er zijn steeds meer mensen die denken dat we nu in de eindtijd leven! De desbetreffende tekst uit de Openbaringen van Johannes 14:6 luidt: "En ik zag een engel vliegen in het midden van de hemel, die een 'Eeuwig Evangelie' verkondigen moest aan de aardbewoners en alle naties en geslachten en talen en volkeren..." Dit alles was voor mij de aanleiding om me eens ernstig af te vragen, of die verkondiging er mogelijk al zou kunnen zijn. Het is goed om je hierbij te realiseren, dat er nog nooit een tijd is geweest, waarin op zo veel plaatsen op de wereld profetische gaven en mystieke verschijnselen tot het openbare leven doordringen. Hierbij valt het op, dat dit lang niet altijd, ja vaak zelfs meestal niet, via de officiële kerk gebeurd. De toename hiervan is echter zo sterk, dat niemand, ook de kerk niet, daar achteloos aan voorbij kan gaan. Ter illustratie wil ik hier graag de woorden aanhalen welke Petrus heeft gezegd na de wonderbaarlijke gebeurtenissen op Pinksteren. Hij haalde de woorden aan van Joël, waarin beschreven staat dat, voordat de geduchte 'Dag des Heren' aanbreekt, God Zijn geest zal uitstorten op al wat leeft. Men zal profeteren, dromen dromen en gezichten zien in een tijd, waarop de aarde tekenen te zien zullen zijn van vuur en rookzuilen(Kuwait?!). (Hand.2:17-20) Men hoeft maar het internet af te scannen om te ervaren dat dit maar al te waar is. Men wordt geconfronteerd met talloze gechannelde documenten, naar welke ik ook een paar verwijzingen geef in mijn homepage.
       De belofte van de Heilige Geest geldt in toenemende mate. Haar vervulling lijkt tot nu toe uitgebleven. In deze tijd begint echter onder de christenen langzamerhand het inzicht te dagen, dat het buitensluiten van de Heilige Geest wel eens de oorzaak kan zijn van de ongekende geloofscrisis in de tegenwoordige kerk.

***

De Nieuwe Openbaringen.

       Het zal duidelijk zijn, God laat zich niet de mond snoeren! Immers Hij heeft naar ik meen juist voor deze tijd een belangrijke boodschap! Hiervoor moet je weten, dat profetieën in de bijbel altijd een bijzondere funktie vervullen. Steeds blijkt het dat wanneer mensen afdwalen van Gods orde, Hij uit liefde tot hen profeten opwekt, om ze te waarschuwen voor de ernstige gevolgen daarvan. Zeker nu het voor een groeiend deel van de mensen langzamerhand duidelijk begint te worden, dat ons grote ecologische rampen te wachten staan, gebeurtenissen van apocalyptische omvang, waarvan de bijbel in de 'Openbaring van Johannes' reeds gewag maakt, lijkt het of God ons ook nu weer profeten zendt, om ons de oorzaken daarvan te openbaren, zodat wij ons zouden gaan afwenden van de heilloze weg, welke leidt naar verwoesting van de natuur, waardoor het onheil alsnog kan worden afgewend.

       Wij zijn nu kennelijk in de 'laatste dagen' waarin de profetie onmiskenbaar aanwezig is. Ik zou graag uw aandacht willen vestigen op een aantal geestelijke boeken uit de vorige eeuw, welke juist nu sterk in de belangstelling beginnen te komen. Ze vormen samen één geheel en worden de "Nieuwe Openbaringen" genoemd. Van de lange rij geestelijke werken, welke ons sedert de oudheid zijn overgeleverd, nemen zij een heel bijzondere plaats in. Ze zijn echter zo uitgebreid en diepgaand, dat ik daarover op dit moment slechts in grote lijnen wat kan zeggen. De Nieuwe Openbaringen geven ons de heilsgeschiedenis van de mensheid, waarbij Gods zoon Jezus als de Verlosser in het middelpunt staat. De Kern van dit werk wordt gevormd door het 'Grote Johannes Evangelie' dat bestaat uit elf banden. Hierin wordt minutieus verslag gedaan van alles wat er zich in de drie leerjaren van Jezus van dag tot dag om Hem heen afspeelde. We zijn toeschouwer bij de gesprekken van Jezus met de Joden, Samaritanen, Essenen, Romeinen en Grieken, met koningen, farizeeën, tollenaars en rovers en zien samen met hen wondere dingen voor onze ogen gebeuren. Het is net alsof er 2000 jaar geleden voortdurend bandrecorders hebben meegelopen, die elk gesprek hebben vastgelegd en waarvan de banden nu nauwkeurig zijn uitgewerkt! We krijgen antwoord op de belangrijke levensvragen, over God, de schepping, de zin en het doel van het leven en de eeuwigheid. De mensheid, met name uit onze huidige tijd, wordt echter ook ernstig gewaarschuwd voor zijn materialistische levensstijl met zijn onvermijdelijke vreselijke gevolgen daarvan! Ik denk dat er van dit werk gezegd mag worden, dat er letterlijk vervuld wordt, wat er in Joh.14:26 staat: "De helper, de Heilige Geest, die de Vader in Mijn naam zal zenden, zal u alles leren en in herinnering brengen wat Ik u gezegd heb." En ook: "Er komt een ure, dat Ik niet meer in beelden tot u zal spreken, maar u vrijuit over de Vader spreken zal." (Joh.16:25)

       Het ligt aan de mens zelf, wanneer hij de huidige profeten of hun profetieën niet herkent. Hij moet er zijn hart voor openen en als een kind in alle deemoed zijn eigen wijsheid ter discussie stellen. Wie zo zijn innerlijk in liefde op God gericht houdt, die zal de stem van de Herder verstaan, wanneer deze klinkt. Ook al is het zo, dat de reformatorische kerken de hedendaagse profetie de rug heeft toegekeerd, dan toch is en blijft het onze eigen verantwoordelijkheid, of we al dan niet Zijn stem horen. Dat kan en mag je niet over laten aan de kerk!

***

De hoofdlijnen van de Nieuwe Openbaringen.