< terug naar de website
van Rudy Brouwer
In 2007 schreef Rudy ook onderstaande artikelen voor De
Weekkrant/Deventer Post.
Door Rudy Brouwer
28 DECEMBER 2007 -
Deventer – Terwijl zich een deken van mist uitrolt over de akkers van De
Ulebelt paraderen twee doedelzakspelers in het heldere maanlicht langs sfeervol
verlichte kerstkraampjes. Spelende kinderen kijken verschrikt op en zoeken
vluchtig dekking achter de geluidwerende benen van hun papa of mama. Neej,
doedelzakspelers willen ze liever niet, maar wél een ezel voor hun
kinderboerderij. Dat blijkt althans uit briefjes die, op het middenterrein, als
vlammetjes aan de kerstwensenboom wapperen.
Tientallen kinderen hebben in de loop van deze kerstmiddag
hun wensen in de boom gehangen. ,,Veel diervriendelijke wensen”, is
vrijwilligster Helena uit Bathmen opgevallen. En Sander wil graag
profvoetballer worden, Esther een reis naar Disneyland winnen en Julian wenst,
heel non-materialistisch, vooral vrede en geluk voor elkaar. ,,Mooi om te
zien”, glimlacht Miranda van Wely, coördinator Recreatie van De Ulebelt, het
voormalige Milieucentrum in nieuwbouwwijk De Vijfhoek. ,,Zúlke wensen kunnen we
natuurlijk niet inwilligen, maar we gaan zeker ons best doen om er een aantal,
dat wel binnen ons bereik ligt, op korte termijn te realiseren.”
Behalve de bezoekers heeft ook De Ulebelt zelf wensen voor
de toekomst van het centrum. ,,Helemaal boven aan het lijstje staat een
kapschuur, voor de opslag van materialen en machines’’, legt Van Wely uit. ,,En
bovendien ligt er al enige tijd een aantal schetsen voor een multifunctioneel
restaurantgebouw mét speelvoorzieningen voor nul tot vierjarigen.’’ Het zijn
volgens de 38-jarige Zwolse vooral nog plannen; de financiering is nog lang
niet rond. ,,We moeten goed kijken wat we willen en hoe we dat kunnen bereiken.
Goede plannen blijven tot nog toe altijd een beetje hangen. Het valt soms niet
mee alle koppen dezelfde kant op te krijgen.”
Het paard Dave is met een nepgewei vermomd tot rendier en
trekt in het duister briesend, maar getrouw zijn huifkar met uitgelaten kindjes
voort. Tussen het stro vertelt Henk Oplaat streekverhalen van theoloog en
communicatiewetenschapper Anne van der Meijden, maar vindt daarmee bar weinig
gehoor. Veel drukker is het even verderop bij de levende kerststal; zoals de
twaalf pasgeboren biggen om hun trog, verdringen volwassen zich met hun kroost
rondom het klassieke liefdestafereel tussen Jozef en Maria. De koeien in de
stal kauwen onaangedaan een paar hompen sappige suikerbiet weg.
,,Anders dan het jaarlijkse Oogstfeest en het
Door Rudy Brouwer
19 DECEMBER 2007 -
DEVENTER – Het is een drukke boel in het knusse onderkomen van Jeannette
Knigge en Ingrid de Rapper aan de Nieuwe Markt 22. De kersverse ondernemers
vinden nauwelijks tijd om álle handen te schudden en de vele cadeautjes uit te
pakken. Tijdens de officiële opening van hun nieuwe winkel zijn voor even de
rollen omgedraaid; de dames krijgen vandaag zélf de aandacht die ze hun klanten
en cursisten van KunstGoud in het vervolg graag willen geven.
In de winkel zijn ambachtelijk vervaardigde sieraden en
kunstwerkjes te bewonderen en te koop. Het kloppende hart van de stijlvol
ingerichte ruimte is echter de edelsmeedwerkplaats. Tijdens de openingstijden
van de winkel, van dinsdag tot en met vrijdag van 10.00 - 17.00 uur en op
zaterdag van 10.00 - 16.00 uur, wordt er door Knigge en De Rapper gewerkt aan
opdrachten en bovendien vinden er de edelsmeedlessen en -workshops plaats.
,,Daarmee proberen we ons te onderscheiden van andere
edelsmeden en juweliers”, legt Jeannette Knigge uit. ,,Juist de open dynamiek
tussen het verkoopgedeelte en de ambachtelijke werkplaats moet wat mij betreft
de kracht van KunstGoud zijn.” De 34-jarige kunstenares gaf vanuit haar
atelierwoning aan de Middelweg zelf al een aantal jaren cursussen en heeft nu
in het nieuwe pand de samenwerking met oud-cursist Ingrid de Rapper gezocht.
,,Maar deze nieuwe werkruimte voelt voor mij niet minder eigen, hoor. Het is
nog steeds mijn tweede huiskamer.”
Een vertrouwd gevoel dus, dat het ondernemende duo ook
zijn klanten en leerlingen wil geven. De werkplaats biedt dan ook ruimte aan
maximaal vier cursisten. ,,Daardoor kunnen we iedereen optimaal persoonlijke
aandacht geven”, glundert De Rapper. ,,We willen niet iets massaals. Bij ons
kunnen mensen, tegen een betaalbare prijs, op zoek naar iets persoonlijks.
Bruid en bruidegom kunnen zo bijvoorbeeld hun eigen trouwringen maken. Bij ons
is elk sieraad uniek. En daarmee ontstijgen we het gemiddelde
juweliersgehalte.”
,,We moeten er natuurlijk wel geld mee verdienen, maar
vinden het inderdaad fijn om het klein te houden”, vult Knigge haar
zakenpartner aan. ,,Dan blijft het ook voor jezelf leuk en boeiend. Dat is toch
de basis om je inspiratie en enthousiasme voor het edelsmeden op anderen over
te kunnen brengen.” De Deventerse is zelf net begonnen aan een ring voor een
vrouw die daarin de as van een overleden vriend wil bewaren. ,,Maatwerk”, vindt
ze. ,,Een opdracht die op de wensen van de persoon en diens budget wordt
afgestemd.”
Knigge en De Rapper gaan voor laagdrempeligheid. De nieuwe
locatie zorgt al volop voor meer spontane aanloop. ,,Mensen vinden het interessant
om te zien hoe een sieraad gemaakt wordt. Sinds de opening heeft dat al twee
nieuwe cursisten en een mooie opdracht opgeleverd”, meldt Jeannette Knigge
tevreden. Maar tegelijkertijd blijft ze kritisch; de aandacht die ze schenkt
aan haar kunstzinnige creaties wil ze óók persoonlijk aan haar klanten kunnen
geven.
Door Rudy Brouwer
12 DECEMBER 2007 -
DEVENTER – Als
,,Verstandelijk weet je natuurlijk dat het niet zo werkt”,
zegt de voormalig eigenaar
Met de zevendaagse klim langs de Lemosho route, de
lastigste en minst belopen van de
Nadat in het najaar van 2004 de Pico Bolivar (
Begin januari 2008 is het zover. Onder leiding van een
gids en enkele dragers klauteren
Hoogstraten hoopt uiteindelijk één euro per geklommen
meter, in totaal dus € 5895, aan het KWF te kunnen doneren. ,,Onze reis wordt
volledig uit eigen zak betaald”, legt de klimmer uit. ,,Iedere gift komt direct
bij het kankerfonds terecht. We kopen er nog geen aspirientje van en hebben dus
geen enkel persoonlijk belang.” Op zijn zoektocht naar de verloren warmte van
zijn vrouw Angela, hoopt
Rondom de vriendengroep zijn inmiddels allerlei
sponsorinitiatieven in gang gezet ten bate van het KWF. Via de website www.klimmentegenkanker.nl worden tal
van (ludieke) acties gestart om het financiële doel te bereiken en is straks
ook een dagboek te volgen van de reis. Ook op het vriendennetwerk Hyves is een
speciale site ingericht om donateurs voor de actie te werven. Mensen die de
klimmers een warm hart toedragen en het Koningin Wilhelmina Fonds willen
steunen kunnen hun gift overmaken op banknummer 31.45.30.347 t.n.v. KWF/Klimmen tegen Kanker.
Door Rudy Brouwer
12 DECEMBER 2007 -
DEVENTER - Maaike te Rietmole woonde nog maar nét in Deventer toen ze afgelopen
zomer haar neus tegen de etalageruit van het filiaal van VakantieXperts aan de
Keizerstraat drukte. De reisbureauketen bleek door de Consumentenbond te zijn
uitgeroepen tot de beste van Nederland en gaf daarom landelijk 140 vakanties
weg aan mensen die dat het meest verdienen. De 27-jarige Maaike twijfelde geen
moment en nomineerde haar chronisch zieke broer Niek en hun zorgzame ouders.
De gezinsleden, zelf woonachtig in Borculo, werden
afgelopen zaterdag tot hun grote verrassing door VakantieXperts verblijd met
een gratis vakantie. ,,De eerste keer dat ik iets win”, lacht Maaike. ,,Maar
dat is ook niet zo gek; ik heb namelijk nog nooit ergens aan mee gedaan.”
Reisverkoper Esther de Vries overhandigde Niek en zijn ouders een reischeque
voor een vakantie naar keuze. ,,Helaas kunnen we maar één vakantie cadeau
doen”, straalt De Vries. ,,We hadden graag álle inzenders zoiets gegund. Voor
ons team is het in elk geval prettig te ervaren hoe enorm de gratis vakantie
door deze familie wordt gewaardeerd. Het is echt een schot in de roos.”
,,Zeker”, beaamt Maaike liefdevol met de arm om de
schouder van haar jongere broer. ,,Sinds 2003 bestaat ons leven met name uit
artsenbezoeken en ziekenhuisopnames van Niek. Desondanks wist lange tijd
niemand goed wat mijn broer had.” Uiteindelijk is vastgesteld dat het te gaat
om de zeldzame stofwisselingsziekte Melas. Een progressieve aangeboren
aandoening die haar broer binnen vijf tot tien jaar fataal zal worden. ,,Het is
dus moeilijk alles maar positief te blijven bekijken”, meent Maaike te
Rietmole. ,,Maar ik vind dat Niek en mijn ouders daar over het algemeen goed in
slagen en deze reischeque is dus écht iets wat ze hebben verdiend.”
De 25-jarige Niek vertelt trots te zijn op zijn zus en
zijn ouders. ,,Ik wil ze bedanken dat ze altijd zo goed helpen en ben blij dat
ze zo goed voor me zorgen. Er zijn er genoeg die je juist dan in de steek
laten.” Het zal er voorlopig niet in zitten om de reischeque van VakantieXperts
te besteden. Niek is juist herstellende van een eenzijdige verlamming als
gevolg van zijn ziekte. ,,Nu eerst maar hopen dat ik door fysiotherapie gauw
weer een beetje kan lopen. Dat kan zo een paar maanden duren”, verwacht de
Borculoër. ,,Als het straks beter gaat, mag mijn lieve zus een bestemming
uitkiezen.”
De familie Te Rietmole is het er wel over eens dat ze dan
lekker gaan uitwaaien in de rustgevende en natuurlijke omgeving van één van de
waddeneilanden. ,,Gezellig met ons hele gezin”, grapt de doodzieke Niek
opgewekt. ,,Maar héél misschien mag mijn vriendin Femke ook nog wel mee.”
Door Rudy Brouwer
28 NOVEMBER 2007 -
Deventer – In een zaaltje van het wijkcentrum aan de Van Vlotenlaan tonen leden
van de Geologische Vereniging IJsselland tijdens een Open Dag trots een deel
van hun collectie. Veelal oudere bezoekers schuifelen, op het oog nauwelijks
geïnteresseerd, aan de strak ingerichte tafeltjes voorbij. In een vluchtige blik
herken je dan misschien alleen de liefde voor steentjes; uit verhalen van hun
verzamelaars blijkt al gauw dat geologie veel meer is dan dat.
,,Zelf heb ik de laatste tijd vooral belangstelling voor
versteende sponzen”, legt
,,Met een helm op en je goeie verstand mee, kom je in de
buurt van zo’n hor (zandzeef – red.) al een heel eind”, zegt Van de Vlekkert.
Met een beetje geluk vind je tussen dat puin van alles. Tot mammoetkiezen aan
toe. ,,In het dagelijks leven ben ik heftruckchauffeur”, legt hij uit. ,,Dom
werk. Maar ik verdien er het geld mee dat ik nodig heb voor mijn hobby. Want
dát is waar ik wel veel verstand van heb.” De 49-jarige Deventenaar leest veel
over Geologie en zoekt wetenswaardigheden op via de computer. ,,Maar op
internet is dat allemaal zo makkelijk. Het is juist zo’n mooie buitenhobby.
Lekker gezond in de open lucht”, vindt hij. ,,Je kunt het een beetje
vergelijken met een visser die uren geduldig wacht op een prachtige vangst. Dat
is het zelfde bijzondere gevoel als wanneer je zo’n steen opraapt. Dan heb je
ineens een brok geschiedenis in handen; een versteend leven van miljoenen jaren
oud.”
Zó oud als de fossielen zijn de leden van de vereniging
zelf niet, maar er is duidelijk sprake van vergrijzing. ,,Er is de laatste
twintig jaar, geloof ik, geen aanwas meer geweest”, zegt Van de Vlekkert
teleurgesteld. ,,Het ledental is teruggelopen van 150 naar nu nog 90 leden. Je
ziet de mensen om je heen alleen maar ouder worden.” Toch probeert de
Geologische Vereniging IJsselland volgens bestuurslid Conny Ruibing door middel
van lezingen voortdurend haar hobby onder de aandacht te brengen. ,,We hebben
in het verleden wel eens les gegeven aan een grote groep kinderen. Dat was best
een succes. Maar ja, je mist er onderhand de mensen voor, hè?”, bekent de
66-jarige uit Deventer. ,,Veel leden gaan met (pre-)pensioen en trekken
vervolgens de hele wereld over. Onze voorzitter heeft net weken in een jeep
rond gereden in een woestijn.” Bij de Etty Hillesum locatie aan de Boerhavelaan
is nog wel een vitrine met mineralen ingericht. Maar het valt niet mee daarmee
de jeugd te interesseren.
Buiten voor de deur passeert juist een fossiele
buurtbewoner met zijn hondje. ,,En? Is er nog wat te zien, daar binnen?”,
vraagt de oude man aan een uitgekeken bezoeker, terwijl zijn huisdier staat te
plassen. ,,Ach ja, allemaal steentjes, he…”
Door Rudy Brouwer
21 NOVEMBER 2007 -
Deventer – Terwijl tientallen mensen zich vér na middernacht nog verdringen
rondom de verkoopbalie bij Praamstra, hebben Pippe en Sam een rustig hoekje in
de boekhandel aan de Keizerstraat opgezocht. Zichtbaar opgewonden bladeren de
klasgenoten door de 540 kersverse pagina’s van ‘De Relieken van de Dood’. Hun
vaders werpen op gepaste afstand een bedenkelijke blik op het uurwerk, maar
gunnen hun dertienjarigen deze nacht met liefde het magische moment van het
laatste deel van Harry Potter.
Pippe Weytingh is al twee keer eerder bij een nachtelijke
verkoop geweest, maar vindt het nog steeds bijzonder. ,,Het is echt officieel
hè, zo? De échte fans kopen nu en horen niet te wachten tot morgen.” Net als
miljoenen andere fans is de scholiere benieuwd naar wat schrijfster J.K.
Rowling in het laatste deel van de Potterreeks allemaal zal onthullen. Is
Perkamentus echt gestorven? Aan wiens zijde staat Severus Sneep? En is Harry
Potter in staat de zware taak te volbrengen om alle overgebleven Gruzielementen
van Jeweetwel op te sporen en te vernietigen? Gevraagd naar het plot, steekt
Pippe geschrokken haar wijsvingers in de oren. ,,Neeej, ik wil het niet horen.
Ik lees dat liever zelf!”
Zich waarschijnlijk niet bewust van het tijdstip, neemt ze
zich voor om straks thuis alvast maar een stukje te gaan lezen. Over twee dagen
zal ze het - denkt ze - dan wel uitgelezen hebben. ,,Een beetje dubbel”, vindt
Pippe. ,,Aan de ene kant ben ik erg nieuwsgierig en zou ik het in één adem uit
willen lezen, maar aan de andere kant is dat eigenlijk ook zonde van zo’n mooi
boek. Lastig, ik zal toch maar proberen er zo lang mogelijk over te doen… Dan
ga ik tussen het lezen door dit weekeinde toch maar gewoon ook wat huiswerk
maken, haha.”
Sam Huizing zit, net als Pippe, in de tweede klas van het
gymnasium van Etty Hillesum aan de Boerhavelaan. Ook hij heeft nu álle delen
van de Harry Potterserie in de kast. ,,Voor het kopen van boeken krijg ik van
mijn ouders subsidie”, glimlacht hij. ,,Zij vergoeden één derde van de prijs,
de rest moet ik zelf betalen.” Sam heeft geen moment spijt van de uitgave; hij
kijkt zijn ogen uit. Het personeel van Praamstra loopt met tovenaarsmutsen en
heeft de winkel omgetoverd in Zweinstein-achtige sferen. ,,Dit is de eerste
keer dat ik bij zo’n nachtelijke verkoop ben”, legt Sam uit. ,,De vorige keren
mocht ik niet, maar mijn vader wilde nu gelukkig wel mee.’’
Chrisjan van Marissing, normaalgesproken
eigenaar/directeur van Praamstra, maar vanavond stijlvol gekleed als portier,
toont zich tevreden over de opkomst. ,,Met ruim 150 bezoekers echt meer dan verwacht.
Van de Engelse versie hadden we afgelopen juli al aardig wat verkocht, maar
blijkbaar is de magie van Harry Potter ook voor de Nederlandstalige lezers nog
niet uitgewerkt.” In die eerste nacht lopen uiteindelijk meer dan honderd
mensen met een boek de deur uit. Praamstra heeft er ruim 600 op voorraad.
,,Maar daar halen we 1 januari 2008 niet eens mee”, verwacht Van Marissing.
,,Sterker nog, ze zijn waarschijnlijk voor Sinterklaas al wel op…”
Door Rudy Brouwer
21 NOVEMBER 2007 -
Deventer – Hand in hand glijden twee zusjes, amper drie turven hoog, in
ijskoude jurkjes sierlijk het middenterrein van schaatsbaan De Scheg op. Hun
haren plakken strak achterover dankzij - op z’n minst - een halve pot glimmende
gel. Uit de luidsprekers echoën namen en zwellen er klanken aan van een
warmbloedige Zuid-Spaanse dans. Langs de vloer blijft het tijdens ‘Artistic
Skate’ echter onaangenaam koel; de castagnetten overstemmen geen moment het
ijzige tandengeknars.
,,Wij zijn in Den Haag maar wát verwend met onze overdekte
ijshal De Uithof”, realiseert Martine Zuiderwijk zich in de zoveelste
dweilpauze spontaan. De 23-jarige inwoonster van Naaldwijk won de afgelopen
twee jaren zilver op de NK en nam eind juli 2006 deel aan de Europese
Kampioenschappen Kunstrijden in Lyon. Door een zware blessure moest ze begin
dit jaar haar veelbelovende carrière beëindigen en sindsdien traint Zuiderwijk
jonge talenten van de Haagsche IJsclub Houtrust. ,,Deze wedstrijd is voor onze
meiden een leuke gelegenheid om, met een echte jury, te leren presteren onder
druk”, meent de knappe brunette. ,,En dit heeft toch ook wel charme, hoor”,
glimlacht Zuiderwijk. ,,Ik heb hier een paar jaren geleden zelf mee gedaan met
een eindshow van de Deventer IJs Club. Het was écht koud toen in de openlucht,
maar na een hemelse pirouette dwarrelden er zomaar ineens sneeuwvlokjes op me
neer. Een geweldige ervaring; echt het gevoel van een wintersport.”
Zes Haagse meiden rijden in spijkerbroek en marineblouse
intussen geconcentreerd hun vlotte groepskuur op het nummer ‘Candyman’ van
Christina Aguilera. Het is één van de drie categorieën waarin Desiree van
Santen uitkomt. ,,Niet omdat ik zo graag wil winnen”, bekent de 14-jarige
kunstrijdster uit Honselersdijk. ,,Het is gewoon gezellig en ‘t gaat vandaag
dus vooral erg om de lol.” De scholiere geniet duidelijk van de sport waarmee
ze op haar vijfde in aanraking kwam dankzij haar opa. ,,Kunstrijden is echt
leuk. Er zitten zoveel verschillende dingen in: muziek, dansen, figuren,
lenigheid. Bij deze wedstrijd helemaal: iedereen is mooi opgemaakt en heeft
gekke kleren aan.”
Net als alle opgedofte deelnemers glimt het ijs na de
poetsbeurt weer als nooit te voren. ,,We hebben hier in Deventer maar vier of
vijf maanden ijs”, legt Wendy Ankersmit van de Deventer IJs Club (DIJC) uit.
,,Daarbij valt er door slecht weer altijd nog wel wat uit, dus er is maar een
korte periode waarin onze leden het moeten laten zien.” Zelf is ze vandaag
organisator, trainster én deelneemster. ,,Vijf jaar geleden zijn we als eerste
met dit ‘Artistic Skate’ begonnen. Een bijzondere wedstrijd waarin alles draait
om het showelement.” De 28-jarige Ankersmit is trots op de presentatie van
‘haar’ Deventer pupillen. ,,De kinderen hebben zelf hun muziek uitgekozen, hun
kleding uitgezocht én de figuren bedacht die ze rijden. Normaal worden ze
alleen beoordeeld op techniek, nu ook op choreografie en originaliteit.”
Desiree van Santen heeft haar spijkerbroek intussen
verruild voor een felrode Spaanse jurk en schaatst de individuele kuur op het
zwoele stemgeluid van Belle Perez. Coach Martine Zuiderwijk moedigt vurig aan.
De ledematen van menig toeschouwer voelen stram, maar de passie in het optreden
van de trainster en haar talentvolle pupil is tegelijk ook hartverwarmend.
Door Rudy Brouwer
07 NOVEMBER 2007 -
Deventer – In de voormalige zijbeuk van de Oude Mariakerk op de Nieuwe Markt is
het muisstil. Je hoort alleen wat hersenen kraken en speelstukken over het bord
schuiven. Tientallen Stratego spelers waken er tijdens de 17e NK Stratego als
ware kasteelheren over hun vlag. Vanuit de hoogte houdt een leeg harnas - de
ridder is allang gevlogen - geconcentreerd de sportiviteit van alle strijders
in het oog.
,,Een perfecte locatie”, vindt Julian Schooljan,
secretaris van de Strategobond. ,,We gaan voor het Nederlands Kampioenschap
altijd op zoek naar een passende locatie. Een legermuseum of zoiets. Dit jaar
is het erg goed gelukt, want het lijkt hier net een echte ridderzaal met die
mooie ornamenten, de grote kroonluchters en enorme kasteelvlaggen aan het
gewelfde plafond.” De organisatoren hielden het toernooi de afgelopen jaren
vooral in het zuiden, maar wilden nu eens de liefhebbers in het oosten van het
land bedienen. Met 37 deelnemers is de opkomst zoals verwacht. ,,De meeste uit
Brabant en de Randstad”, weet de 20-jarige Schooljan. ,,Maar toch ook uit
Zwolle, Winterswijk en Heino.”
Zelfs uit Deventer hebben zich twee gegadigden gemeld:
Erwin van den Berg en Gregory Dowling. ,,Ik ben totaal geen spelletjesmens”,
bekent Van den Berg. ,,Alleen Stratego vind ik al van jongs af wel erg leuk.
Maar uh, vraag me niet waarom.” De 40-jarige Deventenaar heeft in het verleden
wel vaker deel genomen aan toernooien, maar de afgelopen jaren, vanwege zijn
werk, niet meer. Van den Berg speelde het bordspel nog louter in familiaire
kring. ,,In zo’n wedstrijd merk je dan toch dat je wordt afgetroefd op
ervaring. Ik merk dat ik veel scherpte, snelheid en strategisch inzicht ben
verloren.” Van de zeven partijen gaan er dan ook zes verloren, maar Van den
Berg maalt er niet om. ,,Mijn uitgangspunt was om oude bekenden te zien en weer
eens van die speciale sfeer te proeven.”
Terwijl een camerateam van het televisieprogramma ‘Man
bijt hond’ probeert zo min mogelijk de serene rust te verstoren, peinst Gregory
Dowling over zijn beginopstelling. ,,Ik wilde zonet eens rondlopen om te zien
hoe de meer ervaren spelers hun spel beginnen, maar dat is blijkbaar in strijd
met de regels”, glimlacht de 31-jarige. Dowling heeft eigenlijk niets met
Stratego, maar geniet zoveel mogelijk van elk cultureel evenement dat zijn
nieuwe woonplaats hem biedt. ,,Ik ben drie jaar geleden niet voor niets vanuit
Almelo naar hier verhuisd”, zegt hij. ,,Deventer is erg mooi. Een culturele
stad waarin je heerlijk kunt verdwalen.” Dowling wint twee partijen van de
zeven en speelt éénmaal remise. ,,Een eendagstreffer”, noemt hij zijn deelname.
,,Maar zo blijf ik in Deventer steeds weer andere leuke dingen ontdekken.”
Kampioenen
Het officiele Nederlandse Kampioenschap Stratego trok
afgelopen weekeinde tientallen spelers naar de Oude Mariakerk in Deventer. Bij
de senioren heeft Pim Niemeijer uit Rotterdam (16 jaar) zijn nationale
titel van 2006 met succes verdedigd. Oud-Nederlands kampioenen Tim
Slagboom (2004) uit Zevenbergen en George Franka (2005) uit Strijen werden
respectievelijk tweede en derde. Viervoudig wereldkampioen Vincent de Boer (4e)
en drievoudig wereldkampioen
Door Rudy Brouwer
07 NOVEMBER 2007 -
Schalkhaar – In de kantine van Unit+, op het Asielzoekerscentrum in de
voormalige Westenbergkazerne, is het een dolle en gezellige boel. De ruimte is
tijdens de landelijke Open Dag van het AZC ingericht als ‘vrouwenkamer’.
Meisjes en vrouwen uit verschillende culturen klappen er ritmisch in hun handen
en zingen opgewekt en eensgezind hun lied over vrijheid. Achter hun gulle lach
gaan echter zichtbaar zorgen schuil. Maar vandaag geven ze zo hun dag wat
kleur.
,,Deze vrouwen hebben hiervoor zélf het initiatief
genomen’’, vertelt Elizabeth Dijkhof, die sinds kort als woonbegeleider op de
vrouwengroep werkzaam is. ,, Ze hebben, samen met een vrijwilliger uit het
dorp, zelf boodschappen gedaan en urenlang in de keuken gestaan om voor alle
bezoekers heerlijke hapjes uit hun eigen land te bereiden.’’ De 28-jarige
Zwolse is trots op de wijze waarop de vrouwen zich aan hun gasten presenteren.
,,Elke donderdag komen we twee uur samen met deze groep van inmiddels zo’n 25
vrouwen. Met als insteek: ontmoeting, ontspanning én persoonlijke
ontwikkeling.’’ Hoewel de meeste vrouwen zich niet opsluiten, stimuleert het
COA dat ze regelmatig van hun kamer komen. ,,Het is vrijblijvend’’, zegt
Dijkhof. ,,We doen niet meer dan promoten, we willen ze niet pushen. Maar het
is goed dat ze af en toe op een prettige manier los komen van de gedachte
waarom ze hier zitten.’’
Heidy Oort, locatiecoördinator van de terugkeerlocatie
Schalkhaar, vond het opvallend dat vrouwen niet snel uit zichzelf dingen
ondernamen. Ze juicht het dan ook toe dat steeds
Hoewel Oort de betrokkenheid van de directe omgeving en
het dorp Schalkhaar groot noemt, passeren tussen 10.00 uur en 15.00 uur
uiteindelijk slechts een kleine driehonderd belangstellenden de beveiligde
poorten aan de Frieswijkerweg. ,,We hadden eerlijk gezegd op een beetje meer
gehoopt’’, bekent Heidy Oort. ,,Maar alle aandacht is meegenomen. Uit
overlegstructuren met de buurt, scholen, het Platform Schalkhaar en de gemeente
blijkt ook dat er voldoende verbondenheid is. Maar het is wel een
aandachtspunt. We moeten voorkomen dat het contact tussen het AZC en het dorp
al te veel verwatert.’’ De vrouwen in Unit+ zul je daarover niet horen klagen.
Ze klappen, zingen en dansen met een blije lach op het gezicht. En zélfs hun
hapjes zijn al bijna op.
Door Rudy Brouwer
07 NOVEMBER 2007 -
Schalkhaar – Als het aan de kinderen van peuterspeelzaal Spring in ’t Veld
ligt, spelen ze straks de hele winter buiten. Vorige week hebben twee
afgevaardigden van Plopsaland voor het schooltje op feestelijke wijze een
prachtig aangelegd verkeersplein met strakke belijning, zebrapaden,
verkeersborden, een heus tankstation, straatnaambordjes én echt werkende
stoplichten geopend. De uitgelaten peuters staan voortaan met plezier - zij aan
zij - in een file voor het rode licht.
,,Met de opbrengst van een grote fancy fair eerder dit
jaar hebben we dit kunnen realiseren’’, vertelt leidster Diana Kooiman trots,
kort nadat ze - onder toeziend oog van vele enthousiaste ouders, opa’s en oma’s
- met Plop, Kwebbel en ‘haar’ kinderen de Kabouterdans heeft gedaan. ,,Het idee
is van onszelf, de belijning hebben we zelf aangebracht en de verkeersborden
zijn beschikbaar gesteld door de gemeente.’’ Anoek en haar oudere broer
Matthijs crossen intussen op twee nieuw aangeschafte fietsjes bijna over de
tenen van de juf. Een paar meter verder knallen ze, zonder ernstige gevolgen,
op elkaar. Matthijs is onverwacht vol in de remmen gegaan voor een zebrapad dat
aan Kwebbel een veilige oversteek biedt van het ene naar het andere grasveldje.
Voor de rotonde aan de andere kant van het plein wachten
peuters rijen dik, maar plichtsgetrouw, voor een rood stoplicht. ,,Groen!’’,
schreeuwt een 4-jarige als het licht verspringt en hup, het hele peuterpeloton
zet zich in beweging om na twee scherpe bochten bij het houten tankstation,
compleet met stofzuigslangen, weer geduldig aan te sluiten in een rij. Een
glimlach om de bekkies en hun oogjes stralen van geluk. Over vijftien jaar
stuurt Justitie geen verkeersboete meer naar Schalkhaar…
Door Rudy Brouwer
31 OKTOBER 2007 -
DEVENTER - De pleinen hullen zich langzaamaan in nevelen. Tegen de beslagen
ramen van kroegen op De Brink en het Grote Kerkhof dreunen, van binnen uit, de
live beats van het evenement Muziek Totaal. Alleen wanneer bezoekers vlug naar
binnen glippen - of eruit - dwarrelen opzwepende muzieknoten, door de
deuropening, als herfstblaadjes op de straat. De avond wordt kil, maar achter
de gevels van de Deventer horeca broeit een gemoedelijke sfeer.
Het is overal vol aan de toog. Ook achter de rode luifels
van Del Mar op De Brink schuifelen muziekliefhebbers, met hun drankje boven het
hoofd, behoedzaam door een zweterige menigte; bedacht op al te langdurig
ongewenst contact met andermans borsten of billen. Min of meer weggedrukt in
een hoek acteren de bandleden van LandSlip op slechts een paar vierkante
meters. ,,Over onze muzikale prestaties van vanavond zal ik straks niet echt
tevreden zijn”, bekent
Niemand van de toehoorders verneemt het verschil. Onder leiding
van de 26-jarige Van der Velden én de bloedmooie zangeres Ilona Nieuwenhuis
brengt LandSlip ook tijdens Muziek Totaal met een ongekend enthousiasme een
gevarieerd repertoire met voor ieder wat wils. ,,Dit soort optredens in de
regio is ideaal om naamsbekendheid op te bouwen”, meent Van der Velden, die net
zo makkelijk de snaren van zijn gitaar als de toetsen van een keyboard
aanslaat. ,,Zo zijn we in 2001 zelf óók gestart. Het begon als een hobby, maar
de laatste tijd zijn we, hoewel we nooit serieus de ambitie hebben gehad om
iets te bereiken, met LandSlip écht goed in de markt gekomen.” De formatie van
de Deventenaar verschijnt inmiddels ruim dertig keer per jaar op het podium van
aansprekende evenementen door het hele land. ,,Muziek maken is zó’n fantastische
ontspanning”, vindt Van der Velden, die samen met zijn vader een druk bedrijf
runt dat software voor ziekenhuizen ontwikkelt.
Met ‘Annabel’ van Hans de Booij laat de gedreven Van der
Velden in Del Mar magistraal oude tijden herleven. De vertolking van ‘Girl’
overstijgt kort voor middernacht zelfs haast de originele versie van Anouk.
Kippenvel dus. En het dak gaat eraf. ,,Genieten, hè?”, glundert Van der Velden
trots. ,,Onze zangeres Ilona is eigenlijk ook wel een beetje ons handelsmerk.
De covers van Anouk en Melissa Etheridge zijn niet voor niets mijn favoriete
nummers.” LandSlip is, zo wordt tijdens Muziek Totaal wel duidelijk, het niveau
van kroegsessies al lang ontgroeid. ,,Toch is het erg leuk om te doen. Zo’n
locaal optreden voor je eigen publiek”, straalt Van der Velden. ,,Maar als band
moeten we nu gaan toewerken naar optredens in de grotere dancings als Boode,
Dieka en Bill’s Bar.”
Door Rudy Brouwer
31 OKTOBER 2007 -
DEVENTER – Met enig uiterlijk vertoon en veel praatjes hebben vijf leden van
het pijprokersgilde Toeback Suygers zich genesteld aan een lange stamtafel
boven in eetcafé De Zevende Hemel. Schaduwen van kaal gewaaide platanen op het
Grote Kerkhof maken hun uitzicht op de verlichte flanken van de Lebuïnuskerk
haast idyllisch. Alleen stevige pluimen tabaksrook verstoren het gezicht.
,,Het is bewust dat we het hier in de openbaarheid van een
kroeg doen”, legt Jan Praastink Wessels, de deken van het gilde uit. ,,Zo
willen we aandacht vragen voor het pijp roken. Er is namelijk niets gezelliger
dan het roken van een pijp. Die sfeer, een stukje ambacht en de geborgenheid
maken het voor mij tenminste heel bijzonder.” De 49-jarige Deventenaar geniet
nog elke keer van het ritueel van aansteken. ,,Een sigaret steek je gewoon aan
en, hup, die brandt dan wel. Een pijp moet je eerst goed schoonmaken, dan
stoppen en ook het aansteken is een handeling op zich. Bovendien moet je er
vervolgens wat voor doen om hem brandend te houden. Anders gaat-ie gewoon uit.”
Eén keer per jaar wordt er aan díe uitdaging een
wedstrijdje verbonden. Of eigenlijk een heus Deventer Kampioenschap. De
aanwezige pijprokers krijgen ieder hun Goudse gebogen stenen pijp uit de
zeventiende eeuw, een potje met drie gram tabak - nauwkeurig afgewogen bij de
banketbakker - én twee lucifers die ze alleen in de eerste minuut mogen
gebruiken. Daarna is het de bedoeling om zo lang mogelijk rook te produceren.
,,En dat lukt gemiddeld zo’n 35 tot 40 minuten”, legt Praastink Wessels,
eigenaar van een antiquariaat in de Kleine Overstraat, uit. Gedurende die
kleine drie kwartier wordt er overigens niet alleen gerookt. Dan is er steevast
tijd voor een goed gesprek. ,,Zeker níet over voetbal of vrouwen”, glimlacht de
deken. ,,Want dan ben je na een kwartier wel uitgepraat.”
Pijp roken is dus niet zomaar weggelegd voor iedere ‘Jan
met de Pet’. ,,Klopt”, beaamt Praastink Wessels. ,,Bij toerbeurt brengt één lid
van het gilde een maatschappelijk relevant gesprekthema in. De voorkeur gaat daarbij
uit naar licht filosofische onderwerpen. Daarover wordt dan, met een borrel of
een biertje erbij, vrijblijvend gediscussieerd zonder dat een ander moet worden
overtuigd.” Hijzelf heeft deze avond het voorgenomen rookverbod in de horeca
als item ingebracht. ,,Ik kan me het idee wel voorstellen, maar toch zou de
politiek wat ruimer moeten kijken naar de mogelijkheden. Je moet de
creativiteit van een horecaondernemer niet bij voorbaat onderschatten.”
Paul Joosten, uitbater van De Zevende Hemel, slaat de
pijprokers van een afstandje gade. Het raam staat op een kier en pas na vijf
kwartier gaat de laatste pijp, die van de nieuwe clubkampioen Gerton Swart,
uit. ,,Lastig’’, zegt Joosten over het rookverbod. ,,Ik denk er wel over na,
maar we kunnen in ons café wat dat betreft geen kant uit. Ik laat het maar op
me afkomen. Aan de ene kant wel jammer, want veel van onze vaste gasten roken.
Voor hen kun je dus minder gastvrij zijn. Aan de andere kant is De Zevende
Hemel ook een eetcafé en voor de mensen die hier een hapje komen eten is
‘rookvrij’ natuurlijk juist wel fijn.”
Door Rudy Brouwer
24 OKTOBER 2007 -
DEVENTER - De kindervoorstellingen in de Deventer Schouwburg worden steevast
druk bezocht. Voor de musical Oebele! op 11 november zijn bijvoorbeeld alleen
nog enkele balkonplaatsen vrij.
Voor de familievoorstelling Oebele!, met VOF de Kunst en
Joris Lutz, werd zaterdagochtend in de Rabobank Zaal een heuse auditie
gehouden. Oebele! was – met Willem Nijholt, Rob de Nijs en Wieteke van Dort -
in de beginjaren zeventig één van de meest populaire Nederlandse
televisieprogramma’s en is nu door producenten gereanimeerd tot een grappige en
spectaculaire theatershow. In een speciaal blok, halverwege de swingende
voorstelling, krijgt een aantal kinderen uit de regio de kans om zijn kunstje
te laten zien.
,,We mikken daarbij vooral op een mooi evenwicht tussen
schattig, leuk en goed’’, laat Mels
Als laatste in de rij van kandidaten oefent Charlotte van
Velthoven in de hal met haar vijf jaar jongere zusje Isabelle nog snel even d’r
pasjes en licht acrobatische oefeningen. ,,We dansen allebei heel graag’’,
vertelt het twaalfjarige meisje een klein beetje zenuwachtig. ,,Mama zag het in
de krant en heeft ons hiervoor opgegeven.’’ In hun fel roze pakjes staan de
zusjes even later als kleine poppetjes op een immens podium. Met écht geluid en
écht licht. Sierlijk én foutloos doen ze hun ding op de tonen van het liedje
‘Baas van het land’ uit The Lion King. ,,Ik vond het wel een beetje eng hoor,
voor die jury’’, bekent Charlotte achteraf. ,,Ik was bang dat het fout zou gaan
of dat ze het niet leuk zouden vinden.’’
Een dag later, afgelopen zondag, kregen Charlotte en haar
zusje te horen dat hun optreden, samen met een touwtjesspring act, is uitgekozen
om op zondag 11 november a.s. onderdeel uit te maken van Oebele! ,,Echt leuk’’,
glundert de scholiere die al jarenlang dansles volgt bij De Leeuwenkuil en op
zaterdagen bovendien trouw theaterschool Phoenix in Voorst bezoekt. ,,Ik wilde
dit echt héél graag.’’ Nu was de zaal, op een enkele papa en mama na, helemaal
leeg. Straks is-ie bomvol. Charlotte kan zich er nog niet druk om maken. ,,We
hebben in ieder geval nog mooi even tijd om flink te oefenen.’’
Door Rudy Brouwer
24 OKTOBER 2007 -
DIEPENVEEN – In het Kolkbos druipt de hars op deze ochtend langs de statige
stammen van oeroude bomen. Elke voetstap wordt er beloond met de heerlijke geur
van afgevallen bladeren en beneveld gras. Met hun enkels in het mos slaan
Bevers, Welpen en Kabouters van de scoutinggroep President Steyn in het
ochtendgloren uitgelaten met takken in een drassige kuil.
In de wei, even verderop, inspecteert Frits zur
Kleinsmiede deskundig een zendmast van
,,Mijn broer was toentertijd lid van de scouting, ik
handig met computers’’, herinnert de 23-jarige Olstenaar zich nog. Samen met
Van Binsbergen heeft hij één van de drie scoutinggebouwen in het Kolkbos met
computers en internet ingericht, zodat clubleden kunnen chatten met andere
scouts in de hele wereld. ,,Tot 2004 ging dat door moeizaam in te bellen via
modems’’, glimlacht Hutten. ,,Maar doordat ik hier eigen dingetjes kan
doorvoeren lukt het nu dus draadloos. Het komt over
Als digitaal alternatief voor de World Jamboree, waarbij
scouts van over de hele wereld elkaar één keer per vier jaren in levende lijve
ontmoeten, wordt sinds halverwege de jaren ’90 de JOTI gehouden. De JOTA
(Jamboree on the Air) beleefde afgelopen weekend al de vijftigste verjaardag.
In een ander gebouw op het domein van President Steyn Groep hebben zendamateurs
van Veron dáárvoor een echte radiokamer ingericht. Als oud-lid van de scouting
begeleiden ze nu kinderen bij het zenden tijdens het evenement ‘Around the
World in 50 hours’.
Evert Jan Stokking van de Ariëns Buette Groep geeft
aanwezigen in de ‘ouderwetse’ radiokamer uitleg over de lange golf voor directe
verbindingen en de korte golf die stuitert tussen de aarde en de ionosfeer.
,,Behalve bij deze JOTA/JOTI werken we als regionale scoutinggroepen wel vaker
samen’’, legt de 37-jarige Deventenaar uit. ,,We doen uitwisselingen, een
regiofeest, maar ook regiowedstrijden met koken, sport en spel.’’ De zenders
kraken. Als in de verkeerstoren van een vliegveld schieten Engelse termen door
de lucht. Tót er op de juiste frequentie wordt geprikt en er kan worden
gesproken met een padvinder aan het andere einde van de wereld.
Groepsleider Zur Kleinsmiede, slaat alle drukte tevreden
gade. Aan belangstelling is er voor zijn vereniging, met ruim 150 leden, geen
gebrek. ,,Dit is toch een prachtige locatie, met drie gebouwen, voor elke
speltak één. Dat heeft aantrekkingskracht op kinderen uit de hele
omgeving. Ze komen zelfs uit Colmschate, langs drie andere verenigingen heen,
om hier in Diepenveen de scouting te beleven.’’ Het gevoel van kameraadschap:
vandaag dan via radio en internet. Maar liever in het echt. Want het leukste
van scouting blijft toch, lekker buiten, met takken in de modder meppen.
Door Rudy Brouwer
17 OKTOBER 2007 -
DEVENTER - Ze waren eígenlijk met papa op weg naar de markt en de draaimolen op
De Brink. Maar die draaimolen wácht wel. Onderweg, tijdens de schrijversmarkt
bij boekhandel Praamstra, raken de zusjes Amber en Kimberley op de laatste dag
van de Kinderboekenweek net zo lief even verstrikt in de avonturen van
Gronk.
,,Het figuur Gronk is gebaseerd op een schoenenverkoper
die ik heb ontmoet in Parijs, maar verhaalt verder vooral over mijn eigen
leven”, bekent tekenaar Maaike Telnekes zonder schaamte. ,,Gronk maakt mooie
dingen, maar is - net als ik - niet commercieel genoeg om ze te verkopen.”
Samen met een zestal schrijvers uit de regio presenteert Telnekes haar werk
deze zaterdag desondanks aan het publiek. De 26-jarige Deventerse is in 2004
afgestudeerd aan de Kunstacademie in Kampen en sindsdien illustrator van
prenten- en kinderboeken. Steeds vaker schrijft ze er zelf ook het verhaaltje
bij. ,,Tijdens het tekenen ben ik er geen moment mee bezig dat het voor
kinderen is. Ik werk puur vanuit mijn eigen fantasie. Als ik er zelf om moet
gniffelen, vinden de lezertjes het meestal ook wel leuk.”
De Deventerse volgt momenteel een academische opleiding
tot docent en geeft al les in het basisonderwijs. ,,Omdat ik niets anders kan
dan tekenen en knutselen”, glimlacht Telnekes. ,,Maar óók omdat ik het
belangrijk vind dat kinderen hun fantasie beter ontwikkelen. Laatst gaf ik
leerlingen uit groep 5 een simpele opdracht: gebruik je fantasie en ga
tekenen…” De juf nam even later enkel tekeningen in van SpongeBob en andere
tekenfilmfiguren. ,,Bedroevend. Dat is toch geen fantasie? Allemaal voorgekauwd
door de televisie. Nu probeer ik ze niet alleen te laten doen, maar ze er ook
bewust over na te laten denken.” Dezelfde kinderen werd daarom gevraagd
zichzelf als dier te tekenen. ,,Een dik jongetje dat op vechtsport zit, tekende
een varkentje met zo’n ninja-doek voor de ogen. Mooi. En ik als juf werd een
giraffe. Vanwege mijn lange nek...”
Weinig complimenteus, maar wel leuk bedacht. Dáár gaat het
om. Zoals ook de schrijversmarkt op de laatste dag van de Kinderboekenweek leuk
bedacht is. Maar de uitvoering kan beter. ,,De belangstelling van jeugdige
lezers is inderdaad behoorlijk teleurstellend”, vindt ook Stineke Dirkzwager
van Praamstra. ,,We wilden dit jaar in de Kinderboekenweek iets extra’s doen om
jongeren te wijzen op het belang van lezen”, legt de verkoopster uit. ,,En
eerlijk gezegd ook om aandacht te vestigen op het feit dat onze
kinderboekenhoek onlangs flink is uitgebreid. Niet alleen qua vierkante meters,
maar ook het assortiment. Behalve het werk van landelijk bekende schrijvers
staat nu ook het werk van ‘moeilijker’ schrijvers op de plank.”
Zoals misschien ‘Eéntiende punt’, een boek van Evelien van
Dort uit Gorssel dat binnenkort verschijnt. ,,Het gaat over de problematiek van
een meisje in de brugklas van het voortgezet onderwijs”, verklapt de 46-jarige
kinderfysiotherapeut. ,,Ik schrijf fictief, maar alles kan wel echt gebeuren.
Kinderen moeten zichzelf kunnen identificeren met de hoofdpersoon in het
verhaal, in het boek kunnen groeien. Ze moeten door te lezen het vertrouwen
krijgen in de dingen die ze kunnen.”
Door Rudy Brouwer
17 OKTOBER 2007 - DEVENTER
– In het midden van een kale ruimte in het voormalige Davo-pand draait, op het
plateau van een oude platenspeler, een torentje met kiekjes onverstoorbaar,
maar ritmisch, in het rond. Aan de muren zijn, stijlvol, levensgrote foto’s van
Rob Philip en zijn Roemeense vakgenote Cristina Ciuhan geëxposeerd. Duizenden
kilometers verderop strijden voetballers uit beide landen tegen elkaar, maar in
het Havenkwartier geven kunstenaars uit Nederland en Roemenie elkaar deze avond
juist een hand.
Ruim zestig Deventer kunstenaars, studenten
en begeleiders uit verschillende disciplines werkten afgelopen augustus in
het Roemeense Sibiu, dit jaar de culturele hoofdstad van Europa, samen met
Roemeense collega’s in diverse producties, podiumvoorstellingen, concerten en
debatten. Gedurende ruim een week vond daar het project ‘Young in Europe: Sibiu
meets Deventer’ plaats. Als feestelijke afsluiting kon het Deventer publiek
afgelopen weekeinde in het Havenkwartier kennis maken met alle onderdelen van
deze unieke culturele samenwerking.
Op de achtergrond pingelen de Young Canto Players sfeervol
op hun piano. Fotograaf Rob Philip informeert geduldig een bewonderaar van zijn
werk. ,,Ik heb Cristina afgelopen augustus bij het project in Sibiu voor het
eerst ontmoet”, vertelt de 38-jarige Deventenaar even later. ,,Dáár is ook het
idee ontstaan om op dit slotfeest in Deventer gezamenlijk te exposeren.” Beide
fotografen maakten een selectie uit bestaand werk en brachten die samen in een
tentoonstelling die de naam Habababura kreeg, die overigens nog tot en met 4
november elke zaterdag en zondag van 13 uur tot 17 uur is te bezichtigen.
,,Habababura is Roemeens en betekent zoiets als: chaos of
puinhoop”, vertaalt Philip. ,,Cristina en ik maken, hoewel we een heel
verschillende benadering hebben, allebei vooral portretten van mensen. En van
hun gedrag. Daarmee wil ik op een creatieve manier laten zien hoe de mensen met
de wereld omgaan en met landschappen. De diversiteit van onze beelden wilden we
terug laten komen in de titel. En dat is wat mij betreft, net als de
samenwerking met Cristina, erg goed gelukt.”
,,Dit project is in 2004 eigenlijk ontstaan, nadat Klaus
Johannis, de burgemeester van Sibiu, Deventer als partnerstad vroeg een
bijdrage te leveren”, herinnert
Door Rudy Brouwer
10 OKTOBER 2007 -
DEVENTER - Als een volleerd persfotograaf klimt de 7-jarige Guus Bronkhorst uit
Diepenveen op een wankel krukje. Zijn digitale oog richt zich vakkundig op
voorbij zoemende treintjes. Omwille van de ruimte heeft het knaapje juist
vanochtend zijn treinbaan thuis moeten ruimen. Jammer, maar de Open Dagen van
de Model Spoor Club Deventer (MSCD) maken dat gemis in één klap goed.
De 43 leden van de MSCD herkennen de vergaande
kinderliefde voor het spoor. ,,Vroeger kreeg ik ook een treintje van mijn
ouders. Zo’n ovaaltje met een transformator’’, herinnert voorzitter Jan Willem
Koekkoek zich nog goed. ,,Een paar jaar later schroef je die rails vast op een
plaat en zet je er wat huisjes en een boompje bij. Als puber krijg je
vervolgens andere interesses en verdwijnt het hele spul zonder genade in een
doos naar zolder.’’ Bij de échte liefhebber, meestal mannen, borrelt het verlangen
na verloop van jaren wel weer op. ,,Rond je veertigste’’, weet Eef Jansen,
woordvoerder van de Märklin groep lachend. ,,Dan verlies je jezelf in een
midlifecrisis óf in treintjes. De meeste leden hier zijn niet voor niets tussen
de veertig en de vijftig. Of nog erger: ééntje is al tachtig plus!’’
In hun eigen onderkomen aan de Nijmegenstraat toont de
club, die in 1984 naar aanleiding van de opening van de nieuwe spoorbrug in
Deventer is opgericht, permanent een aantal banen. Het meest springt de H0-gelijkstroombaan
in het oog. In een opstelling van acht bij acht meter vinden zestien
verschillende treinen moeiteloos hun weg over ruim driehonderd meter spoor. Een
sprookjesachtige ‘scenery’ met poppetjes, kartonnen huizen en boompjes van
staalwol maakt het plateau tot een kleine droomwereld waarin niemand of niets
kan ontsporen. Ook Guus en zijn moeder Annet kunnen er geen genoeg van krijgen.
,,Mama, deze treintjes rijden allemaal vanzelf’’, merkt hij op. ,,En kijk… die
lampjes gaan allemaal automatisch aan en uit!’’
Zó eenvoudig lijkt het, maar ís het allerminst. Onder de
tafels, op het niveau van het schaduwstation, hangt, keurig weggewerkt achter
zwarte kleden, een wirwar van zo’n zeven kilometer kabels en bedrading. ,,Ja’’,
glimlacht Koekkoek geheimzinnig. ,,De hobby modelspoor is echt meer dan alleen
met treintjes spelen, hoor. De elektronica eronder en de besturing vormen een
uitdagende klus voor de grootste computerfanaten. Anderen houden zich liever
bezig met het verzamelen van speciale locomotieven of het aankleden van een
baan.’’ Bij de 50-jarige Deventenaar gaat het – eerlijk gezegd – vooral toch om
het rijden. ,,Even wegdromen in een wereld die je naar eigen inzicht kunt
creëren.’’
Kleine Guus volgt nog steeds geobsedeerd de treinenloop.
Het kereltje is nauwelijks aanspreekbaar. Tja, die lampjes en de lichtjes… Mama
Annet zegt: ,,Guus is gauw jarig, hè?’’ Dan richt hij wel ineens zijn blik
opzij en meldt met glazige ogen: ,,Ja! Dan vraag ik een trein met lampjes en
een échte toeter…’’
Door Rudy Brouwer
10 OKTOBER 2007 -
DEVENTER – Voor kunstenaars is het de afgelopen twintig jaren, door de
afschaffing van allerlei (financiële) regelingen, niet makkelijker geworden om
hun creatieve expressies met anderen te delen. Hoewel er in Deventer geen
kunstacademie is gevestigd, is het opmerkelijk te constateren dat er desondanks
een toename is van het aantal ateliers. Deventer trekt blijkbaar kunstenaars
naar de stad.
Koen Bril, coördinator kunstenaarsbeleid van het
Kunstenlab, kan de aantrekkingskracht niet helemaal verklaren, maar weet wel
dat er, ten opzichte van andere steden, in Deventer veel interessante projecten
worden gestart. ,,En daar speelt ons Kunstenlab een duidelijke rol in’’, denkt
Bril. De 36-jarige, woonachtig in Utrecht, noemt als voorbeeld ‘Toegang Vrij
In het voormalige Stamacongebouw aan de St. Olafstraat was
een Salon ingericht waar drie werken per deelnemende kunstenaar werden
geëxposeerd, variërend van oliedoeken tot video-art en van beeldhouwwerken tot
installaties. Het publiek kon er in één oogopslag een indruk krijgen van de
kunstzinnige creaties van alle deelnemers, naar aanleiding waarvan men ergens
op locatie, bijvoorbeeld bij Rollecate, het Kunstenlab zelf of in het
Havenkwartier, een atelier van één of meerdere favoriete kunstenaars kon gaan
bezoeken.
,,Ons primaire doel is om op die laagdrempelige manier
kunstenaars en publiek bij elkaar te brengen. De doorsnee inwoner van onze stad
zal namelijk zelf niet snel aanbellen bij een atelier’’, vermoedt Bril. En de
behoefte aan dat contact is er blijkbaar wel, want het Kunstenlab wordt
geregeld benaderd door particulieren die bijvoorbeeld op zoek zijn naar een
schilder die een portret van de kinderen of een vader of moeder kan en wil
maken.
Behalve dat het aantal kunstenaars in Deventer gestaag
toeneemt, valt Bril ook de uitgebreide diversiteit op. ,,Het grappige is dat je
een aantal jaren geleden met name schilders aantrof. De makers van
tweedimensionale kunst, het zogenaamde platwerk voor aan de muur’’, legt de
coördinator uit. Nu zie je, getuige de opstellingen in de Salon, meer en meer
ruimtelijk werk, videoprojecties en fotografie. De jongere generatie
creatievelingen is, zo valt Bril op, bovendien duidelijk ondernemender
geworden.
Behalve uit de Salon en de Open Atelier Route bestond
‘Toegang Vrij
Door Rudy Brouwer
12 SEPTEMBER 2007 -
DEVENTER – Een enorme bouwput op het Burseplein is afgezet met rood witte
linten. Tientallen belangstellenden steken op de Open Monumentendag
nieuwsgierig hun neus over de rand van de opgraving. Onder hun ogen daalt
Michiel Bartels, gemeentelijk archeoloog, intussen via twee gammele laddertjes
af naar de middeleeuwen, de bronstijd en de steentijd. Vanuit die diepte
fluistert even later het verleden.
,,Dit wordt ’t diepste gat,
In glazen vitrinekasten liggen er ringen, munten,
vuursteentjes, sleutels, kanonskogels, stukjes kroonluchters en zelfs botjes van
een babygeraamte en een gaaf menselijk skelet. Zo’n 900 jaar oud en zonder
schedel. ,,Maar die vinden we binnenkort nog wel ergens in de Polstraat’’,
amuseert Bartels zijn gehoor. Een oudere dame vraagt uitleg over een opgegraven
beeldje van een manspersoon met een duif. ,,Jezus, de verlosser’’, dreunt
Bartels enthousiast op. ,,Maar dat is niet bijzonder, mevrouw. Daar vinden we
kisten vol van. Dingen van de Xenos uit de vijftiende eeuw.’’ Bijzonder is wel
de vondst van twee rechtopstaande potten van kogelpot aardewerk. Het zand zit
er nog in. Bartels vermoedt dat er resten van te jong geboren kinderen in
zitten. Een scan in het Deventer Ziekenhuis moet daarover binnenkort
uitsluitsel bieden.
De heer Wolfkamp uit Raalte slaat met z’n hele gezin –
vrouw, zoon en dochter – de presentatie aandachtig gade. ,,Persoonlijke
interesse”, zegt hij. ,,Ik ga zelf namelijk ook wel eens met een metaaldetector
op pad. Maar ja, dan vind je echt niet zulke interessante spullen.” De jonge
kinderen van de Sallander kijken al niet meer op van de hobby van hun vader,
die in de nabijheid van de opgravingen werkt. Vorige weekeinde bezochten ze
samen nog het prehistorisch openluchtmuseum in Eindhoven. ,,We gaan met de
kinderen ook wel naar pretparken en zwembaden, hoor”, stelt Wolfkamp gerust.
,,Maar dit vinden ze óók leuk. Sluit mooi aan; ze krijgen nu namelijk ook net
geschiedenis op school.”
Het gezelschap, dat inmiddels is aangezwollen tot ruim
vijftig personen, zet zich, vanachter haar raam gadegeslagen door een uitgeslapen
bewoonster, via de Bursestraat in gang naar opgravingen in de Walstraat en
uiteindelijk het gemeentelijke én provinciale depot aan de Bergpoortstraat.
Michiel Bartels loopt voorop. Met prachtige verhalen. Over dakpannen die
‘paters’ en ‘nonnen’ worden genoemd, omdat ze zo lekker op elkaar liggen. En
over een computerkabel die door zijn gravers per abuis kapot werd getrokken.
Bartels knipoogt: ,,Hadden ze lekker extra lang koffiepauze op het
stadhuis...’’
Door Rudy Brouwer
05 SEPTEMBER 2007 -
DEVENTER – Met het zand van een kunstmatig aangelegd strandje langs de Eerste
Havenarm nog in de haren duikelen Tom en Bart speels de ‘life-saver’ in.
Languit gelegen in het opgeblazen kunstwerk van Rob Sweere dobberen de maatjes
in gedachten over de kalme golven van een eindeloze zee. De wind blaast door
hun haren. Het geluid van meeuwen en klotsend water maakt hun beleving
levensecht. Hun fantasie komt, zoals het hele Havenkwartier in Deventer, tot
leven.
,,Waanzinnig’’, vindt beeldend kunstenaar Sweere. ,,Met de
ontwikkeling van dit Havenkwartier volgt Deventer, weliswaar op kleine schaal,
een wereldwijde trend.”De Arnhemer exposeert zijn creaties internationaal en
heeft de afgelopen jaren in grote steden als Amsterdam, Melbourne, Kaapstad en
Barcelona met eigen ogen gezien hoe leeggelopen en verpauperde havengebieden
werden ontwikkeld tot bijvoorbeeld moderne bedrijventerreinen of shopping
malls. Zijn kunstwerk ‘life-saver’ ontwierp hij speciaal voor iets soortgelijks,
het Rijnboogproject in Arnhem.
In afwachting van de start van gemeentelijke plannen voor
sloop en nieuwbouw, is het historische bedrijventerrein, gelegen tussen de Mr
HF de Boerlaan en de Sint Olafstraat, tijdelijk de thuishaven voor een groot aantal
kunstenaars, vormgevers en andere creatieve participanten, waartoe ook een
restaurateur van klassieke auto’s mag worden gerekend. In het Havenkwartier
worden culturele activiteiten georganiseerd zoals tentoonstellingen, muziek
optredens en theatervoorstellingen. In het hart van het gebied, gevormd door
een vijftal voormalige industriepanden, is volop ruimte voor onderzoek,
samenwerking en ontmoetingen.
,,We proberen hier, op een oppervlakte van zo’n
,,Oh, ja hoor”, is Kim Snijders enthousiast. Samen met
haar zus Manon en zwager Thierry drijft ze in de binnenstad al enige tijd
Eetkaffee Engel & Bengel en per januari 2008 opent het trio DOK H2O, een
cultureel eetcafé op het plein in het Havenkwartier. ,,Het wordt een unieke
formule met enkel koude en warme pasta’s en sowieso elke zaterdagavond een
optreden. Joh, er zijn genoeg voorbeelden van fabrieken die zijn omgebouwd tot
horecagelegenheid en dat loopt overal als een tierelier. Het is voor ons juist
een uitdaging om zo min mogelijk te investeren. Het interieur willen we
bijvoorbeeld met afvalhout op een passende manier laten aankleden door
kunstenaars uit de buurt.”
En bij de gemeente loopt een aanvraag voor de inrichting
van een permanent stadsstrand langs de kade. Leuk voor Tom en Bart. Kunnen die
ook nog eens komen spelen.
Door Rudy Brouwer
29 AUGUSTUS 2007 -
SCHALKHAAR - Met aan één klauw de sleutel van de voordeur van het nieuwe
clubgebouw strijkt Gringo, een woestijnbuizerd, na een indrukwekkende
glijvlucht, neer op de arm van Ab Klink. De minister van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport wacht bij de opening van het haast overdreven moderne nieuwe
sportpark ‘de Horsterhoek’ wat ongemakkelijk op assistentie van de valkenier,
maar trekt even later onder luid gejuich de toegang open: iedereen mag gaan
zien dat SV Schalkhaar voortaan baadt in luxe.
Vijf voetbalvelden, waarvan twee met kunstgras, een
kunstgras handbalveld, een jeu de boules baan, een speeltuin, een clubgebouw
met veertien kleedkamers, een verzorgingsruimte, een eigentijds ingerichte
kantine mét loungehoek en gezellig dakterras, luxe vergaderruimtes en een ruime
overdekte tribune. ‘Grotendeels naar onze wens’, glundert voorzitter Ben de
Fooij. ‘Het resultaat van consequent besturen en vasthouden aan punten in de
onderhandelingen met de gemeente.’ Na veel tegenslagen, afkeuringen en zelfs
een moment van volledige intrekking van de plannen is SV Schalkhaar ruim acht
jaren, drie wethouders en twee burgemeesters verder. ‘Af en toe om moedeloos
van te worden’, zucht De Fooij. ‘Maar vanaf vandaag wordt alles anders: de
sporters mogen het nieuwe complex in bezit nemen en het bestuur en het
accommodatieteam moeten het los laten. Het werk aan de bestuurstafel is klaar,
vanaf nu moet het weer op het veld gebeuren.’
Ook minister Klink is zichtbaar onder de indruk van het
nieuwe onderkomen. ‘De eerste keer dat ik als minister van Sport zo’n nieuwe
accommodatie mag openen’, verklapt hij. Meestal draaft daarvoor de
staatssecretaris op. ‘Maar ik ben een sportliefhebber. Kan zelf ook best een
balletje hooghouden en heus het onderscheid maken tussen een cornervlag en de
doelpaal’, grapt de politicus, die Schalkhaar bestempelt als een vereniging die
open staat voor de hele samenleving, een club waaraan menig andere een
voorbeeld zou moeten nemen. ‘Er zullen hier ook gymlessen van scholen worden
gegeven en buitenschoolse opvang komen. Met bovendien een kinderspeeltuin en de
jeu de boules baan voor ouderen versterk je dan de band met de buurt en de
scholen.’ Als minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport vindt Klink het
van belang dat daarmee onder meer het probleem van overgewicht bij kinderen te
lijf wordt gegaan. Om die reden, maar ook vanwege het gebrek aan vrijwilligers,
is er geen frituur meer in het nieuwe clubhuis. Sporten en snacks gaan volgens
de dorpsclub eenvoudig niet samen.
Ook burgemeester Heidema kijkt tijdens de rondgang zijn
ogen uit. ‘Ik val hier wel met de neus in de boter, hoor’, zegt hij. ‘Dit alles
is afgelopen jaren perfect voorbereid door de gemeente en afgevaardigden van de
vereniging. Laten we niet terugkijken op de soms moeizame onderhandelingen,
maar genieten van het resultaat.’ De gemeente heeft zo’n drie miljoen euro in
het project geïnvesteerd en ook SV Schalkhaar zelf heeft een enorme bijdrage
geleverd. ‘Ik heb echt diep respect voor de zelfwerkzaamheid en het
vrijwilligerswerk binnen deze club’, looft Heidema. ‘Er ligt nu een geweldige
accommodatie. Niet alleen voor mensen uit het dorp, maar interessant voor de
hele gemeente. Want áls je je al niet verbonden voelt met SV Schalkhaar, dan ga
je dat vanzelf wel voelen als je hier op ‘de Horsterhoek’ komt. Het ziet er
supergelikt uit.’
Door Rudy Brouwer
29 AUGUSTUS 2007 -
DEVENTER - Als je éénmaal zit, vooral blijven zitten. Niet eens dénken aan
opstaan bij Tour de Terras. Relaxed drankje bestellen en romantisch genieten,
met kaarslicht op tafel, hand in hand op een gezellig terras met je lief. En,
oh ja, mobieltje maar uit, vér buiten bereik van de oppas… Déze zitplaats moet
je koesteren, even lekker onbezorgd chillen; er wórdt zelfs voor je gezapt.
,,Dát was misschien wel het enige minpuntje van deze
succesvolle zesde editie van Tour de Terras”, bekent Sandor
Naast het ‘noodweerscenario’ moet er voortaan dus ook maar
een ‘mooi weerscenario’ komen, vindt Sandor van Dam. ,,Evalueren en oplossingen
verzinnen’’, wil hij. ,,We hebben al eerder het plaatsen van buitentaps
overwogen, maar er van afgezien, omdat dat vaak ook tot kluitjesvorming leidt.
Nog maar eens opnieuw over nadenken, echter de ruimte tussen terras en het
podium willen we beslist vrijhouden. Dáár ligt juist de kracht van Tour de
Terras.’
Op de Brink staan veertien kleine podia. Daarop treden de
hele avond evenzoveel artiesten op. Zij trekken in een carrousel langs de
terrassen en spelen steeds een kwartier. Ook op de planken voor Fred &
Douwe wordt er voortdurend gezapt. Zonder afstandsbediening en hinderlijke
commercials. Van Nederlandstalige meezingers van de theatrale band Hutspot, via
de sfeer van de sixties met de formatie Still Going West naar de hemelse
schoonheid van Monique Klemann, de frontvrouw van Loïs Lane. Een slokje rosé,
een handje pinda’s en hop: door met een swingende mix van reggae, pop, rock en
funk door Combo di Conjo, de heerlijke rauwheid van JP den Tex en voor je het
weet is de avond voorbij na het heftige werk van de meiden van Roxxy, een ‘all
women band that rocks’.
Kort na middernacht komt het volk op de terrassen, na een
zwoele zomerse avond, dan toch in de kuiten. En komen er mondjesmaat
zitplaatsen vrij; een ritmische stoelendans zonder muziek. Bij Hans &
Grietje zoekt een jonge vrouw verdwaasd naar mannelijk gezelschap, maar híj is,
na een gemiste mobiele oproep van eerder deze avond, alsnog als een haas naar
zijn oppas…
Door Rudy Brouwer
22 AUGUSTUS 2007 -
DEVENTER – Nippend aan een glaasje rosé en met de ogen samengeknepen tegen het
flauwe schijnsel van een waterig nazomers zonnetje, waan je je vanaf het terras
van Fred & Douwe al vlot op een pittoresk dorpsplein van een karaktervol
plaatsje aan de Zuid Franse kust.
Uitgaansplein De Brink is voor deze ene zondag omgetoverd
in de ‘Brinque’: een romantisch plein vol mediterrane gezelligheid, compleet
met zoetzure wijnen, stokbroodjes, alpinopetten en een heleboel ballen. Met vijf
kuub geel zand heeft de plaatselijke jeu de boules vereniging Karro-Deux in het
kader van het zestiende André Bacchustoernooi maarliefst dertig pétanque banen
van drie bij vijftien meter ingericht. Verdeeld over 62 teams proberen bijna
200 medewerkers en stamgasten van 29 verschillende kroegen en restaurants in
Deventer vol overgave hun metalen boules zo dícht mogelijk bij de but, het
kleine houten balletje, te gooien. Als alle boules geworpen zijn,
krijgt de winnende equipe net zoveel punten als het aantal eigen ballen dat
beter ligt dan de beste boule van de tegenpartij. Het team dat zo als eerste
dertien punten heeft, wint de partij.
‘Typisch een spelletje voor bejaarden, hè’, glimlacht Henk
Wolters spottend. De 72-jarige Raaltenaar is penningmeester van Karro-Deux en
organisator van het jaarlijkse André Bacchustoernooi op de Brink. ‘Tenminste,
dat is altijd het vooroordeel dat ik over jeu de boules hoor. Maar wees nou
eerlijk, met ruim 40.000 beoefenaars is pétanque toch gewoon een topsport?’ Hoe
dan ook, het spelletje met de ballen heeft hém altijd al mateloos gefascineerd.
‘Het is vooral de romantiek en onderlinge gezelligheid die mij trekt. En ik
vind het toch steeds weer een uitdaging om je tegenstander met slimme worpen te
verslaan.’
Frits Juinen uit Winterswijk, uitkomend voor de equipe van
Bella Roma, heeft zojuist met een welgemikte worp hoogstpersoonlijk het team
van De Boemel, de gedoodverfde winnaar, uit de strijd gegooid in de halve
finales. Op het stampvolle terras van De Waagschaal bereidt hij zich voor op de
finale tegen Grieks Restaurant Sirtaki. ‘Dit spel heeft zoveel elementen in
zich die de gemiddelde toeschouwer niet eens ziet. Een partij zit vol met
tactiek en techniek. Verdedigen, aanvallen en een breed scala van worpen met
steeds weer andere effecten.’
De 48-jarige raakte verliefd in Zuid Frankrijk en speelt
het spel nu al twintig jaar. ‘Dáár zie je op ieder pleintje wel een paar van
die oude mannen een balletje gooien. Een sociaal gebeuren. Die concentratie in
zo’n relaxte sfeer…’ Juinen heeft al in heel Nederland toernooien gespeeld,
maar Deventer blijft wat dat betreft toch bijzonder. ‘Meestal speel je op
afgelegen terreinen of ergens in een verlaten industriegebied. Alleen Delft en
Maastricht hebben een toernooi als hier, midden in de stad, met zoveel publiek
erbij. De ambiance op dit plein is perfect en een hele goede promotie voor deze
fantastische topsport!’
Door Rudy Brouwer
08 AUGUSTUS 2007 - DEVENTER
– Je zou er je hoofd liefdevol in de schoot van de beeldende kunst willen
leggen. Om weg te dromen in een vervreemde wereld van organisch gekruip en
gekrioel. In een karaktervolle gewelvenkelder aan de Assenstraat heeft
kunstenares Marianne Lammersen, in het kader van Kelderkunst 2007, een
geheimzinnig ondergronds laboratorium ingericht. Haar kunstige creaties komen
er werkelijk bijna tot leven.
In het perfecte decor van historische nissen,
afgebladderde muren en markante ondergrondse buizenstelsels, zoekt de 22-jarige
kunstenares uit Enschede tijdens de vijfde editie van het Deventer
kunstfestival met haar beelden naar manieren om het publiek te vervreemden. In
de werken zelf, maar ook in de wijze waarop zij die heeft tentoongesteld. In
een muffe geur van vocht en schimmels heeft ze technische en organische
materialen samen gebracht, waardoor nieuwe, onwezenlijke vormen zijn ontstaan.
,,De mensen moeten dan zelf maar interpreteren wat zíj er in zien’’, hoopt de
AKI-studente.
Vijf historische kelders, een theaterschip aan de Welle én
een buitenpodium in de binnenstad van Deventer bieden vier dagen lang een
platform aan opkomende kunstenaars, dichters, muzikanten en theatermakers.
Kelderkunst is een kleinschalig cultureel evenement in de schaduw van de
Boekenmarkt en Het Tuinfeest, al noemt burgemeester Andries Heidema ze tijdens
zijn openingsrede gevat ‘twee fantastische publiekstrekkers’ voor Kelderkunst.
,,Je bent gek als je alleen maar naar de Boekenmarkt gaat en niet even één van
deze kelders in duikt’’, meent de nieuwe burgervader. ,,Dat Deventer
bovengronds veel cultuur heeft, is alom bekend. Maar dit zomerfestival toont
ook veel rijke ondergrondse kunstschatten.’’
Na zijn speech en een poëtische voordracht van Marianne de
Bakker duikt Heidema samen met organisator Erik Schippers een meterslange
duistere tunnel in op weg naar één van de vijf kunstkelders, die aan de Geert
Grootestraat. De Zutphense Heleen van der Veen en haar vriend Martin Oostenrijk
hebben op deze locatie voor de kunstige aankleding gezorgd. ,,Ik ben
geïnspireerd door dat halve raam waardoor het zonlicht in deze prachtige kelder
naar binnenvalt’’, wijst Van der Veen aan. Het resultaat is een huiskamerachtig
tafereel waarin meubelen en andere inboedel, bij kaarslicht, half in de grond
lijken verzonken.
De 30-jarige Schippers, voorzitter van de Stichting
Kelderkunst, wurmt zich een weg door de tientallen genodigden en
belangstellenden die in dit souterrain zijn samengekomen. ,,Het aantal
bezoekers groeit nog elk jaar’’, glimlacht hij tevreden. ,,Maar het aantal
locaties en deelnemers zullen we niet uitbreiden. De kracht en charme van
Kelderkunst is juist de kleinschaligheid. Dát willen we vooral behouden. Net
als de laagdrempeligheid.’’ Wel zo handig, want als er na een hellende afdaling
van een smal glibberig trapje óók nog een hoge drempel zou moeten worden
overwonnen, zou het wel een hele kunst worden om al dat moois in die kelders
met lage plafonds te gaan bewonderen.
Door Rudy Brouwer
18 JULI 2007 -
DEVENTER – Als 5-jarig ventje brabbelde Jorik Barteling al moeiteloos over alle
automerken. De interesse voor vierwielers ontstond zo op jonge leeftijd; het
idee om ze kunstig te beschilderen pas een jaar of drie geleden. Inmiddels tuffen
er vijftien briljante creaties van de Deventer kunstenaar langs ’s heren
wegen. Zo ziet Barteling zijn kunstwerken ook het liefst: als onderdeel
van het dagelijkse leven.
,,Voorheen schilderde ik gewoon op doek’’, vertelt de
31-jarige Deventenaar in zijn ruime atelier aan de Noordenbergstraat. ,,Daarmee
bereikte ik echter steeds dezelfde groep mensen. En die hingen er ongevraagd
ook nog eens een bepaalde status aan, waar ik niets mee heb. In mijn werk wil
ik juist emoties uiten. En mensen uitdagen om op een andere manier te gaan
denken.’’ Barteling vindt dat er in ons land te veel eenheidsworsten bewegen.
,,Het lijkt steeds vaker alsof mensen doen wat de omgeving van hen verlangt en
dat ze bang zijn om te doen wat ze zélf leuk vinden.’’
Als voorbeeld noemt hij de aanschaf van een nieuwe auto.
,,Men koopt meestal veilig een blauwe of zilvergrijze. Om vooral niet op te
vallen. Waarom geen felgroene? Of knalrode? Ik wil mensen wakker schudden,
zodat ze zichzelf weer kunnen toestaan om zich te laten raken door bijzondere
dingen als muziek, kleding of kunst.’’ Het was dan ook niet toevallig dat
Barteling tijdens Kelderkunst 2004 voor het eerst een auto uitkoos als te
beschilderen object. ,,Het was mooi weer toen. Ik wilde buiten iets leuks doen.
Mensen, behalve kunst, wat entertainment geven, iets doen dat een beetje leven
in de brouwerij bracht.’’
Sindsdien pimpte de jonge kunstenaar menig tweedehands
karretje en bezorgde hij de eigenaar daarmee veel attentiewaarde. Onlangs nog
een Suzuki Swift waarin hij de komende tijd zelf wil blijven rijden. Ook nam
hij al eens de isolatiekoffers van pizzabrommers onder handen, bewerkte hij in
opdracht van een binnenhuisarchitect een antieke stoel, verzorgde hij een
muurschildering bij een sportpark in Zuid Frankrijk en toverde Barteling een
saaie touringcar om in een flitsende discobus. ,,De ideeën worden zo wel
steeds extremer. Aan auto’s wen je gek genoeg’’, lacht hij. ,,Wie weet wordt
mijn volgende project het beschilderen van een vliegtuig of een trein!’’
Voor Kelderkunst 2007, dat van 2 tot en met 5 augustus
wordt gehouden, daagt Barteling particulieren en ondernemers uit om een
origineel object beschikbaar te stellen dat hij ,,tegen een schappelijk
prijsje’’ met een door de klant gekozen thema kan beschilderen.
Suzuki Swift
Het laatste project van Barteling, een Suzuki Swift, is
beschkbaar gesteld door autobedrijf Lage Brink uit Apeldoorn. Eigenaar Eddie
Quak voelt zich enorm aangetrokken tot Joriks auto’s. ,,Alles lijkt
tegenwoordig op elkaar en dan vind ik ht een verademing om originele dingen als
deze auto’s te zien. Zelf streef ik er ook naar om dingen net even anders te
doen dan anderen. Communicatie is nog meer dan vroeger het hart van het
zakendoen. Dat heeft Jorik uitstekend verwerkt. Ik kijk al weer uitn naar het
volgende kunstwerk.’’
Door Rudy Brouwer
18 JULI 2007 -
DEVENTER – Een mooi contrast. Vlak voor De Waag tetteren peuters als volwassen coureurs
rond op hun gammele driewielers bij ‘Spelen op de Brink’. Aan de andere kant
van het plein vermaken tientallen overmatig getatoeëerde en overwegend in het
zwart geklede rockers zich, als waren zíj kleine kinderen, met ludieke
oud-Hollandse spelletjes én veel bier tijdens de 14de Midtown Horserace op de
Brink.
,,Deze mensen komen hier naar toe om lekker lol te
trappen’’, glimlacht René Bos, eigenaar van Blues Rock Café Midtown. ,,Sommige
zijn fanatiek genoeg om altijd te willen winnen, maar het gaat toch vooral om
de gezelligheid.’’ En gezellig is het. Na een welkomstdrankje (bier!), krijgen
de teamleden van muziekcafé Backstage en jongerencentrum Walhalla een riem om
met een touwtje en een spons eraan. Gedurende vijf minuten moeten ze vanaf het terras
heen en weer rennen naar de Wilhelminafontein om daar – zonder handen – water
te absorberen en de natte sponsen, terug op het terras, in een emmer leeg te
knijpen. Het team met de volste emmer wint, uiteraard.
Voor veel deelnemers lijken het gelijk de langste vijf
minuten van hun leven. Rennen valt blijkbaar niet mee op zware legerkisten. De
flinke kater van de afgelopen nacht tikt op deze zondag bovendien nog even
extra aan. Maar ach, de andere teams moedigen fanatiek aan en bij de finish
wacht een frisse gele rakker. ,,We zijn er dertien jaar geleden, in het eerste
jaar van Midtown, mee begonnen’’, herinnert Bos zich nog goed. ,,We wilden iets
bijzonders doen voor onze klanten. Iemand kende de Horserace van de marine. In
iets gewijzigde vorm sloeg het hier ook gelijk goed aan. Het aantal teams en de
aard van de spelletjes varieert elk jaar, maar de race staat altijd garant voor
veel plezier.’’
Het team van rockcafé Ozzy uit Apeldoorn ijvert inmiddels
met thuisploeg Midtown in het ‘Estafettezuipen’. Het bier klotst bij één van de
meiden letterlijk de neus uit. Teamgenoot Tom, vaste klant van Midtown, ziet de
humor er wel van in. ,,Een biertje hoort erbij. Leuk toch? Om jezelf zo een
beetje voor lul te zetten met van die kinderachtige spelletjes?’’ De 35-jarige
Deventenaar vindt het vooral leuk om op deze manier ook eens lui te ontmoeten
uit andere kroegen, waar hij normaal niet komt. Samen lol maken, want zonder
bier en tatoeages is de Horserace eigenlijk niet veel meer dan gezellig ‘spelen
op de Brink’.
Spelen
Dit keer waren ook de volwassenen aan de beurt, maar
kinderen kunnen elke week ‘Spelen op de Brink’. Gedurende de zomermaanden is
een deel van het stadsplein afgezet voor de kleintjes van circa drie tot tien
jaar. Op woensdag en zondagmiddag kunnen ze hier dan spelen met speelgoed van
vroeger van 14 tot 16 uur. Zoals hoge bi’s, vliegende hollanders, tollen en
hoepels. In verband met de Lego-expositie in het Speelgoedmuseum kunnen de
kinderen dit seizoen van ‘Spelen op de Brink’ ook met Lego spelen. Deelname is
gratis. Alleen met grote evenementen, zoals de kermis en de boekenmarkt, gaat
‘Spelen op de Brink’ niet door.
Door Rudy Brouwer
11 JULI 2007 -
DEVENTER - Op hoge poten struinen vreemde wezens door de stad. Terwijl de
duisternis het historische centrum langzaam in nevelen hult, schiet het publiek
op stadsplein De Brink schuchter aan de kant voor een opzwepende parade van het
Magic Land Théâtre. De monsterlijk uitgedoste Belgen banen zich met drums en
knetterend vuurwerk moeizaam een weg door een opééngehoopte en betoverde
mensenmassa.
Het schijnsel van hun fakkels en het Bengaalse vuur werpt
geheimzinnige schaduwen tegen de markante gevel van De Waag, die - in het
vervolg - net zo makkelijk de felle spotlights voor de act van Compagnie Öff
Öff trotseert. Mystieke klanken zwellen aan en leggen een deken van
gehoorzaamheid over het bomvolle uitgaansplein; duizenden neuzen wijzen
spontaan dezelfde kant op voor een kunstig, maar op het oog levensgevaarlijk,
luchtduel tussen mens en staal.
De heer Jelgersma uit Leeuwarden staart, met een hand voor
zijn mond, vol bewondering naar de acrobatische toeren bovenop een
,,Indrukwekkend’’, vindt de sympathieke noordeling, die
dit weekeinde speciaal met zijn vrouw en inmiddels uitwonende kinderen voor het
landelijk gewaardeerde straattheaterfestival naar de Hanzestad is
gekomen. ,,Nu de toneelgezelschappen van alle kanten binnen druppelen op
dit geweldige plein, zie ik pas wat we vandaag in alle drukte allemaal hebben
gemist. Dit is echt een unieke belevenis en wát een gemoedelijke sfeer, zeg!’’
De volwassen zonen van Jelgersma nippen ontspannen aan een
biertje van hoofdsponsor Brand. Zíj zijn het meest onder de indruk van Pi-Leau,
de grootse openluchtvoorstelling van de Nederlandse groep Close-act op het
Grote Kerkhof. Maar ook Trois van het Franse Compagnie Une de Plus op het Lamme
van Dieseplein heeft hen vandaag onverwacht tot tweemaal toe ontroerd.
Zoals ook het eensgezinde en uitzinnige applaus rond middernacht, na de
slotacts van Compagnie Öff Öff op De Brink en Close-act op het Grote Kerkhof
hen kippenvel bezorgde.
Zóveel mensen, zonder wanklank samen op zulke geweldige
pleinen. Deventer op Stelten 2007 werd een hoogtepunt, waarnaar zelfs de
langste steltloper nooit zal kunnen reiken.
door Rudy Brouwer
11 JULI 2007 - DEVENTER
– Het lijkt ineens hartstikke stil in het drukke Singelplantsoen; opgelucht
kwetteren weer vogels. Ook hún trommelvliezen wapperen, tijdens een
podiumwissel, na van de knallende sound van de metalband Morbis Exire. Na
snerpende gitaarriffs voelt de akoestische muziek en hemelse samenzang van de
meidengroep Ysis tijdens de 16de editie van PlugPlantsoenPop als zalf in de
oren.
Sanne en Inge, beide 22-jarige studenten, maken met Ysis
al ruim vijf jaren samen muziek. De klank van de cello van nieuwkomer Ilsje
(21) zorgt voor extra dynamiek. En dat is niet onopgemerkt gebleven. ,,We
willen onze eigen nummers aan iedereen laten horen en met veel plezier overal
spelen. Hoe meer optredens, hoe beter’’, roepen ze ná hun geslaagde performance
in koor. Al bekent het drietal zijn concertagenda tegenwoordig al
selectief te kunnen plannen. ,,We zijn nu wel zover dat we niet meer óveral
voor een appel en een ei hoeven te spelen.’’
Het festivalterrein is inmiddels volgestroomd met
duizenden bezoekers. In een heerlijk zonnetje liggen overtuigde rockers en
pasgeboren baby’s kraaiend zij aan zij. De één stereotiep met een fles bier, de
ander laaft zich via een speen met een ranzig wit goedje. ,,Dát maakt dit
festival juist zo gezellig’’, meent Sanne van Ysis bezweet. ,,Het publiek
is leuk hier en toont zich écht geïnteresseerd’’, vult Inge haar zangmaatje
aan. Een mooi compliment, maar met een mix van pop en folk kregen de
sympathieke meiden hun toehoorders zojuist toch echt zelf op de banken.
Hendrik Kamerman van de stichting PlugPlantsoenPop
koestert de huidige, kleinschalige formule. ,,We willen amateur bands en
semiprofessionals zo de kans geven om zichzelf te presenteren voor een grote
menigte. En tegelijkertijd het publiek kennis laten maken met talentvolle artiesten
uit de eigen regio. Dat hoeft wat mij betreft niet grootser van opzet.
PlugPlantsoenPop bevindt zich, zoals het nu is, echt op een prima level.’’ Wat
overigens niet wil zeggen dat er in de loop van de tijd niets is veranderd.
,,Natuurlijk zoeken we ook naar de nodige afwisseling en
vernieuwing’’, legt de 44-jarige Deventenaar uit. ,,Dit jaar is het terrein–
ook omdat de vergunningen dat verlangen – afgezet met dranghekken en is er
gecertificeerde beveiliging aanwezig. En qua techniek wordt het geluid via de
nieuwe torens bijvoorbeeld beter verdeeld over het veld.’’ En over de struiken,
het gras en de bomen van het stadspark waar de vogels weer zullen heersen,
zodra de geur van rock en bier is vervlogen.
Door Rudy Brouwer
04 JULI 2007 -
DEVENTER - Terwijl stadsdichter Dick Metselaar aan de rand van de
Klinkenbeltskolk voordraagt over ‘het nieuwe park, de kraamkamer van lucht en
water’ houdt mevrouw Brinkman uit Schalkhaar in alle drukte nauwlettend haar
tweejarige kleindochter Vera in het oog. Het kleine meisje rolt met haar zusje
Sanne zorgeloos door het vers gemaaide gras in het Nieuwe Plantsoen aan de
Ceintuurbaan dat zojuist feestelijk is heropend.
Aan de voet van de watertoren, op het terrein van
waterleidingbedrijf Vitens, tokkelen twee gitaristen van het trio Felix Perez
vrolijke Mexicaanse klanken vanonder een enorme sombrero. Een ode aan de bomen,
de lucht en het water. ,,Een mooi moment zo, deze heropening in de Week van het
Water’’, glimlacht wethouder Gerrit Berkelder. Hoewel de renovatie van het
verpauperde stadspark nog niet helemaal is afgerond, toont de bestuurder zich
dik tevreden over de samenwerking tussen de eigenaren Vitens en de gemeente.
,,We moeten nu alleen nog wat doen aan de padenstructuur, her en der komen
extra bankjes en prullenbakken en de voorzieningen in het speeltuintje worden
verder uitgebreid.’’
Ryan Hoekman en Peter Salverda van Vitens verklappen even
verderop bovendien dat er na de ‘make over’ ook voorbereidingen worden getroffen
voor een kunstproject in de vijver. ,,We hopen voor de winter een kunstenaar te
hebben aangewezen die zijn werk dan in het voorjaar van 2008 kan installeren.’’
Vitens heeft belang bij de opknapbeurt. Het Nieuwe Plantsoen is niet alleen één
van hun vier waterwinningsgebieden in Deventer; het park is, als voortuin van
Vitens’ monumentale gebouwen en de
Om nieuwe aftakeling tegen te gaan, laat Vitens omwonenden
mee denken over de plannen. ,,De buurt moet zich verantwoordelijk gaan
voelen’’, hoopt Peter Salverda van Vitens. Mevrouw Brinkman houdt wel een oogje
in het zeil als ze er komt met haar kleindochters Vera en Sanne, die op een
steenworp afstand wonen. ,,Het park ziet er weer prachtig verzorgd uit’’, vindt
de 69-jarige Schalkhaarse enthousiast. ,,Voor mijzelf, maar ’t is vooral voor
de kinderen erg leuk.’’ Ze richt zich liefdevol tot ‘haar’ kleintjes. ,,Als het
mooi weer is, maken we altijd een heerlijke wandeling, hè? En voeren we
gezellig brood aan de eendjes en de hertjes.’’
De meisjes knikken braaf naar oma en likken stralend een
laatste veeg uit hun gratis hoorntje ijs. Het is weer een feest om in het
Nieuwe Plantsoen te zijn.
Door Rudy Brouwer
04 JULI 2007 -
DEVENTER – Ergens op een kilometerslang fietspad tussen Leek en Groningen, in
een eenzame verzengende hitte, ontbrandde bij Marianne Sorgedrager het besef: ,,Wat
doe ik dit lichaam aan?’’ Haar bejaarde lijf was leeg en doodmoe, maar de geest
wilde hoe dan ook verder. Fietsend voor War Child, maar óók voor zichzelf. De
71-jarige ging in veertig dagen op zoek naar de gastvrijheid die ze als kind in
de oorlog zo heeft gemist.
Haar evacuatie als 9-jarige vanuit het oorlogsgebied in
Arnhem naar een rustiger dorp op de Veluwe loopt als een rode lijn door het
leven van de Schalkhaarse. Een traumatische ervaring die, in stappen, nog
altijd een juiste plek moet krijgen. ,,Van de bevrijding en vrijheid heb ik
daar – in een oude kippenschuur – toentertijd niet veel gevoeld. Met deze
fietstocht wilde ik ontdekken of er onder de mensen, anno 2007, wel
gastvrijheid is’’, legt Sorgedrager uit. ,,Ervaren of er meer goede mensen
zijn, dan alleen de slechte die dagelijks de kolommen in de krant halen.’’
,,Het idee van niet welkom zijn, heeft zich tijdens de
fietsroute van ruim
Die aandacht is volgens de kunstenares vooral ook heel
belangrijk voor kinderen in oorlogsgebieden én vluchtelingen zoals ze die
dagelijks vanuit het asielzoekerscentrum langs haar huis in Schalkhaar ziet
schuifelen. ,,We zijn het aan ze verplicht’’, benadrukt Sorgedrager. ,,Als je
dat niet doet ligt de volgende narigheid in de vorm van een oorlog, overval of
criminaliteit al gauw op de loer. Haat doet verschrikkelijke dingen met je.’’
Sámen het hoofd koel houden, dus. Zoals ze dat zelf deed
op die schier eindeloze weg van Leek naar Groningen. Onder een brandende zon.
Maar met de verkoeling van een kletsnatte handdoek om haar nek overwon ze hét
dieptepunt van haar fietsavontuur. Na vele eenzame kilometers, met een droge
tong op haar schoenen, trof ze eindelijk leven bij een afgelegen boerderij. Een
zwangere boerin gaf de vermoeide Sorgedrager spontaan een donatie voor War
Child en een frisse fles water, maar daarmee vooral de ultieme gastvrijheid
waarnaar de fietser zo naarstig op zoek was.
De belevenissen van Marianne Sorgedrager zijn na te lezen
op www.sorgedragers-spirit.nl
Daar staat onder meer een verslag van haar veertig dagen durende fietstocht
door Nederland.
Door Rudy
Brouwer
27 JUNI 2007 -
DEVENTER – Vlak voor haar optreden met de Hanzestad Band stift zangeres Manuela
Kemp bij de opgang naar het podium op het Grote Kerkhof nog vluchtig haar
lippen. De vingers touperen nerveus haar weelderige bos haar. Leunend op de
kont van een oude Alfa bladert de ex-presentatrice van ‘Vrienden van Amstel’
nog eens vlot door haar teksten. De diva lijkt helemaal klaar voor haar eerste
BigBandBattle.
Collega Monique Klemann, zangeres van Loïs Lane, knipoogt
naar Kemp en peuzelt aan een ‘broodje gezond’. Zij heeft zojuist - in een
optreden met de BigBand Utrecht - háár vuurdoop in de vierde editie van het
Deventer muziekfestival glansrijk doorstaan. Al oogt ze zelf minder tevreden.
,,We hebben, denk ik, toch te weinig geoefend. En het optreden was té kort om
er nog even lekker in te komen.’’ Ook vond de artiest haar publiek op de Grote
Poot wat lauw. ,,Maar ik ben natuurlijk poppubliek gewend, misschien mag ik op
een zondagmiddag van deze mensen niet veel meer verwachten…’’ De fans toonden
zich echter best enthousiast. En heus niet alleen over Klemann’s zwoele blik en
sexy gewaad.
René Stegman, dirigent van de BigBand Utrecht, weet ook
wel waarom het gezamenlijke optreden met de bekende zangeres niet helemaal uit
de verf kwam. ,,Het podium was eigenlijk te klein. Prima voor rock of pop, maar
voor grote orkesten als het onze ontstaat er ontzettend veel geluidsdruk. Dan
moet je met z’n allen iets harder werken, maar ik vond dat de band en ook
Monique het goed oppakten.’’ Organisator Ad van Wezenbeek erkent de krapte op
de Grote Poot. ,,We hebben daar eenvoudig niet meer ruimte. De vier podia waren
dit jaar wel beter verdeeld. De loop van het ene naar het ander optreden was
daardoor beter.’’
Ook door de deelname van de vier ‘leading ladies’ –
behalve Kemp en Klemann traden ook Denise Jannah en Mieke Stemerdink op – kreeg
de BigBandBattle op de Grote Poot, het Grote Kerkhof en de Nieuwe Markt een
positieve impuls. ,,Daardoor hebben we meer en vooral een jonger publiek
getrokken. Ik schat zo’n tienduizend man’’, telt Van Wezenbeek, die het zelf
een hele belevenis vond om als slagwerker van de Hanzestad Band eens een
optreden van een bekendheid als Manuela Kemp te begeleiden.
Na de spetterende slotact, waarin zo’n 80 jonge musici van
de grote muziekscholen in de Stedendriehoek gezamenlijk heerlijke blues
speelden, werd de publieksprijs uitgereikt aan de Budding Sound BigBand uit
Tilburg.
Door Rudy Brouwer
27 JUNI 2007 -
DEVENTER – Enthousiast roeren Carlijn en haar vriendinnetjes Lisanne en Marissa
in een enorme schaal met chocolademousse. Kok Edo Hogeveen van het
Burgerweeshuis steekt vakkundig én met een trotse glimlach slechts een helpend
handje toe. De drie meiden uit groep 7 van de Mauritsschool maken bij het Hof
van Twello met liefde nog eens hun winnende gerecht klaar voor bezoekers van de
slotmanifestatie van de Slow Food Wave.
,,Je merkt om je heen dat kinderen niet veel binding
hebben met eten’’, vindt Hogeveen. ,,Het is goed dat we met dit project bij de
leerlingen van een aantal basisscholen in Deventer het enthousiasme hebben
opgewekt om bewuster met voeding om te gaan.’’ Samen met Janneke Donders en een
aantal vakgenoten heeft de 36-jarige beroepskok in de afgelopen weken
smaaklessen en kookworkshops gegeven aan 10- en 11-jarigen in het basisonderwijs.
,,We hebben hele leuke reacties gehad en hopen dat het bewustzijn van de
kinderen ook doorstraalt naar hun ouders.’’
,,Het gaat ons vooral om: wát stop je in je mond?’’, legt
Rob te Wierik, projectleider van Slow Food IJsselvallei uit. Eten zou, in zijn
beleving, meer dan alleen maagvulling moeten zijn. Een kwestie van smaak en
kwaliteit. ,,Je moet proeven wat je eet. Smaak waarnemen doe je niet alleen met
je tong, maar ook met je neus en je oren. Als je een radijsje eet, moet je dat
in en met je hele lichaam voelen.’’ Te Wierik noemt zichzelf Bourgondiër; staat
zelf ook graag in de keuken. ,,Mijn moeder kon écht niet koken, daarom doe ik
het nu nog zelf. Voor de nodige ingrediënten red ik me allang niet meer met de
supermarkt.’’
De opkomst van natuur- en biologische winkels stemt Te
Wierik dan ook tevreden. Het is niet voor niets dat het slot van de Slow Food
Wave bij het Hof van Twello wordt gehouden. Toch lag de nadruk in de Slow Food
Wave niet op ‘gezond’, maar op smaakvol eten. ,,Gezond is dan een automatisch
gevolg’’, weet de projectleider. Juf Esther proeft intussen dapper van de
mousse van haar pupillen. ,,Kinderen in deze leeftijd hebben steeds meer
keuzevrijheid in wat ze wél en niet willen eten’’, merkt de 27-jarige
leerkracht. ,,De meeste eten thuis best gevarieerd.’’
Carlijn en haar vriendinnetjes hebben in ieder geval
geleerd méér van hun eten te genieten. ,,Niet meer gelijk doorslikken, maar
eerst goed proeven met je mond, neus en oren’’, klinkt het wijs in koor. En dat
hoeft heus niet altijd gezond, want ,,als papa en mama naar Mc Donalds willen,
gaan we écht wel mee!’’
Door Rudy Brouwer
20 JUNI 2007 -
DEVENTER - Voorzitter Jan Willem Bouman en koorlid Hans Heilen leunen
ontspannen tegen een muurtje op het pittoreske pleintje voor de Fermerie. Door
een openstaande deur van het gezellige buurthuis in het Noordenbergkwartier
zwermen op deze heerlijke voorzomerse avond harmonieus meerstemmige klanken van
het koor Dékoor. De mannen kijken elkaar met een tevreden knipoog aan: ‘Klinkt
best aardig zo, vanaf de zijlijn.’ Voor een kort moment hebben de twee zich aan
hun bladmuziek onttrokken, maar zodadelijk repeteren ze zeker nog even een paar
swingende deuntjes mee.
De vocale inbreng van Bouman en Heilen kan ook amper
worden gemist. Met ruim 50 leden is Dékoor weliswaar één van de grotere koren
in Deventer, maar dirigent Wiebren Buma ziet tijdens de oefenavonden overwegend
vrouwen voor zijn neus. ‘De verhouding mannen vrouwen hoeft beslist niet half
om half te zijn’, legt de jonge koorleider uit, ‘maar met de huidige bezetting
van zo’n vijftien mannelijke leden zitten we écht aan de kritische ondergrens.’
Om de juiste balans in zijn koor terug te krijgen, zou Buma op zijn minst drie
bassen en drie tenoren willen bijschrijven op de presentielijst.
‘Zingen is zóveel leuker dan bijvoorbeeld voetbal kijken’,
vindt voorzitter Bouman. ‘Het geeft ontspanning, je bent bezig met
ademhalingstechnieken en je kunt je hoofd heerlijk leeg maken. Ik betrap me er
zelf wel eens op dat ik in de trein, op weg naar huis, voor mijn rust zachtjes
zit te zingen.’ Heilen vergelijkt zíjn gevoel voor zingen met dat van
hardlopen, een andere passie. ‘Juist als je - na een dag hard werken - moe
bent, geeft zingen zo enorm veel energie. Je bent met talen bezig en met stem-
en volumebeheersing.
Als het Kyrie van Johann Sebastian Bach wordt ingezet
schuifelen de twee mannen
behoedzaam naar hun plekje. Het enthousiasme en
vakmanschap strálen van dirigent Buma, de inspirator, af. ‘Ik ken veel koren’,
zegt de 34-jarige Deventenaar. ‘Maar het leven is er daar een beetje uit.
Dékoor zit niet vast aan een religie of zo en we zijn dus vrij in de keuze van
ons repertoire. Hier gebeurt altijd wat!’ Mannen die belangstelling hebben om
eens gezellig met Dékoor mee te zingen, kunnen tot en met 4 juli elke
woensdagavond tussen 20 uur en 22 uur terecht bij de Fermerie, Muggeplein
Door Rudy Brouwer
20 JUNI 2007 -
DEVENTER - Met een brede glimlach en werkelijk voor iedereen een opbeurend
woordje, reikt Erica Terpstra, afgelopen zaterdag, met liefde een medaille uit
aan alle 44 deelnemers van de Nationale Scootmobiel Dag. ‘Dit is wat ik met zó
ontzettend veel genoegen doe’, kirt de voorzitter van NOC*NSF op geheel eigen
wijze. Aan de Gehandicaptenraad, organisator van de toertocht, mag de oud
Olympisch kampioene, als afgevaardigde van het Monuta Charity Fund, een cheque
ter waarde van € 1500,- overhandigen.
Terpstra vertelt trots te zijn op vrijwilligers en
organisaties die zich inzetten om het dagelijkse leven voor scootmobielers
toegankelijker te maken . ‘Deze mensen zijn niet gehandicapt; de samenleving
máákt ze gehandicapt’, zegt ze geërgerd na de finish van de rijders. ‘Als je
alleen al kijkt naar uitstallingen in winkelcentra en naar het ontbreken van
op- en afritjes bij stoepen. Vaak gewoon door nonchalance of een ambtenaar die
er niet aan denkt.’ Volgens de oud politicus kunnen, net als in de
gehandicaptensport, door kleine aanpassingen heel veel lastige obstakels
eenvoudig worden weggenomen.
Een paar meter verderop knikt Hannelore Schoemaker uit
Veenendaal instemmend. Zelf redt ze zich nog redelijk met de fiets, maar haar
man is sinds drie jaar aangewezen op een scootmobiel. ‘Hij kwam de deur
helemaal niet meer uit. Nu is ‘ie veel mobieler, minder afhankelijk. Al is zo’n
ding inderdaad niet altíjd even handig als het klinkt.’ Over de ruim
Erica Terpstra, inmiddels voorzien van een bos bloemen,
koffie en een Deventer Koek, heeft vanwege een regenbuitje plaats genomen onder
een bont versierde partytent. Ze zit naast de trotse Gerrie Bosman,
bureauvoorlichter van de Gehandicaptenraad Deventer. De scootmobielers trekken
als in een defilé en vrolijk toeterend aan haar voorbij. Steeds weer die
glimlach, een wuivend handje en de knipoog. ‘Met die regen erbij, heeft het wel
wat’, lacht de sympathieke Terpstra. ’Het maakt het allemaal een beetje stoer.
Zo van: kijk, wij zijn niet alleen van die mooi weer rijders.’
Door Rudy Brouwer
13 JUNI 2007 -
OKKENBROEK - Kunstenares Elise van der Linden ligt, in een frivool lentejurkje,
languit op haar rug in het hooi. Haar dromerige ogen zijn gericht op een
levensgroot doek dat ze creatief tegen de binten van een verduisterde
kalverenschuur van ‘De Grote Brander’ heeft gespannen. De monumentale boerderij
in Okkenbroek is één van de acht locaties waarlangs afgelopen weekeinde in het
buitengebied de fietsroute ‘Kunst van hier tot ginder’ kon worden gereden.
De 24-jarige Deventerse, vorig jaar afgestudeerd aan de
Kunstacademie in Zwolle, lijkt zélf verrast door de indrukken die - bij het
zien van haar eigen videoprojectie - opnieuw binnen komen. ,,Mijn doel is om
mensen te verleiden zich te laten opnemen door mijn werk, waardoor ze even
loskomen van de wereld waarin ze zich normaal begeven’’, legt Van der Linden
uit. Met je hoofd en je billen in een bedje van stro lijkt die stap eenvoudig
gezet.
Op het doek verschijnt een helblauwe hemel, met in je
ooghoeken licht wiegend gras. Je waant je, bij de geur van vers hooi, al gauw
terug in een vredig weiland uit je vroegere jeugd. Maar stilaan betrekt die
heldere hemel. Het getjilp van vogels wordt gaandeweg het filmpje overstemd
door onstuimig gebulder van laag scherende vliegtuigen. De wereld wordt gevangen
in een bont lijnenspel van condensstrepen, die zich, als bij een bolletje wol,
benauwend om je aanvankelijke gevoel van vrijheid draaien.
Van der Linden: ,,Vanuit mijn gevoel bij deze locatie en
het thema ‘Ons erf’ heb ik geprobeerd mijn verlangen naar vliegen en vrijheid
te projecteren. Ik zoek naar beelden die ons de wereld op nieuwe manieren laat
ervaren. De wereld die steeds meer vast komt te liggen in onze eigen
interpretatie naarmate we ouder worden. De climax in deze film symboliseert de
angst en dreiging die dát met zich mee zou kunnen brengen.’’
De heer en mevrouw Berendsen uit Twello, twee van de naar
schatting ruim tweeduizend deelnemers, kennen niet de angst van het ouder
worden. Ze zijn allebei de zeventig voorbij, maar fietsen er lustig op los.
,,Bij voorkeur in Drenthe of Salland, mooie open landschappen’’, vindt hij
onder het genot van een kopje koffie en een gevulde koek. Het bejaarde stel
geniet tijdens de