Informatie
Het weer op Horta 
Gebruikte Pilots
De beste pilots voor gebruik voor de planning van de oversteken op de Noordelijke Atlantische Oceaan is de Atlantic Pilot Atlas van James Clarke (ISBN 0-07-011921-X). Deze pilot kaarten geven per maand alle informatie over wind en stroming op de route. De kaarten zijn handig gebonden en daardoor zeer hanteerbaar op de kaartentafel. Verder biedt The Atlantic Crossing Guide van Anne Hamminck (ISBN 0-7136-3599-1) een schat aan informatie.
Feest op de Azoren en de laatste etappe naar Vlissingen
Azoren
Gelegen midden in
de Atlantische Oceaan, Tussen Europa en Noord-Amerika, liggen de
Azoren uitgespreid op de hoogte van Lissabon, tussen 39°43'
en de 36°55'. De negen eilanden hebben een totale oppervlakte
van 2.333 km2. De oppervlaktes variëren van 747km2 (het Eiland
Sao Miguel) en 17 km2 (het eiland Corvo). 
De vulkaantop van
Pico op het eiland met dezelfde naam, die een hoogte bereikt van
2.351 m, is het hoogste punt van de Azoren en van heel Portugal.
De bevolking bestaat uit ongeveer 240.000 mensen. Klimaat De Azoren
genieten het hele jaar door een gematigd klimaat zonder grote jaarlijkse
schommelingen in temperaturen. De dagtemperatuur varieert van een
gemiddeld jaarlijks minimum van 14°C tot een aangename 25°C
in midden augustus. De gemiddelde watertemperatuur, onder invloed
van de Golfstroom, ligt het gehele jaar tussen de 16°C en 22°C.
Geschiedenis
De geschiedenis van de Portugezen op de eilanden
begint in 1427 met de ontdekking van de eilanden Santa Maria en
Sao Miguel. Gedurende de 16 e
en 17
e eeuw groeit de archipel dankzij
zijn geografische ligging uit tot een van de knooppunten van de
scheepvaart tussen Europa, het Oosten en Amerika. In die tijden
werden op de zeeën rond de Azoren belangrijke zeeslagen geleverd
waarbij de eilanden aanvallen ondergingen van kapers en zeerovers.
De eeuwen daarna ontwikkelden de eilanden zich door de invoering
van nieuwe gewassen en de opkomst van de veeteelt en visserij. De
Azoren maken vanaf het begin reeds deel uit van Portugal, maar zijn
een autonome regio en hebben een eigen parlement en regering.
Natuur en milieu
De bezorgdheid voor natuurbescherming
bracht de Europese Unie er in 1995 toe de Azoren een eervolle vermelding
te verstrekken van de Europese Prijs voor Toerisme en Milieu. Tientallen
natuurreservaten, beschermde landschappen, parken en bosgebieden
verspreid over de eilanden, bevestigen de zorg van de regionale
regering voor de ecosystemen van de archipel.
Flora
Meer dan 55 endemische vaatplanten maken de Azoren tot een interessante
botanische tuin voor iedereen die zich interesseert in planten.
Bosceder, hei, 'queiró', bergdruif, wit-hout, wilde kers,
'sanguinho', 'vinhático', en 'tamujo' zijn enkele van de
lokale soorten. In de loop der eeuwen zijn daar nog aan toegevoegd
de Japanse criptomeria en de acaciaboom als houtproducenten, de
hortensia's,
azalea's, camelia's,
wierook en talloze sierplanten.
Fauna
Het meest attractieve
van de fauna zijn de vogels, in het bijzonder de endemische 'priôlo',
de wouw, de zwarte merel, de 'cagarro', de torcazduif, en de gewone
en de roze 'garajau'. Door de honderden soorten vissen en zeedieren
en de aanwezigheid van zeezoogdieren als potvissen vormen de Azoren
een waar levend aquarium voor wie van duiken houd.
Cultureel
erfgoed
Van de periode van de eerste bevolking zijn nog maar
een paar getuigenissen over, vooral in kerken.
De 16 e
en 17
e eeuw vormden een periode van
intensieve bouwactiviteit op de eilanden. Daarvan zijn interessante
voorbeelden van overgebleven, vooral uit de barok die op de archipel
bijzondere vormen aannam. Dit had te maken met de aanpassing aan
beschikbare bouwmaterialen en tegelijkertijd de geografische afstand
met de culturele centra van Europa.
Als eerste Atlantische
stad is Angra do Heroismo, op het eiland Terceira, door de UNESCO
gekwalificeerd als cultureel werelderfgoed. De stad is gebouwd volgens
de 16 e
eeuwse
bouwkunde. Dit komt terug in de kerken, paleizen en het fort die
de stad rijk is.
De musea voor kunst en etnografie laten
de bezoekers kennis maken met de geschiedenis en het alledaagse
leven van de Azoreanen door de eeuwen heen.
Volksfeesten
De beleving van religie van de Azoreanen vindt uitdrukking
in de feesten die herinneren aan vroegere tijden. De feesten van
de Heilige Geest, in de periode mei tot september, zijn van middeleeuwse
oorsprong en vindt men over alle negen eilanden. De feesten zijn
een gelegenheid tot verbroedering van de bevolking. De feesten van
Senhor Santo Cristo dos Milagres (de Heilige Heer Christus van de
Wonderen) in Ponta Delgada (Sao Miguel), de feesten van Sint Jan
in Angra do Heroismo (Terceira), de week van de zee in Horta (Faial),
het feest van de Walvisjagers op het eiland Pico, de Vloed van Augustus
op het eiland Santa Maria en het Carnaval op Graciosa, zijn de hoogtepunten
van een doorlopende feestkalender van januari tot december.
Gastronomie
De vele traditionele recepten van de Azoreaanse
keuken zijn een genot voor wie lekker eten weet te waarderen. Wie
houdt van verse vis, vindt in de Azoren een klein paradijs. Nagerechten
zijn verschillende zoetigheden, kaas van het eiland Sao Jorge, zoetsappige
ananas, tropische passievrucht en geurige thee van het eiland Sao
Miguel.
Verder zijn de witte en rode wijnen, brandewijn van
Graciosa, de witte 'verdelho' van het eiland Pico en de Biscoitos-wijn
van Terceira zeer aan te bevelen.
Een wandeling naar de top van Pico
De dag na aankomst
maken we kennis met nog twee Nederlandse schepen in de haven. De
Lotje Twee en de Sophia. Deze twee schepen worden bemand door twee
families die slechts twee stambomen tellen. Het volgende is het
geval; de mannelijke tak van de bemanningen van de twee schepen,
Machiel en Evert-Jan, zijn broers en de vrouwelijke tak, Liselotte
en Paulien, zijn zusters. Beide schepen zijn twee jaar onderweg
en hebben beiden twee kinderen aan boord. De kinderen van beide
schepen trekken samen op met de Bodine en Maxime, 
de kinderen van Jeroen en Corolien
van de Malo. Wie terughoudend is om met kinderen erop uit te trekken
moet maar eens contact opnemen met deze ervaren globetrotters. We
worden overgehaald de Pico te gaan beklimmen. Dat zal wat worden
na 3 weken op de Oceaan. 's Morgens verzamelen we bij de veerboot
die ons naar Pico zal overvaren. Theo en Jodi van de Maybe, de familie
Malo, Sophia en Lotje Twee zijn van de partij. Bij aankomst moeten
we een soort verklaring afgeven dat we geheel voor eigen risico
de beklimming zullen doen. Ach, na een oversteek is dit natuurlijk
geen probleem. Met een taxi worden wij bij het beginpunt van de
beklimming van de Pico gebracht. De Pico lijkt nu toch wel aardig
steil. Met een zekere overmoed starten we de eerste meters. De jongelui
schieten naar boven. Wij iets rustiger. Al gauw zijn er echter voldoende
redenen om even te stoppen en te genieten van het uitzicht.
We kijken ondertussen
ook nog uit naar de Flying Chaos die vandaag zal vertrekken. We
hebben een prachtig uitzicht over Faial. Ergens links van ons moeten
de Celadon en de Gumbah nog varen richting Horta. Wij klimmen verder.
Theo is een ervaren klimmer en als we even zitten uit te puffen
gaat hij stilletjes verder. Als we hem missen is hij al een puntje
geworden dat langzaam maar zeker naar boven beweegt. Wij blijven
achter en genieten van het uitzicht en verorberen het lekkers dat
we hebben meegenomen. Aan het eind van de middag staan we weer op
het punt waar we werden afgezet. De taxi komt en neemt een deel
van ons groepje mee naar het dorpje aan de voet van de berg. Een
deel blijft wachten op de terugkomst van Theo. Als uiteindelijk
Theo zich weer bij ons voegt lopen we terug naar het dorpje. 
Moe, maar voldaan klimmen we het dek van de Nirvana
op. Op de afgesproken tijd maken we contact met de Celadon die nog
heel alleen ergens op de oceaan vaart. Hij heeft eerst nog het plan
het eiland Flores aan te doen omdat het verhaal de ronde doet dat
de mensen daar erg gastvrij zijn, maar besluit nu toch direct naar
Horta te varen. Hans heeft de laatste dagen geen contact meer met
de Gumbah gehad. Het is dus onbekend waar zij zich nu bevinden.
Na het weekend en de vele feestdagen hier op Faial kunnen we aan onze verstaging gaan werken. De enige watersportwinkel hier heeft het op erg druk nu steeds meer schepen hier binnenlopen. De medewerkers zijn erg vriendelijk en schenken aan elke klant de nodige aandacht. Ze hebben echter geen mogelijkheid nieuwe verstaging te maken. Wel bestaat de mogelijkheid met Sta-Loc terminals de verstaging aan te passen. Helaas zijn de onderdelen niet op de Azoren en moeten in Engeland besteld worden en via Lissabon vervolgens naar de Azoren gevlogen. David van de winkel moet dan naar het vliegveld gaan om de onderdelen door de douane te loodsen. We moeten dus geduld hebben. En dat valt ons niet zwaar hier op Horta. We komen tijd te kort. De schildering op de muur van 7 jaar geleden moet nog aangevuld worden met een teken dat we ook nu weer veilig zijn aangekomen.
De bezoekjes aan de
vele restaurantjes en aan het internetcafé en niet te vergeten
de voorbereiding van de gezamenlijke etentjes met de andere zeilers
doen de dagen voorbij vliegen. De ene dag een wandeling met elkaar
over het eiland de volgende dag duiken we bij de Malo de motorruimte
in om de generator te onderzoeken. De dagen rijgen zich aan elkaar
en we genieten van onze laatste vrijheid. Misschien is dit laatste
de diepere achtergrond dat er 's avonds spontaan gezamenlijke maaltijden
worden klaargemaakt. Dit is immers de laatste stop voordat we weer
in het drukke snelle leven zullen duiken.
De Gumbah en de Celadon lopen binnen
De marifoon staat gedurende de dag uit, maar op geregelde tijden roepen we op het afgesproken kanaal 77 de Gumbah op. En ja hoor, we krijgen antwoord. De Gumbah heeft ons gehoord en varen onder de kust van Faial richting Horta. We maken het bekend bij de andere zeilers en de ontvangst wordt voorbereid. Ferry en Carla zijn veilig binnen. Een paar dagen later komt de Celadon in zicht van de havenmond. We zijn compleet. Alle schepen die gelijktijdig St. Maarten verlieten zijn nu veilig binnen. Het feest is nu compleet. Ik weet niet wat de bemanningen van de overige schepen in de haven van Horta denken over de verrichtingen van de Hollanders, maar elke dag gebeurt er wel wat. Overdag helpen we elkaar de mankementen op te lossen en na gedane arbeid maken we samen, ondanks de regen, de kade onveilig met barbecues. We zijn het er met ons allen over eens: 'zeilers een prima volkje!'
De stagen worden aangepast
Het duizelt ons van
de adviezen en de raadgevingen over onze verstaging. Er zijn twee
onderwanten die zichtbaar mankementen vertonen. Eén stag
heeft een noodverband en was negen jaar oud en één
stag was slecht één jaar oud die we door een reserve
op de oceaan hebben vervangen. Direct nadat we aangekomen waren
stapte Robert aam boord die vele jaren tuiger was voor Etap in België.
Hij bestudeert de wijze waarop de terminals aan de stagen zijn gewalst.
Hij concludeert dat de walsen netjes zijn gemaakt, zowel de originele
van Seldén als de nieuwe van onze tuiger Hans Jansen. Mooi
recht en gelijkmatig. Wel verbaast hij zich over het aantal keren
dat er geperst is. De terminals zijn slechts één keer
door de wals gegaan. Hij perste altijd twee keer waardoor een ronde
persing ontstaat. Alleen bij de terminals aan de zeerailing perste
hij slechts één keer. 
Maar
hij denkt niet dat dit de oorzaak van de breuken is. De spanning
op de verstaging is correct en de mast staat er mooi recht op. Hij
adviseert wel de spanners van een toggle te voorzien om eventuele
buiging van het stag ter plaatse van de overgang naar de persing
te voorkomen. We bespreken de mogelijkheid om over te gaan op Sta-Loc
terminals . Dit zijn terminals waarbij er niet met een wals geperst
wordt, maar het stag geklemd wordt. Oceaanzeilers die vele jaren
onderweg zijn kiezen vaak voor deze constructie omdat je dan zelf
eventueel de verstaging kan vernieuwen. Ook zijn er zeilers die
menen dat de levensduur van deze constructie langer is doordat het
stag ter plaatse van de overgang van de terminal niet vervormd wordt
door het onder hoge druk persen. We vragen waarom dat niet veel
vaker wordt toegepast. Robert weet maar één antwoord:
'dat kost veel meer frankjes'. We besluiten alle onderwanten te
repareren met verlengde Sta-Lok terminals. Door deze verlengde constructie
is het mogelijk de bestaande terminal er af te knippen en te vervangen
door een Sta-Lok terminal die deze verloren afstand overbrugt. Bij
het demonteren van de onderwanten blijkt dat er een derde onderwant
ook is gebroken! We inspecteren zeer nauwkeurig de haakterminals
aan de bovenzijde van de verstaging, maar zien daar nog geen tekenen
van breuk.
De tijd verstrijkt te snel
Het wachten op de
Sta-loc terminals duurt lang. Elke dag wandelen 's morgens naar
het winkeltje die bestelling in Engeland heeft geplaatst. De eigenaar
vindt dat het ook lang duurt en we krijgen, als doekje tegen het
bloeden, groente uit eigen tuin. Het wachten wordt hierdoor bijna
een feest. We doen wat klusjes aan de boot en de dagen vliegen voorbij.
Hans helpt Jeroen van de Malo met een revisie van de generator.
Gereedschap voor het slijpen van de kleppen worden geleend bij het
winkeltje en via e-mail worden in Nederland onderdelen besteld.
Deze worden weer meegenomen door bemanningen die voor de laatste
etappe binnen vliegen. Alle schepen komen zo weer in topconditie.
De Maybe en de Malo zullen naar Portugal vertrekken. Jeroen en Carolien
van de Malo zullen in Portugal een nieuwe start gaan maken en denken
zich daar definitief te gaan vestigen. De anderen zullen weer terug
gaan naar Nederland. Bij het gezelschap voegen zich steeds meer
Nederlandse schepen. Zo lopen Hans en Marjan van de Olle-P binnen
na een reis rond de wereld en de Anna Carolina met Janneke en Wietze.
Zij voegen zich direct bij de Azorenfamilie en nemen al snel deel
aan alle activiteiten die ter plaatse worden georganiseerd. Hans
van de Olle-P praat honderd uit over al zijn zeilervaringen. Dat
kan ook niet anders na een oversteek rechtstreeks vanaf de Kaap
Verden. Marjan is veel huieslijker, zij geniet duidelijk van het
havengebeuren en is blij dat hun reis zijn einde nadert. Zij is
opgegroeid in Zierikzee, maar heeft daar geen zeebenen van meegekregen;
ze is vrijwel de hele reis zeeziek!
Horta - Falmouth
Als eerste vertrekt
Lotje Twee naar Falmouth.
We wensen
ze goede reis. We maken nu ook plannen voor het onafwendbare vertrek.
De 
planning van het tijdstip van
vertrek verloopt wat moeizaam, zodat we besluiten niet allemaal
op hetzelfde moment te vertrekken. Wij vertrekken samen met de Sophia
gevolgd door de Gumbah en de Celadon met de Anna Carolina. De Malo
vertrekt daarna naar Lagos in Portugal. We spreken weer af met elkaar
in verbinding te blijven met via de SSB-radio. Waar zouden we zijn
zonder radio? Zo komt de dag dat we samen de boordvoorraad aanvullen,
diesel en water innemen en van elkaar afscheid nemen. Op 27 juni
gaan de zeilen omhoog voor de laatste etappe. Het weer is wel wat
onbestendig en we zullen onder invloed van een krachtig lagedruk
gebied naar Zuid-Engeland varen.
Vertrek Faial
De gebruikelijke activiteiten ontplooien zich
nu op de Nirvana. Laatste boodschappen ophalen, de boel aanboord
ombouwen van caravan tot jacht. De weerkaartjes bestuderen, truien
kopen bij Café Sport als souvenir, tanken, afscheid nemen,
douane bezoeken... en ja hoor, daar gaan we. Weer lekker onwennig
varen we richting de havenmond, zwaaien naar de achterblijvers.
De laatste grote etappe ligt voor ons. Het lijkt erop dat we een
behoorlijk snelle overtocht zullen hebben met het weerbeeld in het
vooruitzicht.
De posities van de schepen worden nauwlettend in de gaten gehouden. Wij varen met de Sophia aan kop, de Gumbah en de Celadon met de Anna Carolina varen op een dag afstand en de Olle-P vaart op een afstand van vier dagen achter ons, maar deze komt snel naderbij.
Het is opvallend dat
de Sophia gedurende de hele oversteek dicht bij ons blijft. 
Allebei varen we exact even snel. De Sophia is
een aluminium Koopmans van ongeveer onze maat. Zonder dat we moeite
doen bij elkaar te blijven zeilen we in het zicht van elkaar. 's
Avonds wijzigen we iets onze koers om wat verder uit elkaar te varen.
Gedurende de wisselingen van de wacht hebben we even contact via
de marifoon met elkaar. De Celadon (Koopmans) heeft via de meteoroloog
Herb uit Canada vernomen dat de depressie uitdiept en besluit zijn
koers te verleggen richting N-Spanje. 
Wij zien niets in die ontsnappingsmanoeuvre. De wind blijft uit de Westhoek en we hebben genoeg reserve om nog wat meer wind op te vangen. Ook de Sophia besluit gewoon door te gaan. Onze weerkaartjes van Bracknell laten zien dat het wel zal meevallen met de uitdieping van de depressie.
Weer een stag gebroken
Toch hebben we weer
pech met de verstaging. Nu moet een stag van het hoofdwant eraan
geloven. Gelukkig zijn we nu bedreven in het maken van een noodverbinding
en varen door, zei het iets voorzichtiger.
Toch raar dat het hoofdwant
breekt. De onderwanten hebben duidelijk meer te verduren dan het
hoofdwant. Ondertussen pieker ik me suf wat de oorzaak toch kan
zijn. Dit is al stag nummer vier die het begeeft!
Na 8 dagen zien we de kust van Zuid-Engeland weer terug. We lopen een uur later als de Sophia Falmouth binnen en worden door de bemanning van "Lotje Twee" welkom geheten. Lotje Twee is aan een ramp ontsnapt. Vlak voordat ze de haven van Falmouth binnenliepen ontstond er 's nachts brand aan boord bij het achterschip. De twee kinderen, Martijn en Bart-Jan lagen te slapen toen Machiel en Liselotte de brand ontdekten. De verlichting viel uit en Machiel zocht met een zaklantaarn waar de brandhaard precies zat. Dan slaat Murphie toe. De zaklantaarn van het type "oplaadbaar" blijft niet lang branden. In het donker wordt de brandblusser gepakt. Maar die blijkt het niet te doen. Gelukkig is er nog een tweede aan boord en wordt de brand in het achterschip toch nog op tijd geblust. De kinderen hebben van dit voorval niets gemerkt.
Wachten op de anderen
Evert-Jan en ik hebben elkaar beloofd dat we voor de nog zeilende schepen op de Golf van Biskaje een scheepsweerbericht zullen maken. Elke ochtend loopt of Evert-Jan, of Gerrit verdwaasd en slaperig over de steiger opweg naar de Nirvana of de Sophia. Hoewel het ook wel gebeurt dat we elkaar ergens op steiger tegenkomen. Het valt dan ook niet mee zo 's morgens nog te weten wat we de vorige avond hadden afgesproken. We ontvangen enkele weerkaartjes en zetten die om in een gesproken weersverwachting. Op de afgesproken tijd en frequentie zenden we die verwachting dan uit naar de achtergebleven schepen. De bemanning van de Celadon neemt onze weersverwachting niet te serieus en blijft geloven in de voorspellingen van Herb. Hierdoor varen zij nog ergens op de Golf als de anderen al veilig zijn binnengelopen. Als er zich weer een depressie aankondigt vinden we het welletjes en raden de bemanning van de Celadon met klem aan nu toch echt rechtstreeks naar Falmouth te varen.
Ze luisteren nu en we zien ze enkele dagen later, zij het met wat schade aan de zeerailing toch binnenlopen. De schade aan de zeerailing is het gevolg van de spatzeiltjes die tussen de railingdraden zijn gespannen. Eigenlijk zijn die zeiltjes ondingen op een schip op groot water. Bij een flinke golf komt er zoveel druk in die zeiltjes dat je niet raar moet kijken dat niet alleen de zeiltjes losscheuren maar dat ook enkele scepters uit het dek worden getrokken. Maar ondanks dat zijn we allemaal heelhuids binnengelopen en het feest kan starten, zeker als we even later vernemen dat de Anna Carolina ook veilig en wel in Plymouth is binnen gelopen.
Wij vervangen onze gebroken stag. De tuiger van Seldén-masten in Falmouth komt ook nog even langs en komt direct tot de conclusie dat het moet liggen aan het gemis van toggles. Het toeval wil dat naast ons een splinter nieuw schip ligt uit Zweden met ook een Seldén-mast. Ook hier zijn geen toggles geplaatst nabij het dek. De schipper van de nieuwe boot overweegt of hij ze moet laten monteren, maar gelooft uiteindelijk toch niet dat de oorzaak van de problemen met onze verstaging alleen aan het gemis van toggles is te wijten. Ook ik twijfel nog of dat de echte oorzaak is, want de terminal heeft twee vorken, een boven en een onder, waardoor de terminal eigenlijk als een soort toggle werkt.
We blijven ruim een week in Falmouth, voordat voor de laatste keer op vreemd grondgebied de touwen worden losgemaakt. Het is een vreemd gevoel, dat over slechts enkele dagen we weer in Nederland zullen zijn. Op 15 juli is de vertrekdag. We starten de motor om naar de bark van Falmouth Industry te gaan om rode diesel te tanken. Helaas blijkt er een touw in de schroef te zitten, zodat ik nog even in het water moet. In een duik is het touw uit de schroef gesneden. Niets kan ons meer tegenhouden. (helaas!)
Ons Oceaanlied
Tijdens de oversteek van Horta naar Falmouth horen we niet veel van de Gumbah. Zij hebben immers geen SSB-radio aan boord. Maar in Falmouth blijkt dat Carla en Ferry niet stil hebben gezeten. Een heus Oceaanlied hebben ze gedicht. We zullen het nog vaak zingen op onze reunies.
REFREIN:
Ik kan je echt niet nemen, we gaan staande bij,
Je zit op m'n
kaartentafel, roger roger riepen zij,
Nu over op de roll call,
is alles oke aan boord,
Ik krijg je niet te pakken want de zender
is gestoord,
Met dit leuke netje is zeilen echt niet saai,
...** aan de kant,
De groetjes en bye bye, zwaai zwaai.
** naam van bijbehorende boot
Op de Flying
Chaos zitten Irma en Raoul,
Na motorpech heel snel op weg, naar
hun laatste doel,
Zelfs na dit jaartje samen de relatie nog
niet stuk
In volle vaart naar Nederland, voor hun huweluk.
Helaas
de Maybe hebben we niet meer gezien,
Vertrokken vlot uit Horta,
met grote haast misschien,
Jodi en Theo, een heel bijzonder
paar,
Kunnen samen nog door een deur, ja t'is raar maar waar.
Machiel
en Liselotte op de Lotje Twee,
Een gaatje in de romp, ach daar
zitten ze niet mee,
Vertrokken dagen eerder naar 't verre Engeland,
Martijn en ook Bart-Jan ze hielpen bij de kabelbrand.
Anna Caroline,
dat is de kleinste boot,
Met Janneke en Wietze nu aan het einde
van de vloot,
Ze gingen weg uit Horta, een blok kwam uit de
mast,
Toen kwamen ze terug en zijn hun plannen aangepast.
En daar
heb je Gumbah, een hele stoere boot,
Hij is gemaakt van staal
en de kleur die is knalrood,
Dat is wel wat opvallend, die zien
ze zeker wel,
Aan boord Carla en Ferry, een eigenaardig stel.
Nirvana
met Gerrit en Marian aan boord,
Op de SSB is hij als Pelleboer
aan 't woord,
Marian zorgt voor het eten en souffleert 't gaat
perfect,
Behalve bij de nasi dat was Gerrit z'n project.
Dan de
Sophia met Paulien en Evert-Jan,
Pieter en Michiel, die genieten
er wel van,
Samen met Nirvana de laatste oversteek,
En ben
je halverwege krijg je chocoladecake.
En vanaf
Horta gingen er nog twee,
Hans en Marian, van de Olle-P.,
Marjan was even zeeziek en voelde zich niet puik,
Ook Hans was
niet zo lekker met dat scheurtje in z'n buik.
Dan heb
je Hans en Theo, op de Celadon,
Hans was leider van het netje,
en kletsen dat 'ie kon,
Samen 119, ze hadden heel veel lol,
Dat kwam vast niet van het bier want dat was zonder alcohol.
Zeilend
op de Malo, Jeroen en Carolien,
Ja dat zijn de ouders van Maxime
en Bodine,
King zorgt voor contacten, Jeroen zit onder 't smeer,
Is het ene ding gemaakt dan doet iets anders het niet meer.
Falmouth - Vlissingen
De zeilen kunnen we wel vergeten. De wind is op. We motoren vrijwel de gehele route naar Vlissingen. Wat een gedoe. We varen op met de Gumbah. Zij varen door naar hun thuishaven in Hellevoetsluis. We hebben een afspraak gemaakt met onze vrienden Arie, Ingrid en Carina, die ons opwachten met hun Hallberg Rassy 29 in de haven van Vlissingen. We maken met de GSM om 04.00 uur contact met ze dat we dreigen aan te komen en vragen ze of er een plekje voor ons is. Het blijkt er zeer vol te zijn. Maar ik ben natuurlijk eigenwijs en zet toch door naar de buitenhaven. Het is er werkelijk propvol. Er is nauwelijks plaats. Gelukkig zijn er een paar vroegerikken die met het tij naar buiten willen en komt er wat ruimte. Het is 18 juli 2000. Voor het eerst in het nieuwe millennium zetten we vaste voet aan wal in Nederland. De reis zit erop. Het is nauwelijks te beseffen, we zijn er beduusd van. Het zit erop, het zit erop.
Volg de reis van Marian en Gerrit
Broertjes die zij maakten van 1999 tot 2000.
Lees de nieuwsbrieven
Aanpassingen aan de Nirvana
Van Lanzarote naar Kaap Verden
Suriname houdt ons gevangen (I)
Suriname houdt ons gevangen (II)
Op herhaling bij de Caribische eilanden