Eén van de mooie uitzichten.
Sneeuwsilo.
De silo is dik 7 mtr. in diameter en zeker 10 tot 15 meter diep. Men heeft hier in de streek vele van deze bouwwerken staan. De silo
kan dik 250 ton sneeuw herbergen.
| Departement: | València |
|
||
| Provincie: | Alicante | |||
| Plaats: | Carrasqueta | |||
| Aantal keren gelopen: | 1 | |||
| Niveau: |
|
|||
|
||||
| Deze wandeling begint bij de
pas van Carrasqueta. Daar parkeer je de auto en moet je de helling op langs een onverharde
weg of via de asfaltweg. Ze komen uit op hetzelfde punt, namelijk een hotel die men heeft
neergezet op een prachtig mooi uitzichtpunt.
|
||||
|
||||
| Binnen de hekken van dit hotel,
die overigens wel open staan bevindt zich ook de sneeuwsilo. Men deponeerde in de winter
sneeuw door de gaten naar beneden, deze werden aangestampt en zo ontstaat er één grote
ijsblok. Beneden die je kon bereiken via een gangenstelsel hakten men stukken van dit ijs
af en kon men bijvoorbeeld vis vervoeren zonder dat deze bederft. Uiteraard werd dit
uitsluitend 's nacht gedaan om zoveel mogelijk te voorkomen dat het ijs te snel smolt. De silo is dik 7 mtr. in diameter en zeker 10 tot 15 meter diep. Men heeft hier in de streek vele van deze bouwwerken staan. De silo kan dik 250 ton sneeuw herbergen.
|
||||
| We volgen daarna
via een onverhard pad met heel veel rolkeien de bergkam en we passeren daarbij onder
andere een tv mast en een top met een mooi uitzicht (zie boven). Daarna werd het pad zeer
steil en grillig. Met veel pijn en moeite kon je je staande houden en toen we beneden
waren kwam de volgende heuvel in zicht met ook weer een vervelend pad. Nadat we twee
jagersborden passeerden moesten door het struikgewas proberen om een honderd meter lager
gelegen pad te bereiken. Dit moet helemaal op je intuïtie gaan want er zijn geen
verbindingswegen.
|
||||
| Nadat dit lukte daalde we af het vallei in met vele boerderijen. Hier werd het warm en na een uur wandelen langs korenvelden met eenzame steeneiken kwamen we aan bij een bron. Hier lieten we het koel heldere water goed smaken en volgden we onze weg. We kwamen daarbij langs bospaden die lang niet belopen waren want het pad lag bezaaid met afgebroken takken. Het leek wel of we aan het hordelopen waren. Gelukkig waren we na een kwartier van deze ellende verlost en bereikten we de asfaltweg. Jammer genoeg konden we ons volgende doel (ook een sneeuwsilo) niet bereiken omdat boeren hun landgoed hadden omheind en beveiligt met stroom. Na een half uur afzien in de hitte op het asfalt kwamen we na zeven uur weer bij de auto aan | ||||