Mijn vader, Jacob Herman (Koos) le Cosquino de Bussy, geboren 30 april 1923, is destijds begonnen met het opzetten van een familiearchief over de familie le Cosquino de Bussy. Hiervoor verzamelde hij brieven, annonces en boeken, bezocht hij officiële archieven en sprak met de nog levende generaties, die hem uit overlevering veel informatie hebben kunnen geven.

Al die gegevens heeft hij destijds gearchiveerd en beschreven. Na zijn overlijden in 1984 heeft hij dit archief overgedaan aan zijn enige zoon: dat ben ik. 
Vanaf 2004 ben ik gaan lezen en rubriceren, De computer en het internet zijn hierbij fantastische hulpmiddelen. Ik wil dit archief zeker bijhouden. Vandaar dat ik ook dit medium aangrijp om geïnteresseerden te informeren en ook om aanvullende informatie te kunnen ontvangen. Ik nodig u uit met mij hierover in contact te treden.

Als u post wilt sturen, stuur dan een e-mail naar "cosquino apenstaartje gmail.com" 

Jaap de Bussy, Amsterdam

Waarom willen we het verleden kennen en wat willen we daarover verzamelen

Wellicht dat men zich afvraagt wat het oplevert om urenlang te graven in oude documenten. Waarom we reizen naar archieven, internet afzoeken en lange reizen maken om achter een naam of een jaartal of adres te komen. En voor wie doe je het? En ben je ooit klaar met verzamelen?

Ik wil hier zeker niet verdedigen wat genealogie zo boeiend maakt. Dat doet per definitie onrecht aan het onderwerp. Zie het als een wetenschap. De drang om iets over de geschiedenis te weten te komen en de rol, die je eigen familie daarin heeft vervuld. En daarmee geeft het antwoord op veel levensvraagstukken. 

Op die weg wordt de genealoog geconfronteerd met een overdaad aan informatie. En ja, het is al eerder genoemd, het internet draagt sterk bij aan de hoeveelheid en de toegankelijkheid van die informatie. Daarnaast blijkt bij navraag bij familie ook veel informatie aanwezig of bekend te zijn, die bijdraagt aan de familiegeschiedenis. In mijn geval begon het met een uitgebreid archief, dat reeds in het pre-internet tijdperk door middel van mappen en geschriften was gerubriceerd en in kaart gebracht. Maar samen met alle andere bronnen groeit dit archief proportioneel. Soms met unieke en waardevolle stukken, soms met informatie die ik al wist of bezat. Naast de functie van archivaris wordt je ook je eigen beheerder van informatie en moet je normen stellen aan de waarde van die stukken. Een kernvraag hierbij is altijd: wat vertelt het over mijn familie?

Als ouder aanschouw je de ontwikkeling van je kinderen vanaf dag één: het eerste rompertje, de eerste schoentjes, de eerste tekening, het eerste haarlokje, het zwemdiploma en ga maar door. Alles lijkt dan van waarde, maar de eerste driewieler doe je zo van de hand, zodra ze die ontgroeid zijn. Na tien jaar loop je door de verhuisdoos met alle verzamelde hoogtepunten van de jonge tiener en dan kijk je er al weer anders tegenaan: je kan moeilijk 50 tekeningen bewaren. Maar welke wil je houden; dat wordt al heel subjectief. Zodra je kind gaat trouwen komt er weer zo'n moment van opruimen en dat blijkt dat toch heel wat oude kleding weg kan, maar wat doe je met die schoolagenda's vol anekdotes over de toenmalige actualiteit van de dag. En zo kan je doorgaan. Wat vind mijn achterkleinkinderen straks leuk om te bekijken en wat vertelt het hen dan over hun voorouders?

Terug naar de top

Cogito ergo sum

De waarheid is een begrip dat in de filosofie steeds minder populariteit geniet. Er wordt niet meer geloofd in de mogelijkheid van een objectief standpunt van waaruit wij de wereld zouden kennen. Toch kunnen wij niet zonder de waarheid. Het is een menselijke behoefte.

In 1619 dacht de franse filosoof en wiskundige René Descartes: “Hoe kan ik er zeker van zijn dat iets echt waar is”. Om daar achter te komen, begint hij eerst maar eens aan alles te twijfelen. Mijn zintuigen bedriegen mij soms, peinst de filosoof. Misschien doen ze dat wel altijd. Wie zegt mij eigenlijk dat ik niet droom? Misschien is de hele buitenwereld wel een illusie, voorgespiegeld door een boosaardige demon.
Enzovoort, tot Descartes bijna verdrinkt in een oceaan van twijfels. Maar dan duikt er in zijn hoofd een zekerheid op die als een rots overeind blijft, een gedachte waar geen speld tussen te krijgen is. Cogito ergo sum, ik zit te denken, dus ik moet er wel zijn.
Als iemand de waarheden van de westerse traditie aan diggelen heeft geslagen, dan was het de Duitse denker Friedrich Nietzsche. Waarheid, schreef Nietzsche ruim honderd jaar geleden, is een illusie die voor de menselijke soortonontbeerlijk is om te overleven. Er zijn geen feiten, er zijn allen maar interpretaties. Nergens werkt het intellect zo leugenachtig als in de mens. Daar zijn bedrog, vleierij, liegen en bedriegen zo de regel dat je je haast niet kan voorstellen hoe een zuivere hang naar de waarheid ooit kon ontstaan. Mensen zijn diep gedompeld in droombeelden en illusies. Hun ogen glijden langs het oppervlak, hun gevoel leidt nergens tot waarheid., maar stelt zich tevreden met het opvangen van stimuli, ze spelen blindemannetje op de rug der dingen.

Tot zover enkele passages uit het artikel van Heleen Pott* uit de NRC van 2 maart 2006. Maar de kern is nog steeds actueel in het werk van de genealoog. We streven naar de zuivere waarheid, het noteren van de werkelijke familie geschiedenis, maar we worden gevoed door twijfelachtige bronnen, vooral beïnvloed door tegensprekende bronnen en gekleurde verhalen uit de overlevering. Zie dit als een uitdaging binnen het vakgebied en blijf objectief in het beschrijven van die geschiedenis. Het vereist een langdurige studie om de achtergronden van de bronnen te doorgronden en daarmee de interpretaties in het juiste perspectief te plaatsen. 
Het zal een utopie blijven om vast te kunnen stellen dat ook onze familiegeschiedenis geheel naar waarheid is opgetekend. Het delen van deze kennis vergroot hooguit de geloofwaardigheid. U bent hierbij uitgenodigd in deze boeiende materie.

* Heleen Pott: Bijzonder hoogleraar Kunst en samenleving in humanistisch perspectief aan de Erasmus Universiteit Rotterdam en docent filosofie aan de Universiteit van Maastricht.

Terug naar de top