Op 14-jarige leeftijd schreef ik voor het vak Aardrijkskunde dit werkstuk. Het werkstuk was een persoonlijk verslag over mijn beeld van opgroeien tussen twee culturen. In juli 1999 verscheen een deel van mijn werkstuk in het Filipijnenmagazine 'Tambuli'.

Een Kind in 2 Culturen

* 'Wat' ben ik? Waar hoor ik bij?
* Verschillende meningen
* Vooroordelen en racisme

Een multiculturele samenleving leidt tot meerdere culturen in één land, maar ook tot kinderen in twee culturen. Meerdere culturen in één kind dus. En die kunnen met een aantal (voor hun bijna onoplosbare) problemen zitten. De reden waarom ik juist voor dit onderwerp heb gekozen, is omdat ik zelf ook een kind in twee culturen ben. Eigenlijk leef ik niet alleen in twee culturen, maar ook tussen twee culturen. 'Tussen' vind ik soms een beter woord, want je bent in beide culturen 'anders'. Je past eigenlijk in geeneen cultuur. En daar kunnen kinderen die in twee culturen leven erg mee zitten. Daar wil ik het in dit werkstuk over hebben.

'Hoe leeft een kind in twee culturen?' Als kind in twee culturen krijg je met verschillende problemen te maken:

* 'Wat' ben ik? Waar hoor ik bij?

* Je krijgt vaak te maken met verschillende meningen, die je niet altijd begrijpt. Welke is de beste?

* En je krijgt te maken met vooroordelen en/of racisme. In beide culturen. Want eigenlijk hoor je nergens 100% bij.

Behalve problemen en nadelen, zijn er natuurlijk ook voordelen. Daar wil ik het ook over hebben. Om te voorkomen dat je gaat denken dat 'een kind in twee culturen' alleen problemen en nadelen heeft. Want dat is echt niet zo. Dit werkstuk is dus gebaseerd op mezelf. Ik heb het vanuit mezelf gezien (plus nog wat extra informatie) geschreven. Daarom zal ik ook eigen voorbeelden en meningen geven.

Als 'kind in twee culturen' kun je vaak over dingen piekeren. Je zit ergens mee, en je hebt niet echt het gevoel dat iemand het snapt. Ook je ouders niet. Die zijn juist de ene kant van het probleem... Door hen zit je nu midden tussen twee culturen.

'Wat' ben ik? Waar hoor ik bij?

Die vraag heb ik mezelf vaak genoeg gesteld en het duurde erg lang voor ik eruit kwam. Eigenlijk ben ik er nog steeds niet helemaal uit.
Als 'kind in twee culturen' wil je meer dan je eigenlijk kan; je wil bij twee totaal verschillende culturen horen. En dat kan nou eenmaal niet. Je kunt wel een beetje bij elke groep horen, maar toch word je aan beide kanten beschouwd als een 'ander', als een buitenlander.
In mijn geval: mensen hier in Nederland zien mij niet als Nederlander. Niet voor 100% in ieder geval. Ik heb wel een Nederlandse nationaliteit; dat wel... Ik ben ook hier geboren; dat ook wel... Ik ben hier zelfs opgegroeid; ja dat klopt ook allemaal nog, maar toch ben ik niet helemaal een Nederlander. Ik heb namelijk geen Nederlands bloed. Als je het zo bekijkt ben ik helemaal Filipijns. Maar in de Filipijnen zien ze mij ook anders. Ik heb wel Filipijnse ouders en familie; dat wel... Ik heb 100% Filipijns bloed; dat ook wel... Ik ben zelfs een beetje op z'n 'Filipijns' opgevoed; ja dat klopt ook allemaal nog, maar toch ben ik niet helemaal een Filipijnse.

JA HALLOWA! WAT BEN IK NOU?!
Met dat probleem zitten wel meerdere kinderen en jongeren. Ikzelf ook. En ik weet ondertussen dat ik nooit helemaal Nederlands, of helemaal Filipijns kan zijn. Ik ben gewoon 'half-om-half'.
De eerste keer dat ik mezelf realiseerde dat ik midden in twee culturen zat, was toen ik 3 jaar was (dat heeft m'n moeder later verteld). Ik vroeg toen aan m'n moeder: "Mama, wat bén ik nou? Filipijns of Nederlands?" M'n moeder wist toen eigenlijk niet echt wat ze moest zeggen. Zij wist het antwoord eigenlijk ook niet echt (zo zie je dat ook ouders er mee kunnen zitten). Toen zei ze maar dat ik het allebei wel een beetje was. Zelf twijfelde ze nog of het wel een goed antwoord was. Mijn eerste reactie daarop was: "Wat leuk. Dan ben ik er dus 2 hè? En jij bent er maar één. En m'n vriendjes op de crèche zijn er ook maar één hè? En ik ben er 2!" Door m'n enthousiaste reactie, wist mijn moeder dat ze een goed antwoord had gegeven.

Verschillende meningen.

Het komt wel eens voor dat m'n ouders of andere familieleden een andere mening over iets hebben dan dat ze bv. op school hebben. Bij m'n ouders is dat niet zo heel vaak, want tenslotte wonen ze hier al lang, en hebben ze al goed kennisgemaakt met de Nederlandse cultuur.
Familie in de Filipijnen zeggen wel eens: "...als je maar niet te Nederlands wordt..." Daarmee bedoelen ze niet dat ik niks van de Nederlandse cultuur mag overnemen, ze bedoelen dat ik altijd voor een deel Filipijns moet blijven. En dat ik dat 'deel' nooit moet vergeten.
Ik dacht altijd dat de meningen en denkbeelden niet zo heel erg van elkaar verschilde, maar dat is wel zo. Voorbeeld: in de Filipijnen is het niet zo normaal dat je op school sexuele voorlichting krijgt. 'Dat vertellen je ouders wel, als je in het begin van je puberteit komt'. Ze schrokken toen dus best, toen ze hoorde dat ik dat op de basisschool (van een leraar, een man!) kreeg. Mijn moeder vond het wel een minder groot probleem, ze vond het wel een beetje 'raar' in het begin vooral toen ik er ook nog een werkstuk over moest schrijven, maar ze begreep wel dat dat ook belangrijk is.

Vooroordelen en racisme

Vooroordelen en racisme zijn twee verschillende dingen die wel met elkaar te maken hebben. Vooroordelen zijn negatieve oordelen die je over iemand hebt, zonder dat je hem/haar eerst hebt leren kennen. En racisme is het haten van mensen die anders zijn dan zijzelf.
Zelf heb ik niet echt veel met deze twee problemen te maken gehad, maar ik vind het wel belangrijk om het even te bespreken. Vooroordelen zijn niet altijd zo erg. Het is niet leuk als anderen allerlei vooroordelen over je hebben, maar wanneer je zo iemand leert kennen, verdwijnen al die vooroordelen. Racisme daarentegen is wel wat vervelender. Sommige mensen haten anderen gewoon, zonder eigenlijk te weten waarom. 'Omdat ze anders zijn.' Racisme kan tot pesten, ruzie of zelfs oorlog leiden.
Die vooroordelen komen niet alleen in Nederland voor, maar ook in de Filipijnen kunnen ze vooroordelen hebben over mensen als ik. Er zijn er bij die denken: "Ze is gewoon een buitenlander in een Filipijns lichaam". Terwijl ze hier kunnen zeggen: " Ze ziet er anders uit dus hoort ze niet bij ons".
Vooroordelen en racisme kun je voorkomen door mensen te vertellen over verschillende culturen. Dat gebeurt bijvoorbeeld op het 'Festival Mundial'. Op die manier verdwijnen vooroordelen en haat.

Natuurlijk zitten er ook voordelen aan om kind in twee culturen te zijn.
Zo heb je bijvoorbeeld meer kans om meer van de wereld te zien. Want het is logisch dat ouders hun cultuur in hun eigen geboorteland willen laten zien. Ik heb bijvoorbeeld al best veel gereisd in mijn leven in vergelijking met andere kinderen van mijn leeftijd. En dat is toch wel leuk. Bovendien ben je in sommige landen meer dan een toerist. Je gaat dieper op de cultuur in. In mijn geval; in de Filipijnen ga ik niet alleen naar het strand en de toeristische plaatsjes. Ik zie ook hoe de mensen er wonen en leven. Ook accepteer je mensen die anders zijn makkelijker. Daarmee wil ik niet zeggen dat mensen die in één cultuur zijn opgegroeid dat niet kunnen, natuurlijk wel. Maar als je zelf je hele leven midden tussen twee culturen leeft en dus je hele leven een beetje 'anders' bent dan anderen is het makkelijker om andere mensen te accepteren en begrijpen. Ik vind het ook heel leuk om tussen twee culturen te leven. Ondanks de nadelen, want de voordelen vind ik veel belangrijker. Bovendien kun je er af en toe nog eens iets van leren (zonder het zelf door te hebben).