Relaties, je verbindingen met een hoger niveau van Leven.

            Het lijkt wel of het leven één groot bewustwordingsproces is, dat in de materiële wereld begint nog vóór het niveau van het atoom. Deze groeit door  verbintenissen aan te gaan met soortgenoten, waardoor een moleculestructuur ontstaat, welke op haar beurt weer naar een cel evolueert. Cellen verbinden zich tot organismen, welke via het plantenrijk en de dierenwereld  tot de mens evolueert. Het niveau van de fysieke mens lijkt de eerste vorm te zijn, welke in staat is zelf-bewustzijn te bevatten. Bewustzijn dat zich voortdurend ontwikkelt, tot uiteindelijk een verbondenheid zichtbaar wordt met de gehele kosmos. Een verbondenheid welke kennelijk door de natuur er zelf al is ingebracht en die wij (gelukkig) niet zelf (hoeven te) creëren door met elkaar verbintenissen aan te gaan. 
            We hoeven ons alleen maar bewust te worden van het feit dat ze er zijn. Als je dat niet bewust bent zou je verbintenissen aan kunnen gaan in b.v. de vorm van: jij bent goed in kinesiologie en ik in counseling, dus gaan we samen een therapeutische praktijk oprichten. Zo kun je eigenschappen delen met elkaar en zo samen sterker staan in de wereld. Zo zou je ook een huwelijk aan kunnen gaan met als basis je vult elkaar aan,  samen zijn we sterker, beter of completer. Ik geloof niet zo in die manier van zien. Deze gaat namelijk uit van een model waarbij de mens beperkt is en er een soort competitie nodig is, een strijd om het bestaan, de strijd om de beste plaatsen. Nee, we zijn geen concurrenten van elkaar. Ik geloof meer in een groter geheel, waarin ieder zo zijn eigen plekje heeft, waarin hij of zij zich optimaal kan ontplooien. Verbintenissen zijn in dit model stimulansen, die je van dat plekje bewust willen maken. Die gedachte zou ik in dit schrijven met je willen delen.

            We hebben allemaal in dit leven meer of minder talenten meegekregen, waarmee we in staat zijn elkaars groei te stimuleren en zo elkaar te helpen om op dat gelukzalige plekje te komen. Wij zijn zoals je weet gelukkig allemaal anders, waardoor dit heel goed mogelijk wordt gemaakt. Gelukkig maar want als we allemaal gelijk zouden zijn, wat zouden we dan van elkaar kunnen leren of met elkaar delen? Wat jij weet, weet ik ook. Wat jij kan, kan ik ook. Hierbij komt het beeld bij me op van het oog en het oor, dat niet jaloers op elkaars eigenschappen zijn, ook geen verbond met elkaar hebben gesloten, zoals: als ik voor jou kijk, dan hoor ik voor jou, dan zijn we samen beter. Nee het is een soort verbinding dat een hoger niveau dient: het lichaam. Door dat hogere niveau valt het competitie element weg. Vanuit dat niveau gezien krijgt ieder element zijn volle vrijheid in het zijn van zichzelf. Er is geen sprake van het feit dat een oog meer of minder is dan een oor of zo. Ook zou een oog geen oor willen zijn. Sterker nog, een oog is pas goed als het een oog is! Het zou zich als oog kunnen ontwikkelen tot een beter oog, maar het wil een oog blijven. Alles in het lichaam heeft zo zijn eigen plekje en zijn eigen functie. Het is een organisme dat als één geheel functioneert. Elk onderdeel ervan is even belangrijk voor dit  functioneren.

            Door die hogere dimensie, die het lichaam voor zijn organen is, is het geheel groter geworden dan de som van de delen afzonderlijk. Er is niet 'iets' in mijn lichaam dat hoort of 'iets' dat ziet. Nee, ik als Bram kan zien èn horen. Door me te concentreren kan ik zelfs één en al oog zijn of één en al oor. Ik als Bram kan genieten van wat ik zie of van wat ik hoor. Als oog kon ik alleen maar zien. De mogelijkheden welke ik als Bram heb, zijn vele malen groter dan de som van de afzonderlijke delen.  Het gaat voor het oor er uiteindelijk niet om een beter oor te zijn, maar te ontdekken dat er ook nog een oog bestaat, een voet, het verstand of een hart en wat de relatie is tot deze organen en wat haar plaats daarin is. Pas na een lange weg van ontdekkingen kan zo'n oor die hogere dimensie van het lichaam op den duur mogelijk gaan "zien". Vanuit dat perspectief kan het zich nog beter richten op zijn functie als oor.

            Als je nadenkt over wat die hogere dimensie inhoudt voor de afzonderlijke organen van het lichaam, dan zijn dat volgens mij de onderlinge relaties, de verbindingen tussen de afzonderlijke organen. Het is de uitwisseling van informatie aan elkaar. Het is in feite zijn eigen kwaliteit, welke het orgaan uitwisselt met zijn kompanen, de talenten welke elk orgaan heeft. Pas wanneer deze volledig ontwikkeld zijn en uitgewisseld of gecommuniceerd worden, kan er sprake zijn van volledige (zelf)ontplooiing en daardoor volledige vrijheid. Dan kan er sprake zijn van optimaal gelukkig zijn. Het oog kan niet optimaal gelukkig zijn als het alleen maar streeft naar de perfecte oogfunctie en al helemaal niet als het ook nog wil horen of zo, maar het kan alleen gelukkig zijn door zich bewust te worden van zijn plaats in het grotere geheel en zo zijn talenten optimaal te communiceren met zijn lichamelijke lotgenoten via de relaties welke het ermee heeft. 

Toepassing.

            Wanneer ik dit beeld vertaal naar onze werkelijkheid, dan zie ik relaties, vriendschappen of nauwere vormen van verbintenissen, als de communicatiewegen waarmee we onze talenten communiceren. Ik zie een groter verband, waarin wij allemaal als 'organen' passen in een 'lichaam'. Wanneer wij op dit moment al een ogenblik het hogere bewustzijn zouden bezitten, dat bij dat verband past, zouden wij ons optimaal gelukkig voelen als we helemaal onszelf zouden zijn. We zouden ook niets anders willen. Niets en niemand zou ons geluk dan kunnen en willen verstoren. We zouden optimale vrijheid bezitten. Immers wie zou mijn unieke plaats beter kunnen en willen invullen dan ikzelf. Iedereen zou mij stimuleren om juist daar te komen en precies mijzelf te zijn. Volgens mij zijn wij met elkaar op weg naar die situatie, maar zolang we daar nog niet zijn, vinden wij relaties op onze weg, die ons hiervan bewust maken. Dat betekent ook, dat we groeien in het ontdekken van onze talenten. Hiermee bedoel ik niet onze oppervlakkige eigenschappen, want die zijn volgens mij maar zwakke, vaak ernstig beschadigde afspiegelingen daarvan. Hier bedoel ik onze diepste ware mogelijkheden. In dit licht bezien denk ik dat een goede relatie er een is, die zich in dienst stelt van dat grotere geheel. Deze relatie kan en wil niets anders, dan jouw vrijheid bewerkstelligen, omdat deze weet, dat dat de enige mogelijkheid is om jouw, maar daardoor ook zijn eigen talenten, te ontdekken en te communiceren. Dat deze relatie pas tot volledige ontplooiing kan komen door jouw vrijheid en daardoor ook zijn vrijheid.

            Het is juist het ervaren en het delen van dat hogere bewustzijn die de weg opent naar die open relatie, waar je beseft dat juist de vrijheid van de ander jouw eigen vrijheid is. Dat die vrijheid de stimulans en de voorwaarde is om je eigen diepere talenten te ontdekken en te ontwikkelen en andersom. De vrijheid die nodig is om je diepere verlangens te leren kennen en daarmee je diepste mogelijkheden, die het kenmerk zijn van jouw eigen persoonlijke Ik, die je zo graag wilt leren kennen om daarmee de ander te kunnen dienen. Kortom de relaties kunnen de weg zijn, waarmee je jezelf kunt ontstijgen en je jeZelf kunt ontplooien op een niveau van leven, dat uitstijgt boven dit aardse bestaan. Je kleine ik wordt je grote IK.

            Een relatie gezien vanuit dit hogere niveau, doet vrijheid ontstaan, doet ontplooiing ontstaan en doet liefde opbloeien. Doet eenheid ontstaan, niet geïsoleerd, maar in volheid en openheid, welke elkaars bewustwording stimuleert. Deze kan uitgroeien tot een zo'n sterk elkaar accepterende en stimulerende eenheid, dat het naar buiten toe als één geheeld gezien kan worden met veel meer mogelijkheden dan de som van de twee afzonderlijk delen. In deze ver gevorderde staat van ontwikkeling is het duidelijk dat deze eenheid in nauwe en open relatie staat met talloos vele andere eenheden, die allen op den duur zich bewust worden van een nog hoger gedimensioneerde eenheid, mensen,  tweelingzielen (engelen), zielegroepen (aartsengelen) ....

            Zoals je wel gemerkt zult hebben, geloof ik sterk in relaties en verbintenissen. Hoe hechter hoe waardevoller ze kunnen zijn. Hechter heeft hier de betekenis van bewuster, beter aansluitend bij het hogere niveau van leven. Zeker niet in de betekenis van elkaar aanvullen, of minder nog, het van elkaar zijn. Ik zie een relatie als het ware als twee delen van een hoger gedimensioneerd organisme, waarin de een het oog is en de ander het oor. Beiden willen ze zich bewust worden en elkaar bewust maken van elkaars diepere talenten, deze ontplooien en hiermee elkaar ten dienste staan door deze te communiceren met onze medemensen. Wij zijn als oog en oor met onze medemensen op het hogere niveau met elkaar verbonden, waardoor alles een diepere betekenis krijgt en we van elkaar kunnen genieten, niet consumerend, maar deelnemend.

            Naast dit genieten zijn de mogelijkheden om te lijden echter schijnbaar ook groter geworden. Mijn hele lichaam lijdt als ik kiespijn heb. Het kan zelfs koorts krijgen en zo mijn hele lijf mobiliseren om één orgaan te genezen. Ik gebruikte hier het woord schijnbaar, omdat het helaas maar al te vaak voorkomt, dat wij in ons dagelijks bewustzijn niet veel verder zijn ontwikkeld, dan dat we denken dat we een (afgescheiden) oog of een oor zijn. Een oog zou best kunnen lijden onder het feit, dat het niet kan horen. Al doet het nog zo goed haar best, het lukt haar nooit. Wanneer je de mens voorstelt als een oog in een lichaam, dan zie je dat deze signalen ontvangt en afgeeft langs de zenuwbanen van onze relaties ten dienste van het grotere geheel (het lichaam). Als je dat kunt zien, dan begint het proces van bewustwording op gang te komen. Als je dit niet ziet kan deze 'kortzichtigheid' veel lijden opleveren. In het laatste geval gebeuren er dan dingen met je, waar je geen vat op hebt. Je vraagt je af, wat er aan de hand is. Je ziet het verband niet. Wanneer ik dit niet op de juiste manier kan interpreteren kan ik hieronder lijden. Ik denk dat een belangrijk element in het lijden het verlangen kan zijn. Als een verlangen niet kan communiceren met de plek waar(door) het is ontstaan, kan dat verlangen een gemis en een lijden zijn. Wanneer je niet vanuit dat hogere niveau kunt zien wat er werkelijk aan de hand is, is het verlangen op te vatten als een soort expressiemiddel, een drijfveer, wat te maken heeft met het zoeken naar je talenten, iets wat op dat hogere niveau liefde zou kunnen worden genoemd.

            Wanneer ik met mijn bewustzijn zou groeien naar dat hogere geestelijke niveau, dan ben ik op de plek waar ik optimaal met mijn diepste talenten kan werken. Dan kan het oog als deel van het lichaam pas echt oog zijn. Ik als Bram kan dan pas echt functioneren. Door deze groei raak ik mijzelf niet kwijt. Als 'hogere Bram' kan ik nog steeds zien, door het overzicht zelfs veel beter. Mijn lagere Bram (ego) lost als het ware op in mijn hogere Bram, mijn Zelf. Mijn ego stelt zich ten dienste van het Zelf, waardoor het via dat hogere niveau ook kan horen, voelen, denken enz. enz.. En dat ten dienste stellen is dan dus niet een opoffering of zo, in tegendeel, het is het willen functioneren in volledige vrijheid met de eigen diepste talenten, optimaal gelukkig! Wow, wat een toekomst! 

            Wij zijn hier op aarde allemaal aan de slag gegaan met onze talenten. Maar vaak kennen we die helemaal niet en voelen we ons ongelukkig. Je relaties, je verbindingen met het hogere niveau, bieden je hierbij de beste mogelijkheden om jezelf te leren kennen en je diepere kwaliteiten aan het licht te brengen. Via hen wordt je op de plek gebracht waar je hoort. Zij nodigen je als het ware uit, je te laten zien wie je bent. Hoe opener, intenser en creatiever je met je relaties omgaat, des te beter verloopt dit proces. 
            En hierbij kom ik dan als vanzelf op de seksualiteit terecht, het expressiemiddel bij uitstek. Niet voor niks is het tweede (seks) chakra verbonden met de creativiteit. Door deze met de seksualiteit verbonden energie is ons krachtigste uitdrukkingsmiddel. Het is een belangrijke poort naar het hogere niveau. En als zo vaak in de natuur, zijn de mooiste dingen het diepste verborgen. Dat geldt zeker ook voor de seksualiteit. De meest simpele en oppervlakkige talenten worden het eerst ontdekt, maar de parels liggen diep verborgen in de oesters. Op het oog onbelangrijke organen blijken vaak juist op een hoger niveau een belangrijke taak te hebben. Zo hebben de organen, die veelvuldig bij schuttingtaal worden gebruikt en die door de kleding het best verborgen zijn, zelfs een essentiële functie bij het voortbestaan van de menselijke soort en zijn verbonden met de chakra van expressie en creativiteit. Maar dat komt er pas uit, wanneer je uitstijgt boven het niveau van isolationisme en sub-optimalisatie, naar het integrale geestelijke niveau. 
            Nu wil ik niet te eng doen hoor, door te zeggen dat we niet op een heerlijke materiële lijfelijke manier mogen vrijen, lekker je overgeven aan genot. Natuurlijk mag dat! Ik zou haast zeggen dat is de eerste ronde. Het blijft dan echter nog beperkt tot zichzelf. Seksualiteit vindt pas werkelijk zijn expressiekracht als deze verbonden is met een hoger niveau. Kijk eens naar de vele gedichten, kunstwerken, boeken en liedjes, die voortkomen uit de drijvende kracht van het tweede chakra. Een kracht die mensen tot elkaar brengt en het isolement openbreekt. Wat kunnen we elkaar stimuleren. Hoe loopt een jongen die verliefd is op een meisje haar niet na. Doet dingen, waar hij vroeger nooit aan dacht of daar misschien zelfs een hekel aan had. Als hij het maar samen met haar kan doen, dan is het goed. Als hij maar verbinding met haar krijgt. Iedereen zou eigenlijk zijn hele leven verliefd 'moeten' zijn.....op iedereen.

            Wanneer ik compleet wil zijn, moet ik nog tenminste één punt aanroeren. Hoe schitterend relaties ook kunnen functioneren bij het bevrijden en het geestelijk groeien van de partners, er is ook een grote ‘maar’ aan verbonden. In de natuur is alles in evenwicht, ook op dit punt. Dat betekent voor mij, dat een relatie ook verwoestend kan zijn. Het grote verschil in uitwerking heeft volgens mij te maken met de geestelijke rijpheid van de partners. Wanneer deze ongeveer op hetzelfde niveau zijn kan de groei evenwichtig verlopen. De stimulaties, het omgaan met verlangens, de uitingen, gesprekken, kortom alles wat je zo met elkaar deelt en doet, kunnen in dat geval door de partners redelijk tot goed geplaatst en begrepen worden, ook al is het vaak nog op een onbewust niveau. 
            Wanneer echter de balans scheef groeit, de ene partner zich sneller geestelijk ontwikkelt dan de ander, dan ontstaat er een gespannen situatie. Wat de een ook doet, de ander kan hem of haar niet meer volgen. Hij of zij begrijpt gewoon niet, waarom hun relatie niet meer stimulerend werkt. Hier kan dan ook geen sprake meer zijn van het ontwikkelen in vrijheid. Integendeel, de vrijheid die je had, wordt je langzamerhand zelfs ontnomen! In deze situatie wordt je gewoon gedwongen tot isolationisme. Dit is volgens mij dan ook de reden, waarom ik zoveel verbintenissen uiteen zie vallen bij mensen die juist achter de dingen van het leven willen zien. Wat mij hierbij overigens wel opvalt, is dat in die omgeving een scheiding vaak in redelijke harmonie gebeurt. Natuurlijk, zou ik haast zeggen?! Ik denk dat het ook goed is, dat wanneer de stimulansen vervagen en de verlangens geen weg meer vinden en de vrijheid beknot wordt er zich andere wegen aandienen. Een natuurlijk proces! Het leven. De altijd durende zoektocht naar de Hogere Dimensie, je Zelf!!

Bram Janssens

Home