Geschiedenis

Het Leeuwhondje is een van de oudste hondenrassen ter wereld, nog steeds kunnen we ze bewonderen op de schilderijen van de "oude meesters". Bekend is dat ze in de 15e eeuw aan het Florentijnse hof werden gehouden waar de hofdames het haar van de achterzijde scheerden en ze als "voetenwarmertje" gebruikten. Ze waren zeer geliefd en zelfs in de Kathedraal van Amiens, gebouwd in de 14e eeuw, zijn twee Leeuwhondjes uit steen gehouwen.

Helaas verloren ze hun populariteit en stierven ze bijna uit. In het Guinness Book of Records van 1969 staan ze vermeld als zeldzaamste ras ter wereld, er waren toen nog 40 hondjes over. We hebben het aan Madame M. Bennert te danken dat het ras nog bestaat. Zij verzamelde de Leeuwhondjes die ze kon vinden, omdat ze tijdens de bezetting door hun baasjes werden losgelaten uit angst dat ze in handen zouden vallen van de Duitse bezetters. Met deze hondjes werkte Madame Bennert intensief aan de wederopbouw en bewaren van het ras. Dit heeft ze tot haar dood in 1972 gedaan. Haar leerling en tevens dierenarts Dr. H. Rickert volgde haar op. Van hem gingen de eerste honden naar Engeland. Later naar Duitsland, Nederland, Scandinavië, Amerika, enz. Vanwege de nauwe fokbasis wilde Dr. Rickert niets weten van hondjes bij de centrale verwarming. In zijn hondenverblijven mochten de honden dan ook doen en laten wat zij willen. Enkel bij nachtvorst mocht een infrarode lamp bij de pups gezet worden. Achterblijvertjes liquideren deed hij nooit,( hoezeer hij daar door zijn dierenartsenpraktijk wel de gelegenheid toe had) "Dat knapt Moeder Natuur wel op" was zijn motto. Deze selectiemethode scoorde succes: de meeste bloedlijnen hebben niet zoveel last van familiekwaaltjes, waar bepaalde rassen soms zo vatbaar voor zijn.

Beschrijving

De huidige Leeuwhondjes zijn intelligente, levendige, en aanhankelijke gezelschaps- hondjes, maar ook de eigenschappen sportief, vriendelijk, vrolijk, waaks, en gevoelig behoren tot dit ras. Ze zijn altijd in voor een spelletje. Ze kunnen tegen een stootje, en hebben een gemiddelde levensverwachting van 15 jaar. Het is dus een sterk en redelijk gezond ras. Leeuwhondjes hebben de natuurlijke neiging om bij je in de buurt te blijven, buiten is dit erg gemakkelijk, maar binnen kan hij je wel eens voor de voeten lopen. Ze zijn lief voor kinderen en andere huisdieren en daardoor een ideale gezinshond en prima geschikt als tweede hond.

Typerend voor het Leeuwhondje is het voor de tentoonstelling vereiste leeuwmodel, waardoor de hond op een klein leeuwtje lijkt. Voor een huishond is dit leeuwetoilet uiteraard niet verplicht en kan men de vacht van de hond gewoon lang laten, of in puppyclip houden. Het ± 32 cm grote Leeuwhondje onderscheidt zich van de overige Bichons door zijn goede lichaamsverhoudingen en zijn 15-20 cm lange, en meestal eenvoudig te onderhouden vacht.

Ze mogen in alle kleuren (behalve leverkleur) voorkomen, maar de meest gezochte kleuren zijn leeuwekleur, zwart-zilver, en donkerblond. Door de zijdeachtige, lichtgolvende vacht regelmatig te borstelen en kammen heeft men geen last van haren in huis.

Zoals eerder vermeld, is het Leeuwhondje een slim baasje, dat gemakkelijk leert. Vroeger werd het dan ook graag in het circus gebruikt. Er zijn Leeuwhondjes die op hoog niveau meedraaien in de behendigheidsport. Voor gehoorzaamheid- en behendigheidcursussen blijkt hij ondanks zijn formaat best geschikt zolang men oefeningen op een speelse manier aanleert. Toch kan zijn intelligentie je hoofdbrekens bezorgen. Je zult hem moeten blijven boeien met afwisselende oefeningen en een harde aanpak vergeet hij niet snel.

Hij leert dus verbazingwekkend snel, dit geldt dan ook voor "verkeerde dingen", wat altijd moeilijk is om weer af te leren. Het Leeuwhondje heeft in principe niet veel beweging nodig en is tevreden met een blokje om. Maar hij stelt een flinke wandeling echt op prijs het liefst met andere hondjes waarmee hij kan spelen. Kortom het Leeuwhondje is een ras wat meer aandacht en bekendheid verdient in Nederland.